Gra nie jest jeszcze skończona, wszystko można odwrócić, ale dziś wiele wskazuje na to, że PiS wygrało wybory za wcześnie.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
To było przed chwilą. Nie w zamierzchłej przeszłości, tuż po wyborach prezydenckich wygranych przez „decyzję Jarosława Kaczyńskiego”, nie po zapomnianej już rekonstrukcji gabinetu Donalda Tuska i nie po akcji wydeptywania ściółki w lasach przy niemieckiej granicy przez bojówki Roberta Bąkiewicza, ale dosłownie kilka tygodni temu.
Jeszcze we wrześniu prezes PiS zapowiadał samodzielne rządy i przepisywanie konstytucji. Zaplanowany na październik kongres miał katapultować wyniki PiS w kosmos. Wydany w przededniu program zatytułowany „Myśląc Polska 3.0.”, jest tak naprawdę PiS-u teorią wszystkiego. Ryszard Terlecki rozprawia tam o „Europie Karpat”, Marcin Ociepa o „ofensywnym polonizmie”, a Przemysław Czarnek o „nowym państwie”. „Demokracja liberalna staje się zaprzeczeniem ludowładztwa i dąży do pozbawienia wspólnoty podmiotowości. Pluralizmem nazywany jest narastający monopol dominującej współcześnie ideologii, a sekowanie tych, którzy nie chcą jej przyjąć, paraduje pod szyldem tolerancji” — pisał we wstępie do programu Bronisław Wildstein, niegdyś opozycjonista niepokorny, dziś pokorny publicysta partyjny.
Szło zatem PiS po większość konstytucyjną, pozostawało już tylko pozbyć się Konfederacji, Koalicją Obywatelską nikt się nie przejmował, jakby jej poparcie lada chwila miało osiągać wartości ujemne.
Aż nagle okazało się, że partyjna paplanina jest pusta w środku, Wirtualna Polska ujawniła, że CPK służył PiS do tego samego, do czego wszystkie inne projekty, a służby w końcu wzięły się za Zbigniewa Ziobrę. I wychodzi na to, że PiS wygrało wybory za wcześnie.
Można się śmiać, że w ostatnim badaniu CBOS partia Kaczyńskiego ma ledwie 20 proc. poparcia, rytualnie zaznaczać, że w tym ośrodku zazwyczaj lepiej wypadają rządzący, lecz rzeczywistości zakrzyczeć się nie da. Raz, że w tym samym CBOS PiS miesiąc temu miało ponad 23-procentowe poparcie, a we wrześniu — trójkę z przodu (i wyprzedzało KO). Dwa, że wykres sondażowej średniej największej partii opozycyjnej wygląda dziś jak trasa legendarnego zjazdu alpejskiego Pucharu Świata w Kitzbühel, podczas którego najlepsi rozpędzają się do 140 km na godz. Innymi słowy: poparcie PiS leci na łeb, na szyję.
Wiadomo, że wybory dopiero za dwa lata, a w dzisiejszej polityce to epoka. Timothy Garton Ash mówił w poprzednim numerze „Newsweeka”, że „Donald Trump skompresował nasze postrzeganie czasu w polityce. Działa z zawrotną prędkością, potrafi zmieniać zdanie co kilka godzin i przez to nasze myślenie o polityce też skurczyło się do horyzontu 5-10 godzin”. Afery, które niegdyś obalałaby rządy, dziś kończą się kilkoma wpisami na X, zjawiska marginalne, umiejętnie rozpropagowane w mediach społecznościowych wpędzają partie w kryzysy.
Ważniejsze jest jednak coś innego. PiS nie ma momentum, a pisząc po polsku, nie jest w pędzie. Nie dość, że KO utrzymuje poparcie na poziomie 30 proc., to jeszcze Konfederacja i Korona Grzegorza Brauna zbliżają się do 20. Dynamika zewnętrzna też nie sprzyja, populiści po obu stronach oceanu nie kroczą ostatnio od zwycięstwa do zwycięstwa. W Holandii demokraci odsunęli właśnie od władzy skrajnie prawicowy i skrajnie nieudolny rząd, któremu patronował Geert Wilders. Niedawne wybory gubernatorskie w Wirginii i New Jersey pokazały, że kandydaci Partii Demokratycznej potrafią przejąć zawiedzionych wyborców Donalda Trumpa. I dziś wszystko wskazuje na to, że za rok republikanie stracą większość w Izbie Reprezentantów.
To naprawdę nie jest tak, że PiS posiadło wiedzę tajemną, zna unikatowe sposoby komunikowania się z elektoratem, więc rządy Kaczyńskiego są nieuniknione. Przeciwnie, PiS ma kłopoty. I są to kłopoty zdecydowanie głębsze niż te pokazywane przez sondaże, czego dowodem niech będą słabiutkie wyniki wyborcze tej formacji wśród młodych i młodych dorosłych.
Z perspektywy państwa problem polega na tym, że to, co wyłania się po prawej stronie, wygląda jeszcze bardziej ponuro niż PiS. Napisanie, że demokraci zatęsknią za czasami, gdy ich największym rywalem/problem/zmorą był Jarosław Kaczyński, pachnie tanim efekciarstwem. Ale jak przyjrzycie się krajobrazowi tworzonemu przez Bosaka, Mentzena, Brauna i Korwina, to przecież to zdanie nabierze głębokiego sensu.
