Właściciele nieruchomości o powierzchni przekraczającej 3500 m², na których ponad 70 proc. terenu zostało wyłączone z naturalnej retencji, muszą liczyć się z obowiązkiem uregulowania opłaty retencyjnej. Co więcej, samorządy rozpoczęły weryfikację i mogą zażądać zapłaty także za wcześniejsze lata, począwszy od 2018 roku, wraz z należnymi odsetkami.
Opłata retencyjna
Opłata retencyjna obowiązuje w Polsce od 1 stycznia 2018 roku, zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne z 20 lipca 2017 roku. Jej wprowadzenie miało na celu przeciwdziałanie skutkom ograniczania zdolności gruntu do wchłaniania wody. Dotyczy to głównie terenów zabudowanych lub utwardzonych materiałami nieprzepuszczalnymi, jak beton, asfalt czy kostka brukowa.
Z obowiązkiem zapłaty opłaty retencyjnej muszą liczyć się właściciele, użytkownicy wieczyści oraz posiadacze samoistni nieruchomości, również tych należących do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu. Kluczowe są trzy kryteria: wielkość działki (ponad 3500 m²), wyłączenie co najmniej 70 proc. powierzchni biologicznie czynnej oraz brak podłączenia do kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Kto jest zwolniony?
Zwolnione z opłaty są jedynie nieruchomości podłączone do kanalizacji ogólnospławnej lub deszczowej. Posiadanie jedynie kanalizacji sanitarnej nie chroni przed opłatą.
Wysokość daniny ustalana jest kwartalnie przez gminę na podstawie oświadczenia właściciela i zależy od powierzchni uszczelnionej oraz zastosowanych rozwiązań retencyjnych. Stawki wynoszą od 0,50 zł do 0,05 zł za 1 m² rocznie – w zależności od stopnia zatrzymywania odpływu wody.
W przypadku niewywiązywania się z obowiązku składania oświadczeń, właściciele mogą zostać wezwani do zapłaty z mocą wsteczną, obejmującą cały okres od 2018 roku.
