Zapamiętajcie, że przeczytaliście/przeczytałyście to tutaj po raz pierwszy. Karol Nawrocki już zaczął kampanię przed wyborami w 2030 r., a jeśli nadal będzie tak sprawny, to reelekcję wygra w pierwszej turze.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Już chyba nikt nie wierzy w to, że prezydentem został polityk tej miary co Andrzej Duda. Karol Nawrocki wszedł do pałacu razem z drzwiami i niewidzianą od dawna w tym gmachu energią. W czasie, gdy jego poprzednik co najwyżej przeniósłby dmuchanego kraba z miejsca na miejsce, narobił rabanu przemówieniami (tylko dlaczego tak krzyczy?), projektami ustaw i, tak to nazwijmy, sposobem bycia.
Wiele wskazuje na to, że obserwujemy właśnie, przepraszam za słowo, redefinicję polskiej prezydentury. Od czasów Aleksandra Kwaśniewskiego to zawsze był dwór, polska wersja rodziny królewskiej, za którą stały autorytet, majestat i splendor. Ojcowie założyciele III RP zapisali w Konstytucji, że prezydent jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej, więc kolejne głowy państwa starały się – różnie wychodziło, lecz to inny temat – godnie wypełniać rolę najwyższego przedstawiciela. Prezydent miał błyszczeć, spotykać się z największymi, ewentualnie ojcem narodu miał być.
Dziś publiczność woli jednak widzieć na tym stanowisku chłopaka z podwórka. Takiego, co to w czarnym podkoszulku pomacha z okien Belwederu, zatrzyma samochód na środku ulicy, by się przywitać, odwiedzi klub bokserski, a jak na mecz pójdzie, to usiądzie w młynie kiboli Lechii Gdańsk. „Wersal się skończył!” – krzyczał dwie dekady temu Andrzej Lepper. Dziś Wersal kończy się po raz drugi. Naród chce prezydenta, który zawyje „jazda z k…”. I właśnie takiego prezydenta sobie wybrał.
Zostawmy pytanie, czy Karol Nawrocki sam to wszystko wymyśla, czy ktoś mu podpowiada – w każdym razie działania prezydenta wyglądają na przemyślane i spójne. Kibol, który bił się w ustawkach, wymusił kawalerkę od starszego człowieka i brał udział w sutenerskim biznesie w Grand Hotelu, byłby dla publiczności niewiarygodny, gdyby po objęciu urzędu zaczął cytować Edmunda Burke’a, opowiadać o faworytach Konkursu Chopinowskiego i zachwalać spécialité de la maison swojej ulubionej restauracji w Gdańsku, odznaczonej trzema gwiazdkami Michelina, rzecz jasna.
„W »Społeczeństwie populistów« pisaliśmy o stronie demokratycznej, że przesuwa się w stronę akceptacji języka nienawiści. Prawica z kolei przeszła od akceptacji języka nienawiści do akceptacji używania siły w polityce” – zauważa w ostatnich badaniach duet Sierakowski & Sadura. Z ich analizy jednoznacznie wynika, że dziś w elektoratach wszystkich partii jest duże zapotrzebowanie na radykalizm, autorytaryzm i – w końcu – postawy antysystemowe. „Obecny system polityczny jest tak niesprawny, że nie da się go naprawić” – zgadzają się badani ponad podziałami, a Nawrocki idealnie odpowiada na ich zapotrzebowanie. Nie daje nadziei na to, że uzdrowi sytuację w Trybunale Konstytucyjnym czy Sądzie Najwyższym, za to daje olbrzymią, że będzie ten znienawidzony system dalej rozwalał.
Przecież nie natworzył tych wszystkich ustaw po to, by zmienić prawo albo poprawić byt jakiejś grupy, tylko po to, by Donald Tusk miał problem. Nie wepchnie się na spotkanie z Trumpem, by cokolwiek zyskać dla Polski, tylko żeby przywalić rządowi. Nie powoła tych wszystkich rad (m.in. do spraw naprawy ustroju państwa) po to, by cokolwiek stworzyć, tylko po to, by zyskać narzędzie do obijania przeciwników politycznych. Prezydent antysystemowy – brzmi absurdalnie? Może i brzmi, ale za oceanem reprezentantem ludu, przedstawiającym się jako przeciwnik establishmentu, został miliarder, który fortunę odziedziczył po ojcu i trwonił ją z kolegami z nowojorskiej śmietanki.
Zakładam się, że ta ofensywa Nawrockiego okaże się boleśnie skuteczna. Za chwilę prezydent zacznie się cieszyć w sondażach poparciem zdecydowanie przewyższającym to podczas wyborów.
Może to przypadek, ale w tej chwili wszystko wskazuje na to, że PiS z przyległościami ma plan na to, co robić, a czego nie robić aż do wyborów parlamentarnych. A koalicja 15 października nie radzi sobie nawet z aferami, które nie istnieją. Nie wspominając już o tym, że nie widać tam nawet zamiaru przejęcia głosujących, którym człowiek spod ciemnej gwiazdy w pałacu prezydenckim się podoba. A to nie jest margines, tylko 10,6 mln ludzi.
Jak tak dalej pójdzie, ani w 2027, ani tym bardziej w 2030 r. nie będzie na żyletki. Już po najbliższych wyborach układ może się domknąć. Tym razem skuteczniej niż wcześniej.
