Taka czy inna pizzeria jest dziś właściwie na każdym osiedlu, a kiedy pracujemy, uczymy się, siedzimy przed komputerem czy oglądamy film po ciężkim dniu, to zwykle właśnie pizza pierwsza przychodzi nam na myśl, gdy uświadamiamy sobie, że może zjedlibyśmy coś ciepłego. Dlaczego właśnie pizza tak doskonale przyjęła się w Polsce? Jak to możliwe, że jest jej wszędzie tak dużo, a my z takim zapałem ją pałaszujemy?
To proste – jesteśmy kanapkowcami, a pizza jest właśnie taką większą kanapką podaną na ciepło, dużą grzanką z serem, wielką zapiekanką z pieczarkami. Jest duża, tania i szybko zaspokaja głód. Porażka dietetyczna.
Ale… no właśnie. Od czasu do czasu dobra pizza z kieliszkiem chianti nie jest wcale złym pomysłem. Tylko skąd mamy wiedzieć, która pizza jest dobra, a która zła? Która spowoduje spustoszenie w żołądku, a która zapewni kubeczkom smakowym nieziemską rozkosz, nie wysyłając nas po konsumpcji na karne godziny do siłowni? Czy pizza w ogóle może być lekkostrawna?
Największym problemem w polskiej pizzy jest ser. Mozzarella ma niewiele tłuszczu, jest twarda i w ogóle się nie ciągnie. Dlatego Polacy zamienili ją na znacznie tłustszą goudę, która ciągnie się jak na amerykańskich reklamach, można jej na pizzy położyć dużo i jest tańsza. Cena pizzy to drugi czynnik, który sprawia, że jest atrakcyjną przekąską. Trzecim jest jej powszechna dostępność, wystarczy zadzwonić, za chwilę będzie, ciepła i pachnąca, głód zostanie zaspokojony.
Tymczasem dobrą pizzę naprawdę łatwo poznać. Pierwszym elementem świadczącym o jej jakości jest ciasto. Cienkie i sprężyste. Najlepsi pizzerzy w Polsce robią ją wyłącznie z włoskiej mąki, bo polska jest nierówna, a ciasto z niej wykonane rzadko jest dobre. Ciasto musi też swoje odleżeć, nie można przygotować dobrej pizzy ze świeżego ciasta. Typowa proporcja to 2 gramy rozpuszczonych w mleku drożdży na kilogram mąki, więcej drożdży dodaje się zimą, mniej latem. Przy mieszaniu mąki z wodą dolewa się również olej, którego rodzaj i ilość są pilnie strzeżonym sekretem każdego szanującego się pizzera.
Ciasto musi być lekkie, ale na tyle sprężyste, by po upieczeniu uniosło pyszną zawartość. Tu kolejny sekret dobrej pizzy: w polskich pizzeriach bardzo często na amerykańską modłę na grube ciasto kładzie się całe mnóstwo tanich dodatków bez dbania o ich jakość. Dobra pizza dodatków ma niewiele, ale ich jakość powala na kolana. Ostatnim wyznacznikiem jakości pizzy jest sos pomidorowy – nie smażony i zasypany suszonym oregano koncentrat, ale sos przygotowany z przetartych z czosnkiem, solą i pieprzem pomidorów pelati z odrobiną oliwy i świeżymi ziołami świadczyć będzie o wysokiej poprzeczce, jaką ustawiła sobie pizzeria.
Dobra, lekka, cienka pizza z prawdziwą szynką parmeńską, świeżą rukolą, pyszną mozzarellą i pachnącym pomidorami sosem to prawdziwy rarytas. Proszę nie mieć wyrzutów sumienia, gdy sięgniecie po takie danie.
