Magia naleśnika polega na tym, że jest jednocześnie daniem biednym i bogatym. Prostym i wykwintnym. Naleśnik wzbudza ciepłe emocje zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych. A najlepsze naleśniki jakie jadłam to…
Z czasów dzieciństwa pamiętam naleśniki pachnące słoniną. Babcia nacierała nią patelnię, dzięki czemu smażyły się genialnie, a i tłuszczu było w nich tyle co nic… Dziś takich patelni już nie ma – ciężkich, masywnych, nieszorowanych detergentem po każdym użyciu, tylko wycieranych do czysta i odstawianych do następnego smażenia. Sekretem babcinych naleśników była jednak nie tylko patelnia i węglowy piec z prawdziwym ogniem, lecz także odpowiednia proporcja ciasta przygotowanego dzień wcześniej i odstawionego pod szmatką. Każda gospodyni wie najlepiej, jakiej gęstości powinno być naleśnikowe ciasto. Wie, jak zręcznie podrzucać na wpół usmażony placek, żeby odwrócił się w powietrzu i wylądował z powrotem na patelni. Wie też doskonale o tym, że pierwszy naleśnik nigdy się nie uda. Ot, naleśnikowa magia.
Wykwintne naleśniki pamiętam z paryskiej Plaza Athénée Alaina Ducasse’a. Najprostsze i najgenialniejsze na świecie. Usmażone na klarowanym maśle, inkrustowane drobinkami konfitowanej pomarańczy, obsypane cukrem pudrem i podpalone, z oddechem gorącego koniaku. Widok zapierający dech w piersiach i smak, który zostaje w pamięci na zawsze.
Przepis na płonące cuda o romantycznej nazwie Crêpes Suzette nie jest wcale tak nowoczesny, jak może nam się dziś wydawać, sięga bowiem końca XIX w. Powstał przez przypadek, gdy 14-letniemu kelnerowi obsługującemu w Paryżu księcia Walii zaczęły, ni stąd, ni zowąd, płonąć słodkie placuszki, na które wcześniej nierozważnie rozlał wcale nie najtańszy koniak Grand Marnier. Chłopak wpadł w popłoch, ale postanowił podać przedziwne danie, bo aromat płonącego koniaku o zapachu dojrzałej pomarańczy wydał mu się absolutnie zniewalający. Następnego dnia w ramach podziękowania za nieznane wcześniej, a przepyszne danie otrzymał od księcia pierścień z klejnotem, kapelusz i zdobioną laskę. Książę ów siedem lat później został obwołany królem Zjednoczonego Królestwa i dziś w podręcznikach historii figuruje jako Edward VII.
Magia naleśnika polega na tym, że jest jednocześnie daniem biednym i bogatym. Prostym i wykwintnym. Naleśnik wzbudza ciepłe emocje zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych. Podany na słodko, na słono, jako przystawka, główne danie albo deser wywołuje błogość i prowokuje do uśmiechu. Austriacy znani są z tego, że zawsze smażą za dużo naleśników, dlatego te, których nie zjedzą, tną w cieniutkie paski, podsmażają z porem i pietruszką i dodają jak najdelikatniejsze kluseczki do słynnej Frittatensuppe.
Podczas jednej z kuchennych rewolucji otuliłam naleśnikami delikatną polędwicę. Zamknęłam mięso na dużym ogniu przez trzy minuty z każdej strony, zawinęłam w cieniutkie naleśniki, przykryłam kołderką z kwaśnej śmietany i crème fraîche, po czym umieściłam wszystko na kilka minut w rozgrzanym piecu. Pod ręką miałam jeszcze borowiki podpieczone na ruszcie wraz ze świeżym rozmarynem. I znów prosty naleśnik sprawił wszystkim ucztę godną królów.
Magda Gessler jest warszawską restauratorką, gospodynią programu „Kuchenne rewolucje Magdy Gessler” w TVN, autorką książek.