Dotarliśmy do listów Sikorskiego do Nawrockiego. Zaczynają puszczać mu nerwy

Konflikt między Pałacem Prezydenckim a ministerstwem spraw wewnętrznych trwa od dwóch lat i właściwie nic się nie zmieniło od chwili, kiedy do gabinetu przy Krakowskim Przedmieściu wszedł nowy prezydent. Pole konfliktu jest teoretycznie to samo co wtedy, gdy lokatorem Pałacu był Andrzej Duda – chodzi nominacje dla ambasadorów. Ale w przypadku Karola Nawrockiego problem jest większy, bo nowy prezydent ma ambicje prowadzenia samodzielnej, zupełnie odrębnej od rządu polityki zagranicznej. Z korespondencji, do której dotarliśmy, wynika, że Radosław Sikorski starał się nawiązać kontakt z przyszłym prezydentem tuż po wyborach.

Zaczęło się grzecznie

Pierwsze pismo datowane jest na 9 czerwca. Radosław Sikorski gratuluje w nim wyboru Karolowi Nawrockiemu i wyraża nadzieję, że współpraca będzie układała się poprawnie. Ba, zachęca nawet prezydenta elekta do aktywności na tym polu, deklarując współpracę i wsparcie. Ostatnie zdanie brzmi: “Szczerze uważam, że w tak złożonej sytuacji międzynarodowej ważne jest, aby Polska mówiła jednym głosem”.

Kolejny raz minister pisze do prezydenta już po jego zaprzysiężeniu 21 sierpnia. To pismo dotyczy organizacji wizyt międzynarodowych. Już wiadomo, że Karol Nawrocki wybiera się do Waszyngtonu i Watykanu (zapowiadał to z resztą już w kampanii prezydenckiej). Tyle tylko, że wiadomo to głównie z doniesień medialnych i krążących po mieście plotek. W liście Sikorski po raz kolejny deklaruje wsparcie i pomoc w organizacji wizyt, bo do tej pory taka była praktyka, że MSZ przekazywał nie tylko niezbędną wiedzę, ale także wspierał Kancelarię Prezydenta w kontaktach na miejscu wizyty. Jednak w tym liście znajduje się także zdanie: “Pragnę jednak podkreślić, że dla zapewnienia właściwej obsługi i wsparcia z naszej strony niezbędne jest, aby MSZ był informowany o planach takich wizyt w odpowiednim trybie i z właściwym wyprzedzeniem”. I dalej: “nie wydaje się właściwe, by to placówki, a tym bardziej dyplomaci państw obcych akredytowani w Warszawie, informowali Ministerstwo o planach wizyt zagranicznych Pana Prezydenta”.

Za czasów urzędowania Andrzeja Dudy praktyka była taka, że raz na kwartał Kancelaria Prezydenta wysyłała do MSZ plan wizyt prezydenta na następne trzy miesiące. Do tego wysyłała jeszcze plan wizyt zagranicznych gości w Warszawie. To działało. Ale, jak słyszymy z otoczenia Radosława Sikorskiego, kierujący prezydenckim Biurem Polityki Międzynarodowej Marcin Przydacz nie odpowiedział na próby kontaktu urzędników resortu.

– Zdążyli za to natychmiast pokazać na konferencji i opublikować stanowisko rządu przygotowane na ich wizytę w Stanach, nazywając je uporczywie instrukcją – zżyma się pracownik ministerstwa.

Kolejne pismo wyszło z ministerstwa do Pałacu 26 sierpnia. Jest bardzo krótkie i dotyczy planowanej rozmowy Radosława Sikorskiego z sekretarzem Marco Rubio. Spotkanie zostało zaplanowane na 2 września, a szef dyplomacji pisze, że jeśli prezydent będzie tego oczekiwał, on jest gotów podzielić się rezultatami tego spotkania. Podtrzymuje także propozycję towarzyszenia Karolowi Nawrockiemu w wizycie zaplanowanej na 3 września. Tu pojawia się bardzo dyplomatyczna sugestia, że taka podwójna wizyta pokazałaby, że Polska w polityce zagranicznej mówi jednym głosem. “Pozostaję też w gotowości towarzyszenia Panu Prezydentowi w dn. 3 września br. w Pana wizycie w Białym Domu, gdyby Pan Prezydent chciał podkreślić wobec gospodarzy jednolite stanowisko w najważniejszych kwestiach polityki zagranicznej” – pisze Sikorski.

Trzy dni później Pałac Prezydencki ujawnił stanowisko Polski przygotowane przez rząd dla prezydenta na wizytę w Waszyngtonie.

— Przyznam szczerze, że dokument jednostronicowy wskazujący na kluczowe kwestie, którymi powinien zająć się pan prezydent Karol Nawrocki podczas rozmowy z prezydentem USA Donaldem Trumpem, to żenujące stanowisko MSZ — oceniał rzecznik prezydenta Rafał Leśkiewicz, chyba nie rozumiejąc, że tak właśnie wyglądają “one pager’y”, a przede wszystkim, że nie są to żadne instrukcje tylko stanowisko, które ma ułatwić administracji prezydenta przedstawianie spójnej polityki zagranicznej. Do tej pory nie było praktyki ujawniania tych notatek.

Kolejne pismo to to ujawnione przez Radosława Sikorskiego na portalu X. Datowane jest na 15 października.

Spotkanie w cztery oczy

Co z niego wynika? Otóż kilka niezwykle ciekawych rzeczy. Po pierwsze i chyba najbardziej zaskakujące, że Radosław Sikorski i Karol Nawrocki spotkali się i rozmawiali ze sobą w cztery oczy. Kiedy dopytujemy w MSZ o ten fragment pisma szefa dyplomacji, jego współpracownicy zaczynają się wymigiwać od odpowiedzi.

– Bardzo nam zależało, żeby utrzymać to w tajemnicy. To było spotkanie absolutnie tylko we dwóch, bez “podkręcaczy” z jednej i drugiej strony. Chodziło o to, żeby naprawdę coś załatawić. I szczerze mówiąc, jak potem szef relacjonował atmosferę tego spotkania, to byłem pewien, że uda nam się coś załatwić, i że jeszcze ruszymy z tym do przodu – przekonują nasi rozmówcy z ministerstwa.

Po drugie, Radosław Sikorski bardzo jasno pisze, że jest skłonny rozmawiać o kandydaturze Bogdana Klicha. To ten polityk miał być największym problemem zarówno dla Andrzeja Dudy, jak i dla Karola Nawrockiego. Sikorski pisze: “potwierdzam, że mogę zaproponować na to stanowisko pana amb. J. Najdera”. Jacek Najder jest dyplomatą, byłym ambasadorem w Afganistanie i przedstawicielem Polski przy NATO. I chociaż politycy PiS nie zgłaszali poważnych zastrzeżeń wobec tej kandydatury w czasie prac komisji, to zaczęli je zgłaszać, kiedy pracownicy prawicowych mediów naprowadzili ich na trop.

„W czasie polityki resetu Donalda Tuska był podsekretarzem stanu w MSZ. To właśnie Najder, chwilę po tragedii smoleńskiej, prowadził z Siergiejem Riabkowem, zaufanym człowiekiem Putina „dialog strategiczny”, dotyczący polityki bezpieczeństwa między Polską a Rosją. To minister Najder podpisał protokół błędnej identyfikacji ciała prezydenta Kaczorowskiego i przekazywał szyfrogramy z rosyjską dezinformacją, obarczające winą za tragedię smoleńską gen. Błasika. To minister Najder był adresatem szyfrogramu o zadowoleniu Niemiec na otwartość Tuska na Federację Rosyjską” – pisał Michał Jelonek z TV Republika.

Nawrocki nie mógł ustąpić?

Ale z listu Sikorskiego wynika, że właściwie spora część spraw “ambasadorskich” mogła zostać dawno załatwiona. – Tu nawet nie chodzi o tego Klicha, ale przecież i to dałoby się załatwić. Tylko chyba jest jasne, że nie mogliśmy go tak od razu odpuścić – relacjonuje nam osoba z resortu. – Ale wszyscy mamy świadomość, że tak dalej nie da się pracować i coś trzeba zrobić. Chodzi na przykład o ambasador na Malcie, która nie może tam wyjechać, a ona u Raua pracowała. Dyplomatka od 30 lat.

Prezydent i minister umówili się, że wrócą do rozmowy po trzech tygodniach. Minęły dwa miesiące i odpowiedzi z Pałacu Prezydenckiego nie ma. Minister napisał do prezydenta kolejny list. Tu już wyraźnie widać, że Radosławowi Sikorskiemu puszczają nerwy, bo kilkukrotnie pisze, że mimo upływu czasu, nie ma żadnej odpowiedzi ani zaproszenia na spotkanie: “Do dzisiaj mimo upływu 7 tygodni, nie otrzymałem ani zaproszenia na kolejne spotkanie, ani reakcji na przesłany materiał”.

Do tej pory w ambasadach w Pekinie czy Watykanie pracują ludzie związani z poprzednim prezydentem, Jakub Kumoch i Adam Kwiatkowski. W czasie tej wydłużonej korespondencji z Karolem Nawrockim Radosław Sikorski przedłużył im nawet pobyt na placówkach na kolejny rok, ale prezydent i tak nie odpowiedział.

– Ja to się zastanawiam nawet, czy oni tam sobie pocztę przekazują? Bo może po prostu nie wiedzą, że te listy przychodzą? – trochę złośliwie, a trochę bezradnie zastanawia się urzędnik z MSZ.

Prawda jest taka, że Karol Nawrocki po prostu nie może ustąpić w sprawie ambasadorów. Gdyby Sikorskiemu udało się powołać chociaż jednego nowego ambasadora, to byłby to jego ewidentny sukces. A ani Karolowi Nawrockiemu, ani PiSowi nie zależy specjalnie na sukcesach Sikorskiego.