Linia sporu między rządem a prezydentem zakreślona została już kilka miesięcy temu, choć zarysowywać zaczęła się jeszcze w kampanii wyborczej. Przez następne półtora roku będzie podbijana z obu stron, bo obydwa obozy szykują się do decydującego starcia.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Obecnie między prezydentem a rządem nie ma już żadnej współpracy i wspólnej przestrzeni do rozmowy. I najpewniej to się nie zmieni, bo ani Karolowi Nawrockiemu, ani Donaldowi Tuskowi nie zależy na zażegnaniu konfliktu. Każdy na nim bowiem zyskuje.
Nawrocki i Tusk? Były SMS-y
Premier zaczął tydzień od napisanego po angielsku twitta skierowanego nie tyle chyba do użytkowników serwisu X i wyborców, ile do partnerów europejskich.
x.com
Tusk opublikował wpis po wydarzeniach w Wenezueli, z którymi też trudno go nie łączyć. Kancelaria Prezydenta po zatrzymaniu Nicolása Madury nie umieściła w social mediach żadnego komentarza, ale zrobił to BBN, „analizując” wydarzenia. Cudzysłów dotyczy jakości tej analizy, a nie samego faktu jej podjęcia. Z wpisu BBN wynika dokładnie to, co jest doktryną administracji Nawrockiego, a więc „in Trump we trust”.
x.com
Obydwa wpisy dotyczą sytuacji międzynarodowej i nie ma wątpliwości, że właśnie tutaj przebiega linia podziału. Rząd będzie więc prowadził politykę „prounijną” — zmierzającą do większej integracji zwłaszcza w dziedzinie obronności. Prezydent z kolei — „protrumpowską” politykę pokładającą wszystkie nadzieje w sile Stanów Zjednoczonych i ich obecnego prezydenta. Ten podział będzie się utrwalał, aż do wyborów w 2027 r.
— Mamy pewien problem z kontaktami z Kancelarią Prezydenta — mówi „Newsweekowi” osoba z bliskiego otoczenia premiera. — Wydawało nam się, że są sprawy, którymi można zająć się razem, że przynajmniej w tematach najistotniejszych, jak bezpieczeństwo, niektóre rzeczy da się ustalić wspólnie. Niezłym prognostykiem była współpraca, kiedy we wrześniu do Polski wleciały drony. Proszę mi wierzyć, że wymienione przez panów SMS-y zawierały nawet ustalenia dotyczące pewnych wspólnych działań. Potem to się zupełnie urwało.
Jak słyszymy w otoczeniu Tuska, ostatni kontakt między prezydentem a premierem miał miejsce właśnie 12 września, czyli po ataku dronów.
Nawrocki „chyba ma jakiś plan”
Jak podejrzewają nasi rozmówcy z otoczenia premiera, współpracownicy prezydenta doszli do wniosku, że Nawrocki na współpracy nie zyskuje.
— Musiało im wyjść, że wyborcy Nawrockiego chcą „gnębienia” Tuska. Wie pani, tego „zaorania” — to im się niesie w social mediach, a jak jest współpraca, to się elektorat niepokoi — mówią ludzie związani z KPRM.
Ale i w kancelarii Tuska panuje przekonanie, że współpraca z prezydentem byłaby opłacalna tylko w jednym przypadku — gdyby odbywała się na warunkach premiera. Gdyby prezydent podpisywał to, co dostaje, i za bardzo nie wtrącał się w politykę rządu.
— Nie mam złudzeń, że sytuacja nie zostawia przestrzeni na negocjacje, na dyskusję, na zbudowanie czegoś wspólnego. Mam wrażenie, że nie ma części wspólnych — komentował w TVN 24 napięcie między pałacami były wicepremier, senator Grzegorz Schetyna. Według niego we współpracy z Andrzejem Dudą była „pewna przestrzeń racjonalności”. W tej chwili są wyłącznie „warianty wojenne”.
Nie ma sie co dziwić. Kancelaria Prezydenta — łącznie z samym Nawrockim — składa się ludzi bardzo świeżych w polityce (poza Pawłem Szefernakerem) i musi wyrąbać sobie drogę na szczyt, bo bycie prezydenckim urzędnikiem nie jest w polskim systemie politycznym szczytem ambicji, a jedynie narzędziem. Potrzebują więc spektakularnego sukcesu, a takim sukcesem jest wojna totalna z Tuskiem. Jakby to naiwnie nie brzmiało, dla sporej części wyborców premier wciąż jest „złem wcielonym” i stanięcie z nim na ringu jak równy z równym to wartość sama w sobie. Nawrocki i jego ministrowie zamierzają się bić.
— Też jestem zaskoczony, jak koledzy się wyostrzyli w tym pałacu, chyba mają jakiś plan — śmieje się poseł PiS, którego pytam o bojowe nastroje przy Krakowskim Przedmieściu.
Konflikt na rękę i Nawrockiemu, i Tuskowi
Także dla polityków PiS sprawa jest dość oczywista. Zbigniew Bogucki, Marcin Przydacz, Adam Andruszkiewicz i Paweł Szefernaker zrezygnowali z miejsc w Sejmie, żeby wejść do drużyny Nawrockiego. Nie wiadomo jednak, jak sytuacja będzie wyglądała za dwa lata. Być może prezydent będzie potrzebował swoich ludzi na listach PiS, żeby budować w Sejmie własne zaplecze polityczne, bo na razie jest ono tezą publicystyczną, a nie rzeczywistością polityczną.
Być może panowie będą chcieli wrócić do PiS i potrzebują silnej pozycji negocjacyjnej. A być może sytuacja po prawej stronie sceny politycznej będzie wyglądała zupełnie inaczej i trzeba będzie się przeorganizować. W każdym z tych wypadków panowie potrzebują zbudować się w otoczeniu Nawrockiego i mają do tego doskonałą okazję. Kancelaria Andrzeja Dudy była po prostu rozlazła i składała się głównie z politycznych amatorów, którzy prędzej czy później zaczynali szukać nie tyle politycznego znaczenia, ile dużych pieniędzy w spółkach Skarbu Państwa. Z kolei kancelaria Nawrockiego na razie na miejsca w spółkach nie ma co liczyć, a i składa się z ludzi o znacznie większych ambicjach politycznych.
Zresztą również Kancelarii Premiera ta wojna się opłaca, bo pozwala zarysować podział, o którym pisałam na początku, a proste i wyraźne podziały są w kampanii na wagę złota. Ta wojna może być wojną na miarę zwycięstwa wyborczego, bo mobilizuje wyborców. Zwłaszcza że Kancelaria Prezydenta popełnia błędy. Chociaż odmowa złożenia podpisu pod częścią ustaw ma sens, bo pokazuje, że prezydent nie jest „długopisem”, to już wyjaśnienie niektórych z tych wet jest co najmniej zawiłe i bardzo karkołomne. A im więcej trzeba w polityce tłumaczyć, tym gorzej dla polityków.
