-
Mandrazuch z Kolorado został zidentyfikowany jako bliski krewny aligatorów i najwcześniejszy ich przedstawiciel po wymarciu dinozaurów.
-
Aligatory wykazały zdolność przetrwania i przystosowania się po zagładzie mezozoicznego świata, zajmując nowe nisze w powstałym ekosystemie.
-
Znalezione szczątki sugerują, że aligatory i inne krokodylomorfy żyły obok siebie po katastrofie kredowej, nie konkurując ze sobą o pożywienie.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Nowym, bo powstałym 66 milionów lat temu po zagładzie dinozaurów i mezozoicznego świata, a zatem także latających pterozaurów czy żyjących w wodzie plezjozaurów, mozazaurów czy ichtiozaurów. Nie przetrwały, ale wraz z nimi po uderzeniu asteroidy w rejon Karaibów i Półwyspu Jukatan w Meksyku wymarło także wiele innych zwierząt mezozoiku – ssaków, ptaków, także gadów. Oraz krokodyli i ich przodków.
Aligatory są dzisiaj uważane za jedną z najmłodszych grup krokodyli i rodzinę, która w tej prastarej grupie gadów pojawiła się bardzo późno. To także jedyna grupa, której przedstawiciele nie ograniczają się tylko do tropików, ale żyją w klimacie umiarkowanym. Krokodyle właściwe czy nawet spokrewnione z aligatorami kajmany nie są w stanie. Tymczasem dwa gatunki współczesnych aligatorów spotykane są właśnie na takich szerokościach – to aligator missisipski ze Stanów Zjednoczonych (tereny Florydy, Georgii, Alabamy czy Luizjany) oraz rzadki już aligator chiński.
Aligatory mają niewiele wspólnego z krokodylami właściwymi
Aligatory należą do krokodyli w sensie do rzędu tych drapieżnych gadów. Natomiast z krokodylami właściwymi takimi jak krokodyl nilowy, krokodyl różańcowy czy krokodyl błotny niewiele mają wspólnego. Łącznie z tym, że inaczej przebiegała ich ewolucja, czego dowodzi odkrycie z Kolorado w USA.
Jak czytamy w „Journal of Vertebrate Paleontology”, znaleziony tu gatunek nazwany Mandrasuchus milleri jest najwcześniejszym potwierdzonym przedstawicielem Alligatorinae, podrodziny obejmującej współczesne aligatory. Co więcej, istniał na Ziemi tuż po wymarciu dinozaurów. To zaledwie 200 do 350 tysięcy lat po ich zagładzie, a bardzo rzadko zdarza się znajdować znaleziska z tego okresu, gdy dogasały jeszcze zgliszcza po wielkiej katastrofie. Ziemia rozdawała karty na nowe i nowe grupy zwierząt przejmowały nisze i władanie ekosystemami po dinozaurach, pterozaurach czy mozazaurach.
Okazuje się, że jedną z nich były aligatory, które albo pojawiły się zaraz po wymarciu mezozoicznego życia, albo przetrwały to wielkie wymieranie jako jedne z nielicznych zwierząt.
Nowy świat dał aligatorom szansę na przetrwanie
Tego dokładnie określić nie sposób, a warto pamiętać, że zagłada na linii K-T, czyli przed 66 milionami lat dotknęła także krokodylomorfy. One także ucierpiały, całe ich grupy wymarły, zwłaszcza grupy lądowych krewnych krokodyli. „Tymczasem aligatory są jedyną grupą, której różnorodność biologiczna wzrosła bezpośrednio po masowym wymieraniu z okresu kredy i paleogenu” – mówi dr Emily Lessner z Bureau of Land Management prowadząca badania w Kolorado.
Przed ponad 65 milionami lat na terenie południowo-zachodniej części Denver Basin na wschód od Colorado Springs w Kolorado żyło sporo aligatorów. To znaczy, że były wtedy zwierzętami powszechnymi, korzystającymi na nowych warunkach, jakie otworzył przed nimi świat bez dinozaurów i świat bez wielu przodków z grupy krokodyli. Znalezione zwierzęta miały krótki, tępy pysk i zaokrąglone, guzikowate zęby znajdujące się w tylnej części szczęki. Te zęby świadczyły o zróżnicowanej diecie, a nie jedynie diecie wyspecjalizowanej w rozdrabnianiu ofiar o twardym pancerzu. Ten aligator mógł zatem zjadać skorupiaki i mięczaki, ale także żywić się miękką padliną.
Mandrazuch żył na terenach dawnego Kolorado wraz z innym krokodylomorfem zwanym Borealosuchus, który ewidentnie przeżył wymieranie kredowe. Oba gatunki dzieliły tę samą przestrzeń, czyli nie stanowiły dla siebie konkurencji pokarmowej. To kolejny znak, że jeden z pierwszych aligatorów potrafił dostosować się do warunków. I przetrwać.
