Spotkanie na Alasce było zwycięstwem Putina. Spotkanie w Białym Domu nie było klęską Zełenskiego. Niestety nie było też jego zwycięstwem. Od tego jesteśmy bardzo daleko.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Tuż przed Alaską na Kremlu w następujący sposób tłumaczono, dlaczego Putin rozmawia z Trumpem o zakończeniu wojny: „Rosja oczywiście nie zamierza kończyć wojny. Ale Trump wpadł w złość, wywiera coraz większą presję na Putina – i dlatego Putin musi mu dać jakieś pozorne ustępstwo, aby przerwać ten cykl. A przy okazji może coś i ugra”.
Dlaczego pokój to zły pomysł?
Trump chce przerwać ten konflikt. Dla osobistej chwały, dla Nagrody Nobla oraz dlatego, że szczerze nienawidzi wojen. Uważa się też za genialnego negocjatora – z uporem i nie do końca zgodnie z prawdą powtarza, że w czasie tej kadencji zakończył sześć wojen. Ukraina sama w sobie go nie bardzo obchodzi – ktoś nawet szydził, że wreszcie dowiedział się, gdzie leży, ponieważ przypadkiem w Białym Domu wpadł na mapę. Jest mu obojętne, jaki kształt będzie miała umowa kończąca lub zamrażająca ten konflikt – byle mógł ogłosić sukces. Putin wykorzystał to – wmawiając Trumpowi podczas spotkania na Alasce, że zamiast zawrzeć zawieszenie broni, do którego prezydent USA dotąd dążył, należy od razu zawrzeć pokój. I całkowicie zapomnieć o zwieszeniu broni. Trump przejął linię Putina – i w Białym Domu z Zełenskim i przywódcami Europy mówił wyłącznie o pokoju.
Strategia Putina
Pokój na papierze wygląda o niebo lepiej od zawieszenia broni. Jest czymś solidniejszym i trwalszym. W ostatnich latach tylko niewielka część zawieszeń broni na świcie nie została zerwana. Trudno jednak zrozumieć, w czym zawieszenie broni – jak sugeruje Putin, a za nim powtarza Trump – miałoby przeszkadzać w zawarciu pokoju. Nie da się doprowadzić do pokoju, nie zawierając zawieszenia broni. To dość oczywiste. Jest tylko jedno sensowne wytłumaczenie – Putin nie chce zawieszenia broni, ponieważ nie chce pokoju. Jego strategia jest jasna – wystarczy przedstawić jakieś niemożliwe do przyjęcia przez Ukrainę warunki – jak w tym przypadku oddanie całego Doniecka – a wszystko zakończy się klęską. W Białym Domu mieliśmy do czynienia z pozornym spektaklem jedności – przywódcy europejscy odrobili lekcję z pochlebiania Trumpowi, rozumiejąc, że to jedyna droga by nie doszło do awantury. I w rezultacie wszyscy wychwalali wszystkich. Ale prawdziwe różnice pozostały – kanclerz Merz z uporem podkreślał, że konieczne jest zawieszenie broni, ponieważ doskonale wie, że „droga przez pokój” obrana przez Trumpa jest drogą donikąd.
Gwarancje bezpieczeństwa z wetem Rosji?
Nie sposób też zrozumieć, na czym miałyby polegać gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy, o których mówił w poniedziałek Trump. Biały Dom przedstawia to jako ustępstwo ze strony Rosji, wynegocjowane przez prezydenta USA – co jest podwójnie nieprawdą. Po pierwsze to Trump (jak przedtem Biden) nie chcieli dawać Ukrainie żadnych gwarancji. I jak słusznie zauważa wybitny historyk Sergey Radchenko nie jest to ustępstwo ze strony Rosji, lecz ustępstwo ze strony USA, które zmieniły swoją dotychczasową linię (i bardzo dobrze). Po drugie nie jest prawdą – jak sugeruje Trump – jakoby Rosja zgodziła się na obecność europejskich sił pokojowych na Ukrainie, które USA miałyby wesprzeć. Kreml od samego początku podkreśla (i zrobił to znowu w najnowszym komunikacie we wtorek), że stanowczo odrzuca obecność sił NATO na terenie Ukrainy. Idea zachodnich sił pokojowych od samego początku opiera się iluzji – Starmer i Macron ogłosili, że chcą tam wysłać wojska, udając, że wierzą, że Rosja nie zaprotestuje (a Polska ochoczo poparła ten pomysł – jednocześnie podkreślając, że nie weźmie w tym udziału). Jak na razie „koalicja chętnych” nie istnieje nawet z nazwy – bo nikt nie zamierza do Ukrainy wysyłać wojsk. Sytuację mogłoby zmienić tylko jedno – zignorowanie rosyjskiego sprzeciwu.
Trump nie jest w stanie sprecyzować, na czym miałyby polegać gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy – ponieważ nie ma pojęcia, na czym miałyby polegać. Jak na razie pewne jest tylko jedno – tak jak w roku 2022 w Stambule, Rosja zgodzi się tylko na takie gwarancje bezpieczeństwa, wobec których będzie miała prawa weta. Krótko mówiąc, będą to gwarancje pozbawione wartości dla Ukrainy.
I jeszcze jedno – Trump nie zaprosił przywódców UE do Waszyngtonu, ponieważ ich pokochał. Jak zauważył na boku jeden z jego ludzi: „Jedyną osobą, którą wśród nich lubi jest Meloni”. Zaprosił ich, ponieważ negocjacje nie mają żadnego wpływu na tę wojnę. Toczy się ona całkowicie niezależnie od nich. To dowód bezsilności Trumpa.