Ten gest był symboliczny — podczas posiedzenia Rady Bezpieczeństwa Narodowego Radosław Sikorski nie podał ręki Sławomirowi Cenckiewiczowi, który jest de facto wiceprezydentem. Przez lata utrzymywali ze sobą poufny kontakt. Ale gesty to nie wszystko, za kulisami Sikorski robi wiele, by zrealizować swoje ambicje.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Jeszcze nigdy szef MSZ tak ostro nie zaatakował prezydenta. W minionym tygodniu Sikorski wystąpił w Sejmie tylko po to, aby zarzucić Nawrockiemu, że po cichu knuje, jak wyprowadzić Polskę z Unii. „Insynuując, że integracja europejska jest wymierzonym w Polskę spiskiem, przygotowuje pan psychologiczny i polityczny grunt pod polexit” — stwierdził. To była reakcja na pokrzykiwania Nawrockiego podczas Święta Niepodległości. Prezydent dopytywał, „gdzie jest nasze jestestwo”, i zarzekał się, że nie pozwoli, „żebyśmy się stali papugą narodów, bezwolnie powtarzającą to, co przychodzi z Zachodu”. To było jak piłka wystawiona Sikorskiemu.
Właśnie po to dostał od Tuska awans na wicepremiera, żeby wzmocnić go w relacjach z pałacem prezydenckim, który chce rządowi dyktować, jak ma prowadzić politykę zagraniczną.
Dotąd jednak Sikorski unikał ostrych ataków na Nawrockiego, zadowalając się okładaniem jego ministrów — z wzajemnością. W tym sensie scenka z Cenckiewiczem była symboliczna, zwłaszcza że za rządów PiS panowie utrzymywali nieformalne, skryte przed swymi politycznymi pryncypałami kontakty. Cenckiewicz nie uważał, że Sikorski jest zdrajcą, Sikorski zaś nie uważał, że Cenckiewicz jest opętanym szaleństwem lustratorem. Charakterystyczne jest to, że w raporcie kierowanej przez Cenckiewicza komisji ds. rosyjskich wpływów — stworzonej pod koniec rządów PiS, by wyeliminować Tuska z polityki — Sikorski nie został wprost zaatakowany. Tak jak ministrowie Tuska — Cichocki, Klich, Siemoniak i Sienkiewicz.
Ale dziś — gdy Cenckiewicz nakręca Nawrockiego na wojnę z rządem, wyzywa ministrów i szefów służb, ma prokuratorskie zarzuty i odebrany dostęp do tajemnic państwowych — nie ma miejsca na sekretne kontakty.
W walce z obozem prezydenta Sikorski wszedł na nowy poziom: zaczął natarcie na samego Karola Nawrockiego. W dodatku zrobił to jako wicepremier i szef MSZ w swym miniexposé z sejmowej mównicy, co nadaje całej sytuacji szczególnej rangi. Nie ma co do tego wątpliwości — to kolejny etap kampanii wyborczej Sikorskiego, który liczy na to, że będzie kolejnym premierem albo prezydentem. Ścieranie się z Nawrockim — w tym obsadzanie go w roli skrytego zwolennika polexitu — to element kluczowy tej kampanii.
W pałacu prezydenckim też zakładają, że za dwa lata Sikorski jako kandydat na premiera może próbować dopiąć współpracę Koalicji Obywatelskiej i Konfederacji, aby nie dopuścić PiS do władzy. A za cztery lata rzucić Nawrockiemu rękawicę i wystartować w wyborach prezydenckich. W każdym z tych wariantów to Sikorski — a nie Tusk — jest najpoważniejszym przeciwnikiem Nawrockiego.
W noc wyborczą 1 czerwca, gdy okazało się, że Rafał Trzaskowski poniósł klęskę, Sikorski rozsyłał do znajomych pełne kpiny i goryczy SMS-y o „klęsce warszawki”. Rzecz jasna, owa kpina i gorycz były efektem przegranych przez niego prawyborów wewnątrz Koalicji Obywatelskiej. Ale nie dlatego przegrał, że Trzaskowskiego wytypowała „warszawka” — wybrali go w prawyborach członkowie KO z całej Polski. Tylko co czwarty z nich wskazał na Radka. Nie przypadkiem Sikorski przegrał dwie wcześniejsze próby zdobycia prezydenckiej nominacji — w 2010 r. w prawyborach wyraźnie go pokonał Bronisław Komorowski, a w 2020 r. nie udało mu się przekonać ówczesnych władz Platformy, by w wyborach podczas pandemii wystawić jego, a nie Trzaskowskiego. Jeśli ktoś z tak silną polityczną pozycją jak Sikorski przegrywa trzy razy grę wewnątrz swej własnej partii o prezydencką nominację, to znaczy, że partia traktuje go jak ciało obce — i tak właśnie było. Sikorski interesował się KO tylko wtedy, gdy kandydował w wyborach.
Dziś Sikorski zmienia sposób działania. Zbudował wokół siebie grupkę młodych działaczy i zaczyna systematyczną pracę w partii, co jest o tyle łatwiejsze, że w KO poza Tuskiem nie ma nikogo z tak silną osobistą pozycją. Sikorski ma 62 lata. To dla niego ostatni moment, by zawalczyć o najważniejsze stanowiska. Dlatego wszędzie jest go pełno. Zamyka konsulat Rosji w Gdańsku, wydaje rosyjskim dyplomatom z ambasady w Warszawie zakaz wyjazdów poza Mazowsze, wyzywa Brauna i Bąkiewicza, odbiera paszport dyplomatyczny Ziobrze.
Może Nawrocki ma doświadczenie w ringu, ale Radek lubi przypominać, że to on siedział w okopach podczas wojny przeciwko Rosjanom w Afganistanie. Właśnie wydał książkę „Z okopu do Europy”.
