Atmosfera w Polsce 2050 jest fatalna od dawna. Właśnie okazało się, że ludzie Szymona Hołowni potrafią ją jeszcze pogorszyć. Trudno zresztą zrozumieć, na co liczyli. Bo przecież chyba nie na to, że spiskowanie na internetowych komunikatorach, o którym donosi Onet, pozostanie tajemnicą.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Co najmniej od czasów Otto von Bismarcka wiadomo, że ludzie nie powinni wiedzieć, jak się robi kiełbasę i politykę, wszak proces ten apetytu, mówiąc oględnie, nie budzi. Jednak polityczna kiełbasa w wydaniu Hołowni i jego ekipy pachnie szpetnie. Po tym, jak wyciekły rozmowy z tajnej grupy na jednym z internetowych komunikatorów, gdzie dwie ministry Polski 2050 planują, jak uwalić wewnętrzne wybory w partii tak, by władzę zachował Hołownia, w elektoracie tej partii musiał zapanować spory kac. Jak mówił dyrektor Rydzyk, nie ma co udawać, że szambo jest perfumerią.
Mój ulubiony cytat z tej korespondencji należy do ministry kultury Marty Cienkowskiej, która pisząc o planowanym przewrocie, radziła, by „je*** wolne media”, bo „przynajmniej pokażemy jaja”. Hołownia lekko się od planów przewrotu i utrącenia demokratycznych wyborów dystansuje głównie w obawie o to, żeby nie wyszło, że „wszystko już przegrał”. Gdy pojawia się pomysł odłożenia wyborów na jakiś czas, stwierdza, że to byłby „sygnał, że tam już jest taki burdel, że nie ma co zbierać”. Trudno się z liderem PL2050 nie zgodzić. Nie tylko notowania Polski 2050 są dziś fatalne, ale i poziom wzajemnej niechęci między rywalizującymi o władzę grupami jest tak wielki, że powstaje pytanie, jak po wyborach będą ze sobą współpracować.
Fatalne nastroje w Polsce 2050. Partia Szymona Hołowni wykańcza się sama
Dobrą ilustracją klimatu, panującego w partii Hołowni było posiedzenie Rady Krajowej sprzed tygodnia, w którym działacze uczestniczyli zdalnie. Co chwilę ktoś się włączał, by wykrzyczeć swoje pretensje do Hołowni, a ludzie nie gryźli się w język, nazywając przywódcę zdrajcą, co i tak nie było najgrubszym zarzutem.
Partia, która miała skończyć z duopolem PO-PiS, od początku była podporządkowana tylko jednemu celowi. Była nim prezydentura Szymona Hołowni. Gdy marzenia o prezydenturze upadły, okazało się, że były telewizyjny showman w polityce nie potrafi się odnaleźć. Początkowo nawet dobrze mu szło jako marszałkowi Sejmu, ale gdy Sejmflix się opatrzył, nie potrafił wymyślić siebie i całego politycznego projektu na nowo. Na koniec próbował uciekać z tonącej łajby zagranicę, startując na stanowisko wysokiego komisarza ONZ ds. uchodźców. Gdyby udało mu się zdobyć tę funkcję, byłby to sukces Polski. Problem w tym, że od początku było wiadomo, że szanse są prawie żadne.
Nie wiem, po co Hołownia sam się naraził na kolejną po przegranej prezydenturze porażkę. Być może zdał sobie sprawę z tego, że nocne narady w mieszkaniu Adama Bielana z Jarosławem Kaczyńskim tak bardzo zdemolowały jego wizerunek i podważyły zaufanie do niego, że w polskiej polityce nie ma czego szukać. Na dodatek po kosztownej kampanii prezydenckiej, zakończonej wynikiem 4,9 proc. głosów, w partii zaczęły padać pytania, na co wydano tyle pieniędzy, skoro wynik był znacznie poniżej oczekiwań.
Osoby, które były blisko sztabu opowiadają, że doradcy Hołowni z czasów kampanii zarabiali po kilkadziesiąt tysięcy miesięcznie, choć nikt nie wie, co tak naprawdę robili. Na pytania o rozliczenie finansowe działacze słyszeli odpowiedź, że wszystko jest w Biuletynie Informacji Publicznej, co jeszcze bardziej podniosło wewnętrzne ciśnienie i wzmagało nieufność do Hołowni i jego ekipy. Przy okazji pojawiły się kuriozalne zarzuty, że za próbami rozbicia jedności Polski 2050 stoi Donald Tusk. Po co premier miałby angażować się w rozbijanie jednego z koalicjantów, prowokując destabilizację całą koalicji rządowej? Jak widać i bez pomocy Tuska partia Hołowni świetnie wykańcza się sama.
Polska 2050 wprowadziła do polityki nową jakość. Nie jest to ożywcza bryza
Trudno sobie wyobrazić, by bez zmiany przywództwa Polska 2050 miała szansę odbicia się od dna. Co oczywiście nie oznacza, że z nowym liderem lub liderką poszybuje w sondażach. Bardziej prawdopodobne, że posłowie zaczną się rozglądać za nową szalupą, która dałaby im szansę na wejście do Sejmu w najbliższych wyborach.
Jest jednak nowa jakość, którą Polska 2050 wprowadziła do polityki. Co prawda to nie jest ożywcza bryza, którą obiecywała, ale dziecięca naiwność, przejawiająca się w wierze, że spiskowanie na internetowych komunikatorach nie wyjdzie na jaw.
