Hiszpanie podlewają je miodem, Włosi smażą na oliwie, a my zaprawiamy je octem, spirytusem i smażymy na smalcu. Faworki na całym świecie mają różne smaki i kształty, ale nikt nigdzie nie robi ich tak dobrze jak Polacy — nasz sposób na faworki gwarantuje, że są lekkie, zwiewne i nieziemsko pyszne. Jak je zrobić we własnym domu? Swój przepis zdradza nam Magda Gessler.
Gdy byłam dzieckiem, karnawałowe faworki stały zawsze wysoko na szafie. Rodzice chowali je przed nami, żebyśmy nie wyjedli wszystkich od razu. Tym bardziej, że faworki to zdradliwe bestie — nie da się przestać ich chrupać, więc potężne kopce łakoci znikają w oszałamiającym tempie. Kto raz spróbował prawdziwych faworków, ten wie, o czym mówię. Stały więc te najwspanialsze z lekkich przysmaków w bezpiecznym oddaleniu, a my łakomie spoglądaliśmy na ułożoną z nich piękną piramidę, przypominającą z tej perspektywy czarodziejską górę pokrytą śniegiem.
Kto dziś robi prawdziwe faworki? Prawie nikt. Gdzie można je kupić? Prawie nigdzie. Te prawdziwe, jedyne, tak delikatne, że same łamią się w dłoni, robi według przepisu mojej mamy pani Ala w Fukierze.
Faworki są ogromne i długie, bo na tym polega cała zabawa. Trzeba się nimi trochę ubrudzić, dać obsypać się niesfornym cukrem pudrem, poczuć, jak słodki cukrowy śnieg spada nam radośnie na ubrania i buty.
Jak zrobić idealne faworki?
Moja babcia Irena i mama Olga nauczyły mnie, jak w faworkach dojść do perfekcji smaku, żeby nie były ciężkie, tłuste ani beznadziejnie grube. To prawdziwa sztuka zrobić z nich rarytas, a nie kolejną kaloryczną bombę.
Najważniejszym składnikiem, często niedostępnym, jest gęsta wiejska kwaśna śmietana. Koniecznie prawdziwa, koniecznie pachnąca, bez żadnej chemii, ulepszaczy i choćby cienia sztuczności. To właśnie jakość śmietany w głównej mierze decyduje o lekkości faworków.
Sam przepis na nie jest prosty jak na włoski makaron. Kilogram mąki, 15 dużych, świeżych żółtek i tyle śmietany, ile zabierze ciasto. Do tego ocet, który doda faworkom kruchości i spirytus, dzięki któremu nie nasiąkną tłuszczem.
Zamiast spirytusu dodaję mocnego (80 proc.) austriackiego rumu i podlewam odrobiną tureckiego araku, dzięki któremu faworki jeszcze piękniej pachną. Równie ważnym składnikiem jest smalec, i to w dużej ilości, żebyśmy mogli przy smażeniu faworków często go zmieniać.
Smalec musi być rozgrzany do wysokiej temperatury, musimy bardzo uważać, by nie zaczął się palić. Potrzebny będzie dobry wałek i stolnica lub duży drewniany, nielakierowany stół, na którym będziemy urabiać ciasto.
Walka z ciastem
Wielokrotnie powtarzam, że przygotowanie ciasta na faworki pozwala na cudowne rozładowanie złej energii, jaką być może zgromadziliśmy po świętach. To doprawdy wyczerpujące zajęcie, ale zaręczam, że po przejściu przez tę ścieżkę zdrowia poczujecie satysfakcję jak po przebiegnięciu maratonu.
Przesiewamy górę mąki, dodajemy żółtka, zakręcamy i dokładamy śmietanę, sól, ocet i spirytus albo rum. Zaczynamy wszystko zagniatać, starając się osiągnąć substancję o gęstości ciasta na makaron.
Po osiągnięciu tego stanu rozpoczynamy intensywną walkę z materią, waląc w ciasto wałkiem, rozbijając je o stolnicę i robiąc mu wszelką możliwą krzywdę za pomocą zaciśniętych pięści. Bez obaw, ciasto poinformuje nas o tym, że mu wystarczy, za pomocą widocznych w jego strukturze bąbelków powietrza. Dopiero wtedy odpoczywamy, wałkując je na cieniutkie placki, z których wycinamy długie pasy, zawijamy je fantazyjnie i smażymy króciutko na dużej ilości rozgrzanego smalcu. Układamy w kopce i posypujemy cukrem pudrem, gdy są jeszcze gorące.
