Posiłki z mikrofalówki — tak swoje dorastanie w Nowej Anglii w latach 80. i 90. wspomina Lisa Fuller. Później były: fast food i częste jadanie poza domem.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
W wieku 30 lat Fuller była już otyła. Aktywny dzień to dla niej zaledwie tysiąc kroków, styl życia odbił się tak na jej zdrowiu fizycznym, jak i psychicznym. Aby radzić sobie z zaburzeniami lękowymi i zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym (OCD), przyjmowała leki.
— Po czterdziestce porzuciłam przekonanie, że wyzdrowieję, i po prostu uznałam, że tak to już będzie wraz ze starzeniem się — będę coraz grubsza i coraz mniej zdrowa, aż w końcu umrę — opowiada „Newsweekowi”.
W maju 2024 r. osiągnęła swoją największą wagę – 114 kg. Gdy w sierpniu tego roku zbliżały się jej 50. urodziny, uznała jednak, że nadszedł czas na zmianę.
— Nagle poczułam przytłaczającą potrzebę odzyskania swojego życia — wspomina. — Byłam zmęczona byciem jedyną grubą osobą w pokoju i nie mogłam znieść tego, że mój 24-letni syn nigdy nie widział mnie zdrowej.
Dieta: mięso, warzywa, jogurt i orzechy
Nigdy nie postawiwszy stopy na siłowni, Fuller spożywał ok. 5-6 tys. kalorii dziennie, wieczorami wypijała zaś ok. pięciu drinków. Mając dodatkowo świadomość kłopotów ze zdrowiem psychicznym, wiedziała, że potrzebuje wsparcia. Zwróciła się więc do Ultimate Performance (UP) w Amsterdamie, globalnej firmy zajmującej się treningiem osobistym.
Jej nowa rutyna obejmowała dwie sesje treningu siłowego z trenerem Konstantinosem Koniarisem tygodniowo i 10 tys. kroków dziennie. Kilka miesięcy później dodała sesję treningu siłowego, zwiększyła liczbę kroków do 15-20 tys. dziennie i włączyła 30-45 min kardio na rowerze stacjonarnym cztery razy w tygodniu.
Sukcesywnie spadała też ilość spożywanych dziennie kalorii – począwszy od 1 tys.790, a skończywszy na 1 tys. 390. Teraz spożywa ok. 1 tys. 940 kalorii dziennie, ponieważ skupia się na budowaniu mięśni.
Rzadko pije alkohol, a jej dieta składa się głównie z mięsa, warzyw lub sałatek, jogurtu greckiego i orzechów.
Odchudzanie. „Chodziło mi o zdrowie psychiczne”
— Byłam przekonana, że mi się nie uda. Z tego powodu nikomu nie powiedziałam, że to robię. Wiedziała tylko garstka osób, z którymi pracowałam, mąż i syn. Nie chciałam, aby ktokolwiek wiedział, ponieważ byłam pewna, że się poddam, tak jak wiele razy wcześniej w ciągu ostatnich dwóch dekad bycia otyłą — opowiada Fuller.
Ale tym razem nie poddała się. Dokładnie rok później zrzuciła 50 kg, osiągając wagę 64 kg.
— To, że na 50. urodziny jestemn już wysportowana, ciągle jeszcze wydaje mi się nierealne — przyznaje. — Kiedy zaczynałam ten program, moim celem nie było stanie się fit, bo myślałam, że to niemożliwe. Moim celem było tylko być na tyle zdrową, by nie budzić się w panice każdej nocy, bojąc się, że umrę.
Chociaż korzyści fizyczne były czynnikiem motywującym, to poprawa zdrowia psychicznego była najważniejsza.
— Mam długą historię zaburzeń lękowych, napadów paniki i OCD. W przeszłości stało się to na tyle poważne, że w 2009 r. byłam z tego powodu hospitalizowana. W tym czasie podawano mi wiele różnych leków i niektóre działały lepiej niż inne, ale nic nie „naprawiło” mnie w pełni — wspomina. — Nie chciałam żyć na lekach od psychiatry, więc podjęłam duży wysiłek, aby odstawić to, co tylko się da, i zrobić wszystko, co było w mojej mocy, aby poradzić sobie bez leków.
Schudła 50 kg. „Dostałam drugą szansę”
Tuż przed rozpoczęciem kuracji Fuller przypadkowo skończyła się recepta na Prozac, lek przeciwdepresyjny. Chociaż nie zaleca się nagłego odstawiania leków, zdecydowała się kontynuować bez nich.
— Nie podjęłam proaktywnej, świadomej decyzji o odstawieniu Prozacu, ponieważ rozpoczynałam program, wyszło to przez przypadek. Postanowiłam więc wytrzymać bez niego tak długo, jak to możliwe — zdradza. — Szczerze mówiąc, myślałam, że wytrzymam najwyżej dwa miesiące. Tymczasem po 12 miesiącach nie tylko go nie potrzebowałam, ale nawet o nim nie myślałam.
Nawet podczas przyjmowania leków Fuller doświadczał ataków paniki i częstych nocnych przebudzeń: – Zasypianie zajmowało mi zazwyczaj ok. trzech godzin, tak wysoki pod koniec dnia odczuwałam niepokój. Teraz zasypiam niemal natychmiast i wstaję tylko po to, by pójść do łazienki. Nie mam już ataków paniki — ani w nocy, ani w ciągu dnia.
— Nigdy nie spodziewałam się takiego wyniku. Nie było to nawet coś, na co miałam nadzieję, bo szczerze mówiąc, nie sądziłem, że jest to możliwe. Skupiałam się na zdrowiu fizycznym. Spodziewałam się, że poczuję się lepiej psychicznie, ale nie oczekiwałam aż tak dużej zmiany. Naprawdę czuję, że dało mi to drugą szansę na życie.
Tekst opublikowany w amerykańskim „Newsweeku”. Tytuł, lead i śródtytuły od redakcji „Newsweek Polska”.
