Jej życie przypomina hollywoodzką bajkę, ale nie poprzestała na byciu żoną znanego aktora i ikoną mody. 13-14 maja Amal Clooney będzie gościnią wydarzenia Impact’26 w Poznaniu.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
„Nadia opowiedziała mi o cierpieniach, jakich doświadczyła od 12 członków ISIS, którzy wzięli ją w niewolę i gwałcili. Opisała, jak zamordowali jej matkę i braci. Pokazała groźby, które wciąż wysyła jej ISIS. Ale nigdy nie powiedziała, że boi się o własne bezpieczeństwo. Nadia boi się tylko jednego: że członkowie ISIS zgolą brody i wrócą do dawnego życia; że nie będzie sprawiedliwości”.
Kobieta przemawiająca przed Radą Bezpieczeństwa ONZ ma włosy ułożone w perfekcyjne fale, prostą, czarną sukienkę i ten rodzaj urody, który zdecydowanie częściej widuje się na dużym ekranie niż w biurowcach organizacji międzynarodowych. Wygląda jak gwiazda filmowa — w typie Evy Green, Angeliny Jolie czy Nicole Kidman — w dramacie o prawniczce, która ściga odpowiedzialnych za zbrodnie wojenne i broni dziennikarzy, których autorytarne reżimy chciały zastraszyć i uciszyć. Niezłomna idealistka i oddana pracy perfekcjonistka, która budzi się w pełnym makijażu i szpilek nie zdejmuje nawet w kuchni, a w domu czeka na nią wspierający mężczyzna z kwadratową szczęką i kieliszek burgunda.
Ale Amal Clooney jest jak najbardziej prawdziwa. Choć jej życie — a przynajmniej ta wersja, do której dopuszcza media — faktycznie przypomina hollywoodzką bajkę.
Uciekła przed wojną
Amal Alamuddin urodziła się w 1978 r. w ogarniętym wojną domową Bejrucie; jej imię po arabsku znaczy „nadzieja”. Ojciec pochodzi z prominentnej druzyjskiej rodziny i wykładał na uniwersytecie, matka jest dziennikarką polityczną i sunnitką. Amal o swojej religii publicznie nie mówi.
Ma dwa lata, gdy Alamuddinowie, uciekając przed wojną, przeprowadzają się do Wielkiej Brytanii. Amal idzie do prestiżowej szkoły dla dziewcząt. Uczy się znakomicie, ale dba też o to, żeby nie wyglądać na nudną kujonkę. Lubi i umie się ubrać. I bawić.
Studiuje brytyjskie prawo na Oksfordzie i amerykańskie w Nowym Jorku. Łapie się na staż do Sonii Sotomayor, późniejszej sędzi Sądu Najwyższego, a zaraz po dyplomie dostaje pracę w jednej z najbardziej prestiżowych (i najdroższych) firm prawniczych Nowego Jorku. Z biura Sullivan & Cromwell młodsi pracownicy co prawda wychodzą po godz. 22, ale w perspektywie paru lat mają astronomiczne zarobki, apartament na Manhattanie i listę korporacyjnych klientów.
Alamuddin jest częścią zespołu broniącego Davida Duncana, prawnika odpowiedzialnego za audyt w Enronie, który przyznał się do niszczenia dokumentów. Enron był energetyczno-finansowym gigantem o nieco zbyt kreatywnej księgowości; jego upadek w 2001 r. zniszczył oszczędności tysięcy Amerykanów. Były kolega Alamuddin z Sullivan & Cromwell w rozmowie z „NYU Law” zapewnił, że nie tylko pomogła wyjaśnić Duncanowi prawnicze zawiłości, ale „była ludzka i pomogła mu w tym bardzo trudnym czasie”. Amal natomiast powie „Vogue’owi”, że bardziej interesowały ją kryminalne sprawy, które prowadziła pro bono. I szybko uznała, że to nimi właśnie chce się zająć.
W 2004 r. Alamuddin zamienia Nowy Jork na Hagę, a obronę białych kołnierzyków na asystowanie sędziemu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Dostaje tylko 20 tys. dolarów rocznie — na Manhattanie zarabiałaby wielokrotnie więcej — ale uczestniczy w procesie sądzonego za zbrodnie wojenne Slobodana Miloševicia. Ma już wracać do Nowego Jorku, gdy słyszy o Specjalnym Trybunale ONZ dla Libanu, który miał zbadać i osądzić zabójstwo byłego libańskiego premiera Rafika al-Harirego. I zostaje. Krąży między Bejrutem, gdzie ma przydzieloną ochronę, a Hagą.
W 2010 r. dołącza do londyńskiej Doughty Street Chambers, znanej kancelarii specjalizującej się w prawach człowieka i prawie międzynarodowym. Ma trochę ponad 30 lat i już jest gwiazdą w swojej dziedzinie. Broni Juliana Assange’a, tego od Wikileaks, i uwięzionego w Egipcie dziennikarza Al-Dżaziry, Mohameda Fahmę. Doradza byłej premierce Ukrainy Julii Tymoszenko.
A w 2014 r. trafia na okładki magazynów. Ale nie dzięki swojej pracy.
Amal i George
To wspólny znajomy Amal Alamuddin i George’a Clooneya zapytał, czy ma ochotę wpaść do willi aktora nad jeziorem Como. Do Clooneya z kolei miał zadzwonić jego agent, poinformować, że właśnie poznał jego gościa i jest to kobieta, którą jego klient poślubi.
I faktycznie, zaiskrzyło. „Była piękna, oczywiście — powiedział „Vogue’owi” aktor. — Ale też fascynująca i błyskotliwa. Jej życie było niezwykle ekscytujące — klienci, których reprezentowała, i nadludzka praca, którą wykonywała. Zauroczyła mnie, jak tylko ją zobaczyłem”. Alamuddin z kolei deklarowała, że pierwszy raz w życiu się naprawdę zakochała i to w momencie, w którym już nie była przekonana, że małżeństwo i dzieci są jej pisane.
Ich wenecki ślub — coś jak wesele państwa Bezos, tyle że z klasą — było relacjonowane z najdrobniejszymi detalami. Dociekliwi fani państwa Clooney mogli poznać nie tylko nazwę łodzi aktora (Amore, oczywiście) i projektanta sukni prawniczki (Oscar de la Renta), ale i menu wieczoru kawalerskiego (tagliolini z truflami za 70 euro, kwiaty cukinii z krabem za 30 euro oraz figi z krewetkami, także 30 euro) oraz piosenkę, do której zatańczą państwo młodzi („Always”). Zdjęcia pary — Amal w sukni z kilometrów koronki, George w smokingu — pojawiły się na okładce magazynu „People”. Trzy lata później Clooneyowie poinformowali świat o narodzinach bliźniaków: „Ella, Alexander i Amal są zdrowi, szczęśliwi i mają się dobrze. George jest pod wpływem środków uspokajających i powinien dojść do siebie w ciągu kilku dni”.
A 11 lat po ślubie Clooney ogłosił, że nigdy się z żoną nie kłócą. „Wciąż szukamy czegoś, o co moglibyśmy się spierać”, stwierdził w śniadaniówce. „Nie ma dnia, kiedy nie myślę, że jestem najszczęśliwszym mężczyzną na świecie”.
No po prostu bajka.
Imponujące CV
Alamuddin została celebrytką z dnia na dzień. Gdy w kwietniu 2014 r. magazyn „People” napisał, że 52-letni George Clooney zaręczył się z 36-letnią prawniczką, cały świat chciał poznać jego wybrankę.
Clooney, obiekt westchnień od czasów serialu „Ostry dyżur”, dwukrotny najseksowniejszy mężczyzna świata, był wszak zatwardziałym kawalerem (z odzysku), który wreszcie dał się złapać. Usidlić. Zniewolić. Alamuddin, kobieta z imponującymi sukcesami na koncie, została zredukowana do roli „egzotycznej piękności” — znalazła się na liście „21 najbardziej gorących prawniczek Londynu”! — Kopciuszka, który wreszcie spotkał księcia i wbił w niego wymanicurowane pazurki. Media, owszem, wspominały o naruszeniach praw człowieka, które ścigała, ale w pakiecie z detalicznym opisem stylizacji i marek, które miała na sobie. Pisały o onieśmielającym CV, ale jako oprawie do zjawiskowej urody.
W kontrze do tego pojawiały się też nagłówki w rodzaju: „Gwiazda palestry i bojowniczka o sprawiedliwość Amal Alamuddin wychodzi za aktora”. A podczas ceremonii rozdania Złotych Globów w 2015 r. komiczka Tina Fey tak zapowiedziała Clooneya: „Amal jest prawniczką zajmującą się prawami człowieka, która pracowała nad sprawą Enronu, była doradczynią Kofiego Annana w sprawie Syrii i została wybrana do komisji ONZ badającej naruszenia zasad prowadzenia wojny w Strefie Gazy. A dziś jej mąż otrzyma nagrodę za całokształt twórczości”.
Wkurzyć Bidena i Trumpa
Po ślubie Amal zmieniła nazwisko na Clooney, ale nie poprzestała na byciu żoną znanego aktora i ikoną mody. Broniła dziennikarzy ściganych za ujawnianie niewygodnych faktów: Wa Lone i Kyaw Soe Oo, którzy ujawnili masakrę Rohingjów w Mjanmie, i Marię Ressę, filipińską reporterkę oskarżoną o zniesławienie. Dołączyła do ONZ-owskiej grupy, która doradzała Ukrainie w sprawie ścigania rosyjskich zbrodni wojennych. Reprezentowała Nadię Murad, jazydkę, która przeszła piekło w niewoli ISIS, uciekła i walczy o ukaranie sprawców. W 2018 r. Murad otrzymała pokojowego Nobla za „wysiłki mające na celu zaprzestanie używania przemocy seksualnej jako narzędzia wojny”. Rok później siedziała u boku Clooney, która upomniała Narody Zjednoczone, że to nowa Norymberga i szansa na stanięcie po właściwej stronie historii. Nadia, przekonywała, bardziej od wszystkich nagród pragnęłaby postawienia przed sądem tych, którzy zamordowali jej rodzinę, a ją brutalnie gwałcili. „Nadszedł czas, by sprawiedliwość stała się priorytetem. Żebyśmy mogli zapobiec powtórzeniu się takich wydarzeń. I żeby naprawdę uhonorować tych, którzy, jak Nadia, już zbyt wiele wycierpieli”.
W 2021 r. to Clooney doprowadziła do skazania pierwszego członka ISIS za udział w ludobójstwie. W imieniu 400 jazydów pozwała francuską firmę Lafarge, która opłacała terrorystów z ISIS, by móc prowadzić cementownię na terenach państwa islamskiego. Sprawa jest w toku.
W 2016 r. razem z mężem założyła Clooney Foundation for Justice (CFJ). O ile fundacje rodzinne są wśród najbogatszych Amerykanów popularne tyleż ze względu na filantropijne ambicje, co ulgi podatkowe, to CFJ zajmuje się dziedzinami, które wyrastają z doświadczenia zawodowego i zainteresowań założycielki: monitorowanie karnych procesów wytoczonych dziennikarzom i wsparcie prawne w walce z dyskryminującymi prawami i przemocą wobec kobiet i dziewcząt.
W ramach tej ostatniej inicjatywy w 2022 r. Amal Clooney połączyła siły z Michelle Obamą i Melindą French Gates. Cel: eliminacja małżeństw, do których zmuszone są dzieci, głównie dziewczynki. „To była naprawdę cudowna i bardzo naturalna współpraca oraz przyjaźń” — zapewniła Clooney BBC.
Znalazła jeszcze czas na wykłady na Oksfordzie i Columbii. Napisanie zestawu standardów prawa międzynarodowego „The Right to a Fair Trial in International Law”. I wkurzenie zarówno Joego Bidena, jak i Donalda Trumpa swoim udziałem w nałożeniu przez Międzynarodowy Trybunał Karny w 2024 r. nakazów aresztowania na izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu i jego ministra obrony Yoava Gallanta.
Pojawiły się głosy, że Amal, która nie ma amerykańskiego paszportu, może nie wjechać do USA. Clooneyowie ewidentnie się nie przejęli. Zwłaszcza że w styczniu 2026 r. oboje dostali obywatelstwo francuskie.
Mówi tylko tyle, ile chce
Wywiadów Amal Clooney udziela rzadko, a profile w magazynach typu „Vogue” czy „Glamour” pełne są zachwytów: nad jej imponującą karierą, sławnym mężem, uroczymi dziećmi, pięknymi domami, nienagannym stylem, etyką pracy i szlachetnością spraw, o które walczy przed sądem. Gdy magazyn „Time” umieścił ją na liście kobiet roku 2022, wywiad z laureatką przeprowadzała jej klientka, Maria Ressa. Jej pierwsze pytanie brzmiało: „Jedną z rzeczy, która najbardziej mnie w tobie uderza, oprócz tego, jak ciężko pracujesz, jest to, jak bardzo angażujesz się osobiście. Jak daleko się posuwasz, jako że podejmujesz się spraw, które wydają się niemożliwe?”. Clooney odparła, że zajmuje się sprawami, które ją naprawdę poruszają, ponieważ wierzy w swoich klientów i zrobi wszystko, żeby ich chronić: „Ścieramy się z ludźmi, których władza i sama egzystencja zależą od tego, czy dalej będą dokonywać poważnych nadużyć, więc nie poddadzą się tak łatwo. Dlatego my również nie możemy się poddać”.
Rozmawiając z dziennikarzami, Clooney nie przestaje być prawniczką: mówi okrągłymi zdaniami i tylko tyle, ile chce. Jej małżeństwo jest cudowne, mąż wspierający, macierzyństwo to sama radość. Niezmiennie inspiruje ją odwaga osób, które dążą do prawdy, nawet jeśli wiąże się to z ogromnymi osobistymi kosztami: dziennikarzy czy młodych kobiet, które nie dają się uciszyć. Największe wyzwanie w dziedzinie praw człowieka to apatia — jeśli dobrzy ludzie nic nie robią, bardzo trudno jest cokolwiek zmienić. Najbardziej dumna jest, gdy niewinny dziennikarz zostaje wypuszczony z więzienia, gdy matka ofiary słyszy wyrok dla sprawcy i gdy młode dziewczyny deklarują, że to jej praca zachęciła je do walki o sprawiedliwość. Na pytanie, czy nie denerwuje jej, że media wciąż bardziej interesuje to, w co była ubrana, niż to, co powiedziała, odpowiada, że stara się kierować reflektor na to, co jest ważne, i nie przejmować się tym, nad czym nie ma kontroli.
I nie znosi szufladkowania ludzi. Bo w końcu nie ma powodu, by prawniczki nie mogły być zabawne, a aktorki poważne.
* Amal Clooney będzie gościnią wydarzenia Impact’26 (13-14 maja w Poznaniu)