„Hołownia jest skrajnym narcyzem”. Patrzą na jego upadek i wcale się nie dziwią

Wśród ludowców zachowanie byłego już marszałka Sejmu — a dziś wicemarszałka — nie budzi wielkiego zaskoczenia. Współpracowali z twórcą Polski 2050 i go już znają. Aż za dobrze. Hołownia miał gigantyczny potencjał — ogólnopolską rozpoznawalność, lekko konserwatywne zabarwienie, świeżość i pozapolityczny rodowód, co sprawiało, że był atrakcyjny dla wielu wyborców. Ale z czasem marnował ten potencjał.

Upadek Hołowni na dobre rozpoczął się, gdy ten zaczął — zupełnie irracjonalnie — wierzyć, że wejdzie do drugiej tury wyborów prezydenckich i może nawet te wybory wygra. Uzyskał zaledwie 4,99 proc. i nie tylko nie wszedł do dogrywki, co został pokonany przez Grzegorza Brauna. Zaczął szukać drogi ucieczki z polskiej polityki, bo został tym wynikiem upokorzony. Zaczął potajemnie spotykać się — sam przyznał, że dwa razy — z prezesem PiS Jarosławem Kaczyńskim. Przegrał walkę o stanowisko wysokiego komisarza ONZ ds. uchodźców. Został wicemarszałkiem Sejmu. Początkowo zrezygnował z ubiegania się o nową kadencję w fotelu szefa Polski 2050, potem sugerował, że o nią zawalczy — a teraz, że jednak nie.

Ta chybotliwość Hołowni jest najlepiej znana w PSL-u, z którym Polska 2050 tworzyła Trzecią Drogę — aż do wyborów prezydenckich w zeszłym roku. Ogłaszając koniec Trzeciej Drogi, ludowcy odetchnęli z ulgą, że mają już współpracę z marszałkiem za sobą.

Dziś obserwują szamotaninę Hołowni, a poczucie ulgi wraca. — Głęboka ulga — mówi jeden z posłów PSL.

„Zieloni” — jak się nazywa ludowców w odróżnieniu od „żółtych”, jak ochrzczono Polskę 2050 — zawsze mówili o partii Szymona Hołowni z wyższością. — To oderwani od rzeczywistości amatorzy, a PSL to zawodowi politycy. Hołownia zebrał przypadkowych ludzi i zrobił z nich partię — mówi inny rozmówca z formacji prezesa Władysława Kosiniaka-Kamysza, szefa MON i wicepremiera zarazem.

Hołownia obecnie— jak napisał — skłania się do „oddania w ich ręce [Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz i Pauliny Hennig-Kloski — red.] pełnej odpowiedzialności za kolejne decyzje dotyczące partii. Fundamentem mojego myślenia jest, i zawsze była, spójność K15X oraz stałość i trwałość Klubu Parlamentarnego. Tak wiele przecież mamy jeszcze razem do zrobienia”. Czyli sugeruje, że nie będzie chciał powtarzać wyborów w partii i startować na jej szefa.

Tusk może ich oskubać

O fotel przywódczyni Polski 2050 walczą wspomniane Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz i Paulina Hennig-Kloska, szefowe resortów funduszy i polityki regionalnej oraz klimatu i środowiska. Obie przeszły do drugiej tury wyborów w partii. W PSL nie wieszczą sukcesu Polski 2050 pod wodzą którejś z nich, bo Hołownia jest jaki jest, ale jest powszechnie znany, a one — nie. Ludowcy swoich byłych koalicjantów — w komitetach wyborczych — widzą już tylko na dnie, rozpierzchających się, bez szans na przekroczenie 5-proc. progu wyborczego w kolejnych wyborach.

Nie cytujemy wszystkich określeń padających z ust ludowców na opisanie dwóch ministr, a jedynie te delikatniejsze. — Nie mają kwalifikacji intelektualnych do bycia ministrami. Wszyscy wiedzą, że muszą współpracować, ale się przy tym męczą — mówi jeden z naszych rozmówców. — Ludzie z Polski 2050 mówią „my się jeszcze odbijemy”, „dobijemy do 7 proc.”, ale to już chyba tylko urzędowy optymizm — dodaje ludowiec. Jednocześnie silne jest w ludowcach przekonanie, że premier Donald Tusk może — jeśli będzie chciał — oskubać Polskę 2050 z posłów i zachować w Sejmie większość dla rządu, nawet jeśli partia Hołowni się podzieli albo Pełczyńska-Nałęcz chciałaby wyjść z koalicji. — Ona może razemkować [to określenie nawiązujące do Partii Razem, która jest w opozycji do rządu — red.], ale jej się to nie uda — śmieje się poseł PSL.