Bielik olbrzymi z Rosji wykluł się w Polsce. Pożera nawet wieloryby

Ten ogromny bielik jest ptakiem krytycznie zagrożonym i zachował się tylko w najbardziej odludnych miejscach na wybrzeżach północnego Pacyfiku. Nie spotyka się go – jak naszego bielika zwyczajnego – w różnych środowiskach i na sporych obszarach od Grenlandii i Islandii po Azję.

Bielik olbrzymi spotykany jest jedynie na wybrzeżach Morza Ochockiego, zatem na odległych terenach Syberii, Kamczatki i Sachalinu. Gdy nadejdzie tam surowa zima, a nadchodzi często, wielki ptak przemieszcza się na zimę nad Morze Japońskie, do Japonii czy Korei. Bywa, że zalatuje dalej, ale obszar jego występowania jest ograniczony. To szalenie rzadki gatunek.

Najczęstszy krajobraz, w jakim spotyka się te giganty to zaśnieżone połacie i wybrzeża mórz. Tam bieliki olbrzymie polują na ryby, podobnie jak nasze bieliki. Gustują w pacyficznych łososiach, takich jak keta, nerka, kiżucz, gorbusza czy cawycza, którą Rosjanie na Kamczatce nazywają „carycą łososi”.

Ryby płyną na tarło pod prąd, w górę rzek i wtedy bieliki albo na nie polują, albo jeszcze częściej chwytają już martwe łososie, które masowo giną po tarle.

Ptaki żywią się też resztkami uczt niedźwiedzi, jako że podobnie jak w wypadku grizli z Alaski i Kanady, także niedźwiedzie kamczackie (większe od grizli) zasadzają się na łososie. To sprawia, że żyją niemal wyłącznie wzdłuż rzek i morskich wybrzeży.

Bieliki, choć uważane są za ptaki piękne, majestatyczne i często umieszczane w godłach i symbolice, to jednak w sporej mierze są one padlinożerne. Dotyczy to tak bielika zwyczajnego w Polsce, jak i bielika olbrzymiego na Syberii czy Kamczatce.

W wypadku tego olbrzyma łososie to nie wszystko. Ptak z Syberii wykształcił potężne rozmiary, silne szpony i wreszcie ogromny dziób. To dla niego ważne narzędzie.

Na terenach wybrzeży Morza Ochockiego są kolonie płetwonogich, np. kotików, nerp albo morsów. Bieliki żywią się padłymi osobnikami, chwytają też młode albo zjadają łożyska po porodach.

Jeżeli mają szczęście, morze wyrzuci czasem na brzeg ciało martwego walenia. Wtedy bieliki olbrzymie zlatują się na ucztę i jako nieliczne swymi wielkimi dziobami potrafią przebić skórę wieloryba.

Ornitologowie szacują także, że bieliki olbrzymie są w stanie aktywnie zapolować na ssaki takie jak zające, króliki czy gryzonie albo niektóre ptaki. Łapią też lisy.

Problem z bielikami olbrzymimi jest taki, że występują na ograniczonym terenie i giną z rozmaitych powodów, od braku pokarmu, niedoboru ryb aż po kłusownictwo.

Wykończyło je DDT i zatrucie metalami ciężkimi, co jest związane z bezpardonową działalnością przemysłową, którą Rosja prowadzi nad Morzem Ochockim.

Wycinka drzew i budowa elektrowni dopełnia dzieła zniszczenia – bielik olbrzymi jest bliski wymarcia. Badania ornitologów wskazują, że ptaki pochłaniają sporo zanieczyszczeń podczas zjadania padliny. To najczęściej ołów z myśliwskiej amunicji.

Poznańskie zoo doczekało się przychówki bielików olbrzymich, co jest sporym wydarzeniem. Ptaki rozmnażają się powoli. Znoszą jednego do trzech jaj, najczęściej odchowują jedno albo dwa pisklęta. Przez dobre pół roku wymagają one wysiadywania, karmienia i opieki.

Bieliki z Poznania mają po 27 lat. „On przyjechał do nas z Ałmaty w Kazachstanie, ona z Moskwy” – relacjonują pracownicy wielkopolskiego ogrodu. Parze wykluł się jeden maluch i przy odrobinie szczęścia można go zaobserwować, kiedy wystawia głowę z gniazda. Uwagę już teraz u pokrytego młodzieńczym puchem malucha zwraca potężny dziób.