„Nie palmy komitetów, zakładajmy własne!” — zakrzyknął Donald Trump i powołał Radę Pokoju. Po co nam jakieś przebrzmiałe oenzety, skoro można stworzyć wielką organizację, następnie stanąć na jej czele i jeszcze ustalić wpisowe na miliard dolarów płatne od ręki gotówką?
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Rada Pokoju ma wszelkie cechy WASP-owskiego country clubu. Za kasę można sobie w niej zapewnić wygodniejszy fotel i dożywotnie członkostwo. Za dodatkową opłatą wolno pochować eksmałżonkę na należącym do klubu polu golfowym i dzięki temu – wzorem Donalda Trumpa – uniknąć wielkiej nieprzyjemności, jaką jest płacenie podatków.
Członkowie Rady dysponujący pakietem premium golden all inclusive zostają uprawnieni do tego, by raz w roku najechać (rzecz jasna, w imię pokoju) jakieś państwo, porwać dowolnego prezydenta kraju innego niż ich własny albo dokonać aneksji dowolnej wyspy. Z zaproszenia od prezydenta USA najbardziej ucieszył się marionetkowy watażka z Białorusi Łukaszenka, bo wreszcie dostał z Zachodu coś innego niż tylko te sankcje i restrykcje. W zupełnie innej sytuacji są Grenlandczycy, Duńczycy i Norwegowie, ponieważ Trump – za karę, że nie otrzymał Pokojowej Nagrody Nobla – postanowił przywłaszczyć sobie Grenlandię, która jest mu potrzebna, choć to jedynie „kawał lodu”. Strach zaczęli odczuwać również mieszkańcy Islandii, bo podczas przemówienia w Davos prezydent USA kilkakrotnie wspomniał również o ich wyspie. Można zakładać, że się pomylił (Grenlandia — „bryła lodu / piece of ice” — Islandia), ale kto go tam wie, lepiej dmuchać, wiadomo, że w tym wypadku raczej na zimne.
Z tym Noblem to śmiesznie wyszło, bo pani Machado – tegoroczna wenezuelska laureatka – postanowiła go Trumpowi przekazać i udała się w tej sprawie do Białego Domu, gdzie szeroki uśmiech rozświetlił twarz prezydenta, a blask jego radości przyćmił błyszczące złoto. Całe szczęście, że ceremonia przekazania nie odbyła się w nowej, niezwykle gustownej sali balowej, bo tam by się medal po prostu wtopił w tło i można by go było zwyczajnie przegapić. Gest dobrej woli wenezuelskiej noblistki wywołał w świecie poruszenie i wiele osób postanowiło go powtórzyć, przekazując Trumpowi najrozmaitsze trofea: Oscary, Grammy, Pulitzery, sportowe medale, szarfy, puchary, a nawet — na zachętę — dyplomy za zajęcie siódmego miejsca w przedszkolnym wyścigu w workach. Człowiek nieprzychylny mógłby w tym wyczuć ironię, ale mnie ta ludzka zdolność do dzielenia się tym, co najcenniejsze, ogrzewa w zimowe dni bardziej niż wełniany kocyk. Miło żyć w świecie, w którym wszyscy są dla siebie mili, jak prezydent Nawrocki dla premiera Tuska.
Jakoś tak wyszło, że kiedy Donald Trump zaprosił Karola Nałrokiego, swojego przyjaciela, do Rady Pokoju, trochę to wypadło jak rzut gorącym kartoflem. Niby pyszne, prosto z ogniska, ale jednocześnie cholernie parzy i lepiej tego gołymi rękami nie łapać. A jeśli już się nie ma wyjścia, to szybko to trzeba odrzucić dalej. I na przykład wykazać się odpowiedzialnością oraz dążeniem do spójności polskiej polityki zagranicznej, prosząc MSZ o wydanie opinii odnośnie do tego, czy zaproszenie przyjąć, czy lepiej jednak powiedzieć „pas”. Raz, dwa, trzy, decyduj ty. Ministerstwo opinię wydało, miała ona charakter dość ogólny, lecz w jej wyniku prezydent Polski na koniec do Rady Pokoju nie przystąpił. I bardzo dobrze, że nie przystąpił, bo czemu miałby zasiadać w tym country clubie. Mogłoby być całkiem dorośle i spójnie, gdyby nie to, że już się zaczęły przepychanki, kto kogo posłuchał, kto prowadzi, kto kieruje, a kto nie ma pojęcia. W sumie, myślę sobie, że jeśli polityka międzynarodowa w wymiarze globalnym zgłupiała, to czemu nasi by się nie mieli zregresować. A z drugiej strony, to polska polityka zagraniczna się chyba zamieni niedługo w ten autobus z bardzo starego dowcipu o Wąchocku, że dlaczego właściwie autobusy są tam szersze niż dłuższe. Odpowiedź brzmi: bo każdy chce kierować. I coś w tym jest.
W związku z powyższymi wydarzeniami odczuwam ulgę, że mamy w Polsce tylko Wolin i pół Uznamu oraz że nie są one przesadnie duże czy malowniczo oblodzone. Jeśli chodzi o nasze zasoby naturalne, to ciężko byłoby zająć Śląsk, chociaż wolę nie podpowiadać w złą godzinę. Wydaje mi się, że lepiej w tym kontekście unikać określania węgla mianem „czarnego złota”, bo to może wywołać niepotrzebne nieporozumienia. Ostrzegam również przed nazywaniem naszej ojczyzny „wyspą” — ani zieloną, ani żadną inną. Zróbmy sobie własną Radę Przedpokoju i powiedzmy, że jesteśmy zajęci.