Syndrom najstarszej córki. Dotknięte nim dziewczynki bardzo cierpią w dorosłości

Dzieciństwo odpowiedzialności, a nie odpoczynku

Smith stwierdziłą, że najstarsze córki zaczynają mieć problemy z odpoczynkiem już w dzieciństwie, zwłaszcza w rodzinach, w których ojciec nie wypełnia swojej roli. Takie sytuacje wymuszają na dziewczynkach przejęcie obowiązków dorosłych.

— Najstarsza córka bywa od dziecka żywicielką rodziny, a także opiekunką. Jej rodzeństwo, a czasem nawet jej matka, staje się jej dziećmi — tłumaczyła psycholożka.

— Najstarsza córka, która od dziecka pełniła rolę rodzica, najprawdopodobniej pochodzi z rodziny, w której rodzice byli emocjonalnie niedojrzali — dodała.

Z psycholożką zgodziła się Lea Brown z 38-latka Anglii, z którą rozmawiał „Newsweek”. — Najstarsza córka dźwiga ciężar bycia zarówno dzieckiem, jak i współrodzicem — przyznała.

— Oczekiwano się od nas, że będziemy emocjonalnym bezpiecznikiem rodziny — odczytywaliśmy nastrój panujący w pomieszczeniu, zarządzaliśmy uczuciami innych i wkraczaliśmy do akcji, gdy dorośli zrzekali się odpowiedzialności — dodała.

Brown, która ma młodszego o 4 lata brata, zauważyła, że jego traktowano w rodzinie zupełnie inaczej. — Od mojego młodszego brata nigdy nie oczekiwano, że będzie pośredniczył w rozwodzie naszych rodziców lub zarządzał kryzysami rodzinnymi z odległości tysięcy kilometrów, chociaż w innych aspektach dzielił się obowiązkami — stwierdziła.

Niepokój jako tożsamość

Konsekwencje tej dynamiki sięgają daleko w dorosłość. — Najstarsza córka nigdy nie odpoczywała, ponieważ nie była w stanie uspokoić się i osadzić w swoim ciele na tyle, by się zrelaksować i wyspać — powiedziała.

Według Smith, najstarsza córka często żyje całkowicie w swoim umyśle. — Nie może wyłączyć potoku myśli, uspokoić swojego ciała i odpocząć — powiedziała.

Dlaczego? Ponieważ odpoczynek był używany przeciwko niej. — Była uznawana za leniwą, mówiono jej, że zawsze musi coś robić… ta córka pracowała na swoją rodzinę, odkąd była w stanie znaleźć pracę — powiedział Smith.

Co więcej, utrwaliła w sobie przekonanie, że produktywność przesądza o jej wartości. — Jeśli zostałeś uwarunkowany, aby czuć, że jesteś wartościowy tylko wtedy, gdy jesteś zajęty, odpoczynek nie istnieje dla ciebie. Nie tylko nie istnieje, jest wręcz całkowicie sprzeczny z tym, co uważasz za słuszne – wyjaśniła Smith.

Brown, założycielka The WayFinders Group, multidyscyplinarnej firmy konsultingowej zajmującej się zarządzaniem zmianą, powiedziała „Newsweekowi”: — Najstarsze córki domyślnie stają się menedżerem kryzysowym rodziny, a następnie przenoszą tę hiperwrażliwość do każdego związku i miejsca pracy przez resztę życia, dopóki nie uda jej się z tego stanu uzdrowić.

— Zarówno opieka nad moim bratem, jak i ratowanie moich rodziców przed skutkami ich decyzji sprawiły, że w dorosłym życiu stało się to moją drugą naturą. To dlatego jestem fenomenalną „naprawiaczką”, ale także dlatego nie mogę odpocząć — ponieważ przez dziesięciolecia odpoczynek oznaczał opuszczenie posterunku i narażenie mojego brata na krzywdy, przed którymi próbowałam go chronić — powiedziała Brown.

Deprywacja snu jako sposób na przetrwanie

Wiele najstarszych córek cierpi na chroniczne zmęczenie, a mimo to nadal nie może odpocząć. — Mają problemy ze snem i odczuwa silny konflikt wewnętrzny, kiedy próbują spać — mówiła Smith — Śpią krótko. Nie mogą zasnąć. Czuwają całą noc.

Aby sobie z tym poradzić, kobiety często sięgają po używki lub rozpraszacze uwagi. — Przykro mi to mówić, ale wiele z nich siedzi w mediach społecznościowych, scrolluje godzinami negatywne wiadomości (…). Wiele bierze leki, aby zasnąć — wyliczała Smith.

Ale Smith ich o to nie obwinia. Stara się rozpatrywać ich zachowania w kontekście systemu, na który nie mają wpływu. — Nawet jeśli są uzależnione lub mają nałogi wynikające z dysfunkcji relacji rodzinnych, to jest to coś systemowego, odziedziczonego — mówiła w swoim wideo.

Brown opisuje swój związek z odpoczynkiem jako „skomplikowany”. — Przez lata odpoczynek czuł się jak zaniedbanie obowiązków. Jeśli nie rozwiązywałam czegoś, nie zarządzałam czymś lub nie ulepszałam czegoś, to kto miałby to robić? Nawet teraz muszę świadomie wybierać odpoczynek. Nie jest to naturalne i wymaga pracy, aby zrekalibrować mój układ nerwowy — powiedziała „Newsweekowi”

Gdyby mogła odpocząć…

Smith przedstawia szczerą wizję tego, co mogłoby się zmienić, gdyby najstarszym córkom pozwolono wreszcie pozbyć się odziedziczonych obciążeń. Uważa, że najstarsze córki mogłyby w końcu odpocząć, gdyby uwolniły się od poczucia obowiązku, wyznaczyły twarde granice, czuły się wolne i były wspierane przez prawdziwych partnerów, społeczność i ludzi, którzy naprawdę je dostrzegają.

— Odpoczynek jest niezbędny dla modelowania przyszłych pokoleń, ponieważ odblokowuje kreatywność, ciekawość i zabawę; rzeczy, których brakowało jej w dzieciństwie z powodu parentyfikacji . Aby przerwać ten cykl, kobiety muszą zacząć burzyć systemy opresji, w których postrzegane są wyłącznie jako siła robocza, pielęgnować swoją osobowość w społecznościach kobiet, które widzą je takimi, jakimi naprawdę są, a nie tylko przez pryzmat tego, co robią — powiedziała „Newsweekowi”.

Brown przeszła przez ponad pięć lat terapii i intensywnego coachingu, dziś nie tylko prowadzi firmę, ale nagrywa podcast „The Longest Day”.

— Nauczyłam się postrzegać moją niezdolność do odpoczynku nie jako wadę, ale jako supermoc, gdy jest właściwie ukierunkowana. Uzdrowiłam się, pozwalając bólowi pojawić się, widząc go, nazywając go i pozwalając mu odejść. Teraz pomagam innym w procesie zdrowienia poprzez mediację, załatwianie roboty papierkowej, poprzez tworzenie instytucjonalnej odpowiedzialności, której tak bardzo pragnęłam, gdy sama jej potrzebowałam — oświadczyła w rozmowie z „Newsweekiem”.

— Nauczyłam się, że prawdziwy odpoczynek nie jest tylko fizyczny — to zaufanie, że mój świat nie zawali się, jeśli nie będę aktywnie go podtrzymywać. Moja relacja z odpoczynkiem stała się bardziej świadoma niż instynktowna. Planuję go, chronię i przypominam sobie, że trwała zmiana wymaga konsekwencji — dodała.