Eduardo urodził się w Brazylii, ale pokochał Polskę. „Wytatuowanie polskiego godła bardzo bolało”

To była miłość od pierwszego wejrzenia?

— Potrzebowałem kilku miesięcy. Pierwszy raz przyjechałem do Polski w 2006 r. Dostałem się na stypendium na wymianę uczniowską. Początkowo chciałem jechać do Niemiec, bo mój ojciec bardzo lubił ten kraj. Nie udało mi się tam jednak dostać, więc uznałem: Polska jest blisko, spróbuję tam.

I tak w wieku 17 lat z Sao Paulo, w którym mieszka jakieś 12 mln osób, trafiłem do 400-tysięcznej Bydgoszczy. Początkowo było trudno się przestawić. Tym bardziej że mało kto w moim otoczeniu znał angielski. A nawet, jak byli koledzy, którzy znali, to wstydzili się mówić. Że ja ich może będę jako obcokrajowiec oceniał. Starałem się szybko nauczyć polskiego i jak już zacząłem trochę po polsku mówić, to też udało się przełamać pierwsze lody. Zaczęliśmy chodzić razem na kręgle czy do kina.

Byłem zachwycony tym, jak w Polsce jest bezpiecznie, że możesz iść po ulicy nocą i nie musisz się martwić, że ktoś do ciebie strzeli. Albo że nie musisz chować telefonu w kieszeni, bo ktoś ci go zaraz wyrwie z ręki. Pokochałem też polskie jedzenie. Bigos i schabowy podbiły moje podniebienie. Rodziny, u których mieszkałem, zawsze traktowały mnie wzorowo. Dali mi dużo miłości. Czułem się szanowany i akceptowany jak nigdzie indziej. Gdy po roku wróciłem do Brazylii, powiedziałem moim rodzicom, że skończę studia i wracam do Polski, bo to jest moje miejsce na ziemi.

Do Niemiec już nie chciałeś jechać?

— Byłem tam na kilka dni, ale zupełnie mnie nie kupiły. Niemcy są jacyś tacy sztywni, mniej serdeczni niż Polacy. Cieszę się, że tak się złożyło, że jednak padło na Polskę, bo inaczej byłbym bardzo rozczarowany.

Podczas studiów odwiedzałeś Polskę?

— Nie, ale miałem stały kontakt z Polakami, bo dostałem się na staż w polskim konsulacie. Uczyłem się dużo o historii Polski, nawet swoją pracę magisterską pisałem o Polsce. Dzięki pracy w konsulacie udało mi się też porozmawiać z Polką, która przetrwała obóz w Auschwitz. To wyjątkowe doświadczenie, które zostaje z człowiekiem na zawsze. Zakumplowałem się z Grzegorzem Mielcem z „Big Brothera” czy z Natalią Siwiec, która wtedy nie była jeszcze tak znana – po prostu prowadziła z partnerem w Brazylii firmę. Potem, jak się spotykaliśmy gdzieś przypadkiem w Polsce i serdecznie witaliśmy, to widziałem te zdziwione spojrzenia: kim jest ten gościu, czy to ktoś znany?

Rodzice nie próbowali wpłynąć na twoją decyzję o przeprowadzce do Polski?

— Byli trochę sceptyczni, ale dzięki temu, że zabierałem ich na wydarzenia w konsulacie, lepiej poznali polską kulturę. Udało się ich przekonać, że to naprawdę wspaniały kraj.

Od razu po studiach wróciłeś?

— Jeszcze będąc w Brazylii, znalazłem sobie tu pracę. Trafiłem z powrotem w 2012 r., akurat, kiedy w Polsce odbywały się mistrzostwa Europy, więc bardzo dużo się działo. Zamieszkałem w Warszawie i zakochałem się w tym kraju po raz kolejny. Już nie musiałem liczyć na kilkaset złotych, które wyślą mi rodzice, jak wcześniej. Miałem pracę, mogłem w pełni korzystać z uroków miasta. I wtedy odkryłem kolejną rzecz, która bardzo mi się spodobała. Polacy są bardzo towarzyscy, spędzają dużo czasu z innymi.

W Brazylii ludzie spotykają się w piątek i sobotę, może czasem w niedzielę. W inne dni albo siedzą w domu, albo idą na siłownię. A Polacy spotykają się i wychodzą gdzieś przez cały tydzień. Nie ma nudy i samotności. Gdzieś w tamtym okresie, niesiony tą szaloną miłością wytatuowałem sobie na plecach godło Polski. To jak na razie jedyny tatuaż, jaki posiadam. Niedługo potem poznałem też swoją przyszłą żonę, która jest Polką. Mieszkaliśmy przez jakiś czas w Chełmie. To małe miasto, a ja się wyróżniałem, więc zaraz mnie wszyscy znali i to też miało swój urok. Chociaż ludzie się dziwili, co człowiek z tak słonecznego kraju widzi w naszym. Ale co ja zrobię, że mnie Polska przyciąga jak magnes?

Mieszkacie w Warszawie?

— Teraz ja jestem w Polsce, ona w Brazylii. Ale latam regularnie do niej i syna. Zależy mi na spędzaniu z nim czasu, nauce polskiego, bo on tam ma styczność głównie z portugalskim. No i jednak – mimo wszystko – zima w Polsce nie jest moim ulubionym okresem, więc często wybieram w tym czasie ojczyznę.

Nie miałeś żadnych złych doświadczeń u nas? Żadnego rasizmu?

— Oczywiście, że miałem. Całkiem niedawno czekałem z kolegą z Brazylii, który ma ciemną skórę, w kolejce po kebaba. I dwóch typków zaczęło go wyzywać, krzyczeli, że ma wyp********. Tylko wiesz, to nie jest tak, że rasizm jest tylko polską przypadłością. Tacy ludzie zdarzają się wszędzie. Jakbyś trafiła do Brazylii jako osoba z Europy, to pewnie traktowaliby cię super, ale wystarczy, żebyś była z Boliwii lub Peru to z miejsca stajesz się człowiekiem gorszej kategorii.

To, że jakieś 2 proc. ludzi ma uprzedzenia, to nie powód, żeby obrażać się na cały naród. Zresztą w Polsce, jak już jest na ostrzu noża – jak ostatnio – pokazuję swój tatuaż i nagle wszyscy łagodnieją.

Prawie jak talizman! To może kolejny polski tatuaż?

— Może za jakiś czas. Na razie dalej mam w pamięci, jak bardzo bolało wytatuowanie orła na plecach.