Zapiewajło rzucał hasło, że Polacy są wielkim narodem, ale tłum go nie podchwytywał. O wiele lepiej wychodził ludziom okrzyk „Polska, biało-czerwoni”.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
To był naprawdę wielki Marsz Niepodległości, tłumny i biało-czerwony. Ze wszystkich, jakie w ostatnich latach widziałam, zdecydowanie największy. Jak informowało Stołeczne Centrum Bezpieczeństwa, wzięło w nim udział ok. 100 tys. osób. A pewnie jednak znacznie więcej, bo po zmierzchu czoło marszu dotarło już na błonia Stadionu Narodowego, a jego koniec wciąż był na wysokości ulicy Kruczej, w samym centrum Warszawy.
Na Marszu Niepodległości podziękowania dla Nawrockiego. Od Bosaka
I tym razem naprawdę większość jego uczestników to byli ci słynni normalni ludzie, którymi tak zawsze chwalili się organizatorzy, usiłując przykryć kibolskie rozróby i paskudne hasła. Były rodziny z dziećmi, emeryci i młodzi ludzie — dziewczyny w wiankach w narodowych barwach i grupy dwudziestokilkuletnich mężczyzn. I znowu większość z flagami w rękach i biało-czerwonymi opaskami na ramieniu. Spokojny, dumny tłum Polaków powtarzający za organizatorami: „nadchodzi, nadchodzi Marsz Niepodległości”. I „Jeden naród, silna Polska”, hasło tegorocznego marszu, który w zamyśle organizatorów, miał być manifestacją sprzeciwu wobec niekontrolowanej migracji i wsparcia dla silnego państwa narodowego.
Ale o dziwo, w oficjalnych przemówieniach właściwie nie było antyimigranckich haseł. Wprawdzie szef Ruchu Narodowego Krzysztof Bosak krzyczał ze sceny, że „murem za polskim mundurem”, że „musimy obronić Polską niepodległość w jej każdym wymiarze”, zapowiadał, że „nigdy nie zgodzimy się na to, by nasze ziemie zostały zajęte przez inne nacje”, ale nie było w tym jego zwykłej zapalczywości. — To my zdecydujmy kto, wjedzie do Polski, a kto zostanie zatrzymany na granicy. Tak było i tak będzie — zapowiedział Bosak i na tym się skończyła antyimigrancka retoryka.
Miał bowiem znacznie ważniejszą rzecz do przekazania uczestnikom marszu — oto dziś, w Święto Niepodległości, podczas centralnych obchodów na placu Piłsudskiego wybrzmiały hasła narodowców. — Ustami prezydenta Karola Nawrockiego — pochwalił się Bosak i krzyknął: „Czołem wielkiej Polsce. Czołem, panie prezydencie”. A biało-czerwony tłum powtórzył z entuzjazmem: „Czołem, panie prezydencie!”.
Przemilczany Kaczyński na Marszu Niepodległości
Bosak miał powód do zadowolenia — Nawrocki uczestniczył już wcześniej w Marszach Niepodległości, ale w tym roku po raz pierwszy jako urzędujący prezydent. I jako drugi prezydent w ogóle. Zresztą Karol Nawrocki nie tylko mówił językiem narodowców, ale także poszedł na czele tłumu z narodową flagą. I to jego obecnością chwalił się Bosak, nie wspominając ani słowem, że na marszu pojawili się także: prezes Prawa i Sprawiedliwości Jarosław Kaczyński, przewodniczący klubu parlamentarnego PiS Mariusz Błaszczak, a także były premier Mateusz Morawiecki. Nie zauważył też obecności Roberta Bąkiewicza, wieloletniego prezesa Marszu Niepodległości, a teraz lidera Ruchu Obrony Granic. Dziś wszystkie światła skierowane były na Nawrockiego, który przeszedł z tłumem zaledwie kilkaset metrów i odłączył się na wysokości ronda de Gaulle’a.
— Czołem, panie prezydencie! — krzyknęli mu na pożegnanie ludzie i poszli dalej, skandując „Tu jest Polska” i „Polska, biało-czerwoni”. Od czasu do czasu komuś się wyrwało, że „idą nacjonaliści” i że „raz sierpem, raz młotem w czerwoną hołotę”, ale o wiele więcej było jednak typowo kibolskich przyśpiewek w rodzaju „Polska, biało-czerwoni” i „Biało-czerwone to barwy niezwyciężone”. Ludzie szli w kierunku Stadionu Narodowego, jakby wybierali się właśnie na mecz polskiej reprezentacji w dowolnej dyscyplinie. Owszem, od czasu do czasu jakiś zapiewajło rzucał hasło, że Polacy są wielkim narodem, a Polska silnym państwem, ale tłum ich nie podchwytywał. O wiele lepiej wychodził ludziom okrzyk „Polska, biało-czerwoni”. Wszyscy go znali, wszyscy rozumieli, dobrze brzmiał w tysiącach ust.
Marsz Niepodległości, czyli to my, Polacy
I tym razem było naprawdę spokojnie. Wprawdzie wbrew zakazowi pierwsze petardy odpalono jeszcze na rondzie Dmowskiego, przed rozpoczęciem marszu, a potem raz na jakiś czas rozbrzmiewały na trasie głośne eksplozje i wybuchały flary, ale nie było żadnych incydentów ani niezgodnych z prawem haseł. Nie było zamaskowanych pijanych osiłków ani kibiców czekających na starcia z policją. Funkcjonariuszy też zresztą na trasie nie było widać, stali tylko za barierkami w samym centrum stolicy, pilnując sceny z oficjelami.
Biało-czerwony tłum szedł więc spokojnie, całą szerokością Alei Jerozolimskich aż do Stadionu Narodowego. Prawdziwy tłum Polaków, którzy przyszli uczcić narodowe święto i pobyć razem, poczuć wspólnotę. Pokrzyczeć „To my, Polacy” i zanucić płynącą z platformy piosenkę „Taka jest moja ojczyzna”. Na błoniach Stadionu, jak co roku, powitał ich zespół Irydion, grający na rockową nutę znaną wszystkim melodię „Rozkwitały pąki białych róż”.
Tyle że większość maszerujących nie czekała na więcej występów, nie chciała też słuchać kolejnych przemówień liderów narodowców. Zamiast zostać na oświetlonych błoniach stadionu, tłumnie ruszyli na stację kolejki podmiejskiej SKM i metra Stadion.
Dla nich Marsz Niepodległości się skończył, nie potrzebowali więcej. Oni chcieli tylko uczcić 11 listopada w biało-czerwonym tłumie ludzi. I usłyszeć, że są polskimi patriotami, prawdziwymi Polakami. Nie żadnymi faszystami, jak próbuje im się wmówić, tylko Polakami. Takimi, którzy potrafią razem z innymi zaśpiewać na całe gardło kibolskie hasło „Polska, biało-czerwoni”.
