Jak znaleźć prawdziwą miłość po czterdziestce? „Cieszę się, że wytrwałam”

• Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”

Przez lata bycie gościem na ślubach było dla mnie słodko-gorzkim doświadczeniem. Gdy po trzydziestce patrzyłam, jak kolejni przyjaciele czy członkowie rodziny wymieniają się przysięgami i rozpoczynają szczęśliwe życie, zastanawiałam się, kiedy nadejdzie moja kolej. Nie mogłam oprzeć się uczuciu zazdrości zmieszanej z tęsknotą, gdy w samotności oglądałam, jak wśród innych kwitnie miłość.

Moja perspektywa zmieniła się w dniu ślubu mojej starszej siostry, która promieniowała radością, idąc do ołtarza w wieku 45 lat. To właśnie wtedy 40-letnia ja zdała sobie sprawę z tego, że jeżeli moja siostra mogła znaleźć miłość w moim wieku, to ja też mogę. Zamiast zwykłej zazdrości, poczułam, że w moim sercu rozkwita coś nowego — poczucie inspiracji.

Ten moment był dla mnie kluczowy. Mój sposób postrzegania relacji i własnej wartości fundamentalnie się zmienił. Zrozumiałam, że miłość nie jest jakimś rzadkim zasobem, za którym należy gorączkowo gonić — jest to raczej nieskończone źródło, dostępne dla nas wszystkich, we właściwym czasie i gdy czerpiemy z niego we właściwy sposób. Szczęście mojej siostry nie zagrażało mojemu. Było światłem nadziei, przypomnieniem o tym, co jest możliwe.

Wtedy złożyłam sobie cichą obietnicę. Zamiast porównywać się do innych i czuć się, jakbym była w tyle, postanowiłam cieszyć się z ich szczęścia i uwierzyć, że wszystko nadejdzie w swoim czasie. Skupiłam się na stawaniu się najlepszą wersją siebie i tworzeniu życia, które kochałam, wiedząc, że właściwy partner pojawi się wtedy, gdy będę na to naprawdę gotowa.

Nie wiedziałam, jak szybko to nastąpi. Zaledwie kilka dni po zmianie mojego sposobu myślenia, w moim życiu pojawił się mój obecny mąż, Vincenzo. Teraz postanowiłam podzielić się tym, co mi pomogło, korzystając z mojej wiedzy jako terapeutka dla par, a także z mojego osobistego doświadczenia.

Odinstaluj aplikacje randkowe

Przed tym objawieniem, podobnie jak wiele innych singli, spędziłam wiele godzin na aplikacjach randkowych. Jednak jedyne co mi przynosiły, to frustracja i rozczarowanie. Czasami nie czułam iskry, czasami otrzymywałam bilet na emocjonalny rollercoaster ghostingu.

W końcu zdałam sobie sprawę z tego, że aplikacje te powodowały więcej bólu, niż oferowały możliwości. Zaczęłam w siebie wątpić — może jestem zbyt wybredna? Zepsuta? A może po prostu skazana na samotność?

Podjęłam więc radykalną decyzję: całkowicie z nich zrezygnowałam. Zamiast próbować wymusić miłość, uwierzyłam, że wszechświat ma na mnie znacznie lepsze plany.

Poznaj samą siebie

Porzucenie aplikacji było ważnym krokiem, jednak poszukiwanie trwałej miłości sprawiło, że zainteresowałam się głębokim rozwojem osobistym. Kluczowa okazała się tu być książka Calling in the One — pamiętnik, który przeprowadza czytelników przez proces samopoznania. Radykalna szczerość uwalnia wewnętrzne blokady, tworząc przestrzeń dla prawdziwej miłości.

Musiałam zmierzyć się z tym, że mój strach przed wrażliwością, chęć dogodzenia każdemu i głęboko zakorzenione poczucie bycia niewiele wartą przez lata sabotowały moje życie miłosne.

Oddaj się swoim pasjom

Zdecydowałam się połączyć poszukiwania miłości z moimi pasjami. Zrozumiałam, że idealnego partnera znajdę prawdopodobnie wtedy, gdy będę mogła razem z nim cieszyć się wspólnymi zainteresowaniami.

Moją codzienność wypełniłam społecznościami i aktywnościami, które mnie ożywiały. Mojego obecnego męża poznałam na spotkaniu dotyczącym uważnej komunikacji.

Wizualizuj sobie to, czego chcesz

Stworzyłam tablicę wizualizacyjną, na której umieściłam rysunek, który głęboko do mnie przemówił: był to rysunek pary, wpatrującej się w siebie z miłością. Ogrzewali oni swoje dłonie na małym, płonącym między nimi ogniu, symbolizującym pasję i autentyczność. Nad nimi unosiła się anielska postać oraz księżyc w pełni, reprezentujący mistyczny wymiar istniejącej między nimi więzi.

Kiedy zaczęłam spotykać się z Vincenzo, wysłałam mu to zdjęcie. Gdy nie odpowiedział, ogarnęła mnie fala wstydu i zażenowania. Jednak kilka miesięcy później, w Boże Narodzenie, mój przyszły mąż wręczył mi małe pudełko. W środku znajdowało się wyrzeźbione przez niego drewniane serce, z dokładną repliką wysłanego przeze mnie obrazka. Z tyłu widniało napisane w języku włoskim „Nasza podróż będzie naprawdę niezwykła, jeśli odbędziemy ją razem”.

Przez łzy zobaczyłam, że moje pragnienia nigdy nie były żenujące. To dzięki nim zamanifestowałam partnera, który był gotowy je spełnić.

Pozbądź się wątpliwości

Być może najważniejszym elementem mojej podróży do miłości było wypracowanie niezachwianego i głębokiego przekonania o tym, że trwała miłość jest dla mnie czymś nieuniknionym.

Oczywiście utrzymanie takiego sposobu myślenia nie jest łatwe, szczególnie dla kobiet takich jak ja, które czują, że ich zegar biologiczny tyka. Mentalność niedoboru często prowadzi do przyjmowania okruchów ze strachu przed samotnością.

Ale wtedy w wieku 40 lat, kiedy wiele osób mówiło mi, że przegapiłam już swoją szansę, w końcu spotkałam Vincenzo. To wszystko dlatego, że nieustannie wizualizowałam to, co było możliwe, nawet gdy trudno było mi w to uwierzyć.

Czuj się dobrze sama ze sobą

Kluczowym składnikiem było uświadomienie sobie tego, że nie mogę polegać wyłącznie na miłości. Na początku musiałam obudzić w sobie poczucie sensu, szczęścia i miłości do samej siebie.

Moją samotność zaczęłam traktować jako szansę, a nie ciężar. Zaczęłam zabierać samą siebie na randki do nowych restauracji, samotnie zwiedzać muzea i cieszyć się własnym towarzystwem.

W momencie, w którym samej sobie podarowałam miłość i uwagę, których tak bardzo pragnęłam, wydarzyła się niezwykła rzecz. Moja energia stała się bardziej kobieca i magnetyczna, tak jakby wszechświat nagradzał moje zaangażowanie we własne szczęście i rozwój.

Będą dni, w których będziesz czuła się zagubiona, zniechęcona lub przekonana, że jesteś po prostu wadliwa. Będą też momenty zaskakujące, kiedy poczujesz, jakby pewne niewidzialne ręce zaczynały prowadzić cię w kierunku twojego przeznaczenia.

Musisz wiedzieć jednak, że zasługujesz na niezwykłą miłość. Partnerstwo, którego szukasz, nie jest jakąś odległą fantazją. To realna możliwość. Więc nie daj się nabrać na kłamstwo, że nie ma dla ciebie nadziei lub jest dla ciebie za późno. Ja prawie to zrobiłam. Ale dzisiaj cieszę się, że wytrwałam w poszukiwaniu miłości.

Alison Bulman jest psychoterapeutką w Nowym Jorku. Niniejszy esej pochodzi z jej książki Mindfully Yours: A Therapist’s Sobriety Journey to Love-and the Communication Secrets to Keep It.

Tekst opublikowany w amerykańskim „Newsweeku”. Tytuł, lead i śródtytuły od redakcji „Newsweek Polska”.