Wilk sprzed tysięcy lat otwarty przez Rosjan. Wszystko się zachowało

To jedno z najsłynniejszych plejstoceńskich znalezisk w dziejach świata. W 2021 r. niedaleko rzeki Terechtiach na terenie Jakucji na Syberii znaleziono kapitalnie wręcz zachowane zamarznięte ciało wilka z epoki lodowcowej. Jego wiek szacowany jest na 44 tysiące lat. Zwierzę żyło wraz z mamutami, nosorożcami włochatymi czy niedźwiedziami jaskiniowymi. Nie znamy przyczyn śmierci drapieżnika, ale wilk zamarzł na tyle szybko, że jego ciało zachowało się w sposób wspaniały.

Znalezienie tego wilka otworzyło wielkie pole do popisu dla nauki. Dobrze zachowały się bowiem tkanki miękkie, w tym mięśnie i skóra, także włosy i pełne uzębienie. Zachowały się jego organy, w tym przewód pokarmowy z resztkami pokarmu. Naukowcy mogli pobrać próbki z rozmarzniętej treści żołądka, by ustalić, co wilk jadł. Znalezisko pochodzi z Jakucji, gdzie ssak leżał w wiecznej zmarzlinie przez tysiące lat. To najlepiej zachowany dorosły wilk epoki plejstocenu, bowiem dotąd znajdowano świetnie zakonserwowane szczątki szczeniąt albo osobników młodych.

Mikroorganizmy wykryte w ciele zamarzniętego wilka

Rosjanie przez rok dokonali szczegółowych badań i donoszą, że zgłębiali zwłoki wilka także pod kątem drobnoustrojów występujących w jego ciele. Jak donosi uniwersytet: „Podczas sekcji zwłok pobrano próbki narządów wewnętrznych i treści przewodu pokarmowego w celu wykrycia i zbadania dawnych wirusów i mikrobiomu, a także diety zwierzęcia. Pobrano również próbki tkanek miękkich drapieżnika, aby zbadać jego genom i porównać go z genomami jego współczesnych krewnych. Jest to pierwsze kompletne znalezisko dorosłego drapieżnika z tak starego wieku geologicznego i nie ma analogów na świecie”.

To znaczy, że trwające teraz badania DNA komórek wilka pozwolą bardzo precyzyjnie określić, jakie miejsce zajmował ten osobnik na drzewie genealogicznym tego gatunku i jak daleko znajduje się od obecnych wilków szarych. Jak bardzo zmienił się genom przez 44 tys. lat. „Dodatkowo pobraliśmy jeden przedtrzonowiec, aby określić wiek biologiczny znaleziska. Jednak sądząc po stopniu zużycia zębów i rozwoju wyrostka strzałkowego, możemy już stwierdzić, że jest to dorosły samiec” – powiedział Maksym Czeprasow, kierownik laboratorium Muzeum Mamutów NEFU.

Zdaniem rosyjskich naukowców, badanie mikroorganizmów znalezionych w ciele wilka może pomóc w odpowiedzi na pytanie, jak zmieniała się i zmienia Syberia od czasów epoki lodowcowej do obecnych.

Próbujemy się dowiedzieć, jak ewoluowały wilki

Prawdopodobnie pierwszym prawdziwym wilkiem był kosmopolityczny Canis edwardii żyjący ok. 2 mln lat temu i on przyczynił się do powstania wszystkich obecnie żyjących gatunków wilków. W Eurazji dał początek wilkowi szaremu (Canis lupus), a w Ameryce Północnej – wilkowi czerwonemu i kojotowi. Z Eurazji wilk szary migrował podczas zlodowacenia ok. 750 tys. lat temu do Ameryki Północnej. Około 100 tys. lat temu jeden z nieznanych krewnych wilka szarego w Afryce (Etiopia) dał początek najmłodszemu gatunkowi wilka, czyli kaberu.

Wiele wilków nie przetrwało epoki lodowcowej, były wśród nich także Canis neghringi, Canis arnensis (jego potomkiem jest współcześnie wymarły pies z Sardynii), Canis gezi czy Canis ameghinoi.