Sensacyjne nagranie z Truwany. Biała kolczatka oraz pierwszy grubogonik

Biały kolor ciała u zwierząt się zdarza, u niektórych gatunków jest częstszy, a u innych rzadki. Białe daniele to żadna sensacja, ale już biała kolczatka takim zaskoczeniem jest. Te zwierzęta prowadzą przez znaczną część roku nocny tryb życia i to sprawia, że zależy im raczej na wtopieniu się w otoczenie niż rzucaniu się w oczy.

Nocny tryb życia kolczatek jest warunkowy tzn. zależy od pory roku. W kontynentalnej części Australii, gdy latem (od listopada do marca) temperatury osiągają bardzo wysokie wartości, kolczatki zmieniają swój styl życia i przechodzą na życie nocne.

Jak na zwierzęta krainy australijskiej, są dość słabo przystosowane do upałów. Nie mają gruczołów potowych, źle znoszą skwar i muszą go unikać. Im goręcej się robi (a zmiana klimatu sprawia, że australijskie lata są coraz gorętsze), tym rzadziej kolczatki widuje się za dnia. Mają też tajną broń – zwolnienie bicia serca i metabolizmu.

Na Tasmanii i okolicznych wyspach jest jednak inaczej. Tam kolczatki nie muszą znosić tak ekstremalnych upałów i mogą żyć zgodnie ze swą naturą. Są bowiem zasadniczo zwierzętami dziennymi, które mogą w świetle dziennym czuć się bezpiecznie z uwagi na kolce pokrywające ich ciała.

To ich broń przeciw potencjalnym napastnikom (w Australii to np. dingo, a na Tasmanii ich nie ma). Kolczatki na Tasmanii szukają pokarmu zatem w pełnym słońcu, przetrząsając okolice w poszukiwaniu owadów, larw, dżdżownic, pierścienic i innych podobnych żyjątek.

Co jednak wywołało biały kolor kolczatki na wyspie Truwana leżącej na północ od Tasmanii? Nie wiadomo i wymaga to zbadania. Taka biała kolczatka została uwieczniona przez kamery zainstalowane w ramach programu monitorowania dzikiej przyrody wspieranego przez WWF Australia. Przyrodnicy chcą dzięki temu ustalić szczegóły życia zwierząt na wyspach w Cieśninie Bassa, które zostały dotąd mało poznane i rozpoznane.

O tym, że istnieją białe kolczatki wiedzieliśmy. Teraz jednak wreszcie można było takie mityczne zwierzę zobaczyć na własne oczy. Kolczatka pojawiła się nocą i w podczerwieni jej ciało wyglądało na bardzo jasne. Wydawać by się mogło, że to albinos, ale prawdopodobnie tak nie jest.

Naukowcy uważają, że kolor ten jest prawdopodobnie spowodowany leucyzmem – modyfikacją genetyczną powodującą częściową utratę pigmentacji. W przeciwieństwie do albinizmu, który powoduje całkowity zanik pigmentu nawet w tęczówkach oczu, leucyzm ma mniejsze skutki. Ciało nie jest całkowicie białe, ale jaśniejsze, a oczy nie tracą barw. Zdaniem badaczy, leucyzm jest bez porównania częstszy u zwierząt niż albinizm.

Przypomnijmy, że kolczatki wraz z dziobakami nie są torbaczami, ale stekowcami. Ta grupa pradawnych zwierząt jest pewnym pomostem między ssakami a gadami, gdyż stekowce karmią swoje młode mlekiem, ale klują się one z jaj. Tak jak to miało miejsce prawdopodobnie miliony lat temu w wypadku gadów ssakokształtnych.

Kamery ustawione na wyspie Truwana zarejestrowały też niezwykle rzadkiego, małego torbacza, co jest pierwszym udokumentowanym wypadkiem występowania tego zwierzęcia w tym miejscu.

To grubogonik białostopy, zwierzę na pozór przypominające raczej mysz, ale w gruncie rzeczy to drapieżnik. Grubogonik należy do niełazów, zatem jego nie tak znowu dalekim krewnym jest chociażby diabeł tasmański.

Maleńkie grubogoniki polują w lasach Australii i Tasmanii na wszelkie bezkręgowce, ale także małe kręgowce jak żaby czy jaszczurki. Ich nazwa bierze się stąd, że na czas niedostatku albo zimy czy suszy gromadzą zapasy tłuszczu u nasady ogona, który robi się wtedy grubszy.

Grubogonik białostopy występuje na maleńkich skrawkach południowo-wschodniej Australii, a także na Tasmanii, ale na Truwanie nigdy go nie widziano. Musiał przetrwać w tamtejszych lasach.