Wracam do domu, ogrzewam łapy, patrzę w telefon, a tam kilka wiadomości od różnych kochanych znajomych, że się moja twarz dość nieoczekiwanie pojawiła na okładce jednego z materiałów Kanału Zero. Wystąpiłam tam, choć wcale nie występowałam świadomie.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Lubię sobie czasem wejść do sklepu z odzieżą używaną, ale wciąż jeszcze całkiem dobrą. Można by to próbować podpinać pod badania naukowe z zakresu antropologii codzienności, ale po co, skoro mnie chodzi wyłącznie i po prostu o to, żeby popatrzeć, czy aby jakaś wspaniała kreacja z drugiej ręki nie ulega marnowaniu. Czy nie powinnam czegoś pilnie uratować, by błyszczeć w tym później tu albo ówdzie.
Jak robię zakupy pod Halą Mirowską, to tam zawsze stoją osoby sprzedające różne przedziwne dobra i wystarczy na chwilę dłużej oko zawiesić na jakimś, dajmy na to, sztucznym futerku z epilowanych poliestrów, żeby usłyszeć niezawodne: „Pani przymierzy, kochaniutka! Toż to jak na panią szyte!”. Oprócz tego lubię też słuchać ludzi, nawet może się takie zachowanie nazywa podsłuchiwaniem, które samo w sobie chwalebne nie jest. Ale przecież ja tego nie robię jak Wąsik Pegasusem, tylko subtelnie i przede wszystkim z całkowicie odmienną intencją, bo ja wyłapuję sobie różne frazy, nieoczywiste metafory, takie językowe smakołyki, leksykalne cieszotki.
Więc stoję sobie w tym lumpie, przy wieszaku ze spódnicami, bo moją uwagę przyciągnęła jakaś imponująca krynolina w szkocką kratkę, a przy ladzie trzy panie rozmawiają. Dwie z nich są klientkami, za ladą stoi sprzedawczyni. I te klientki to są prawdziwe klientki, nie to co ja — mają całe naręcza zakupów: sweterków, spódniczek, krawat dla szwagra, parę butów, koraliki z plastikowych perełek, szalik dla męża. I mimo tych udanych secondhandowych łowów obie okropnie narzekają. Pierwsza mówi: „Pani kochana, wciąż tu przychodzę, tyle pieniędzy wydaję, w szafie mi się to już nie mieści”. A druga na to: „Ja panią rozumiem, bo wie pani, ja to chyba się zrobiłam jakąś zakupoholiczką, bo prawie co dzień muszę tu sobie jakąś szmatkę nabyć”.
Do tego momentu jest to rozmowa jak rozmowa, choć wysoko oceniam jej dramaturgię, zaangażowanie i piękną intonację obu dam. Odzywa się jednak sprzedawczyni i pojawia się game changer, coś, na co właśnie czekałam, wspaniałość. Zza lady, zza stosów zakupów, przed słowną licytację wychodzi i mówi: „No bardzo mi przykro, że mi wcale nie jest przykro, że tak mnie kochacie”. „Rany!” — myślę sobie, na twarzy mam uśmiech, bo spokojnie mogę stąd wyjść i wrócić na mróz, bo mnie ta piękna fraza będzie grzała lepiej niż cokolwiek innego za jedyne 45,99 za kilogram. No bardzo mi przykro.
Idę i sobie to pod nosem powtarzam, bo jest w tym żart, zadziorek taki fajny, że aż to sobie chcę zabrać i używać, jak tylko będę miała do czego. Wracam do domu, ogrzewam łapy, patrzę w telefon, a tam kilka wiadomości od różnych kochanych znajomych, że się moja twarz dość nieoczekiwanie pojawiła na okładce jednego z materiałów Kanału Zero. Wystąpiłam tam, choć wcale nie występowałam świadomie, jako oszalała lewaczka, która nawołuje do stosowania języka inkluzywnego. No rzeczywiście skandal i tragedia, że powiedziałam w programie o tym, że Grenlandia jest rzadko zaludniona, a więc na kilometr kwadratowy przypada zaledwie mały ułamek osoby grenlandzkiej. I ta osoba grenlandzka stała się asumptem do ataku na język neutralny, który obraża osoby zerowe, bo po co piękną polszczyznę tak katować. Bym się może i zdenerwowała, ale było mi tylko bardzo przykro, że wcale mi nie było przykro.
Bo jak ktoś nie ma poczucia humoru i dystansu, to nie ma takiej operacji, żeby się to na przykład dało przeszczepić od niespokrewnionego dawcy. Po drugie, jak się komuś inkluzywność źle kojarzy, to niech sobie żyje w świecie ekskluzywnych rozwiązań, ale niech nie narzeka, że się z nim dzieciaki z innej paczki nie będą chciały bawić. Jak ktoś chce innych w kwestii poprawności językowej kształcić, to nie ma w tym nic złego, wręcz odwrotnie, ale niech się wykaże odpowiednimi kwalifikacjami, bo inaczej nie wiem, dlaczego akurat ja (tak, mam tytuł Mistrz Mowy Polskiej i jestem w związku z tym certyfikowaną mowy polskiej mistrzynią) miałabym pouczania słuchać.
Ale przede wszystkim to ja sobie myślę, że język jest taką wspaniałą strukturą, dzięki której świat, w którym żyjemy, może się dla nas stać miejscem nieco bardziej oswojonym, o kantach mniej ostrych i powierzchniach milszych w dotyku. Nie ma nic złego w nieobrażaniu, uczę osoby studenckie od lat, nic mi tu nie zgrzyta. Pewnie dlatego, że się przyzwyczaiłam i teraz to lubię. A raz kiedyś podeszła do mnie taka piękna ludzka osoba i powiedziała: „Kocham pani słuchać w radiu, bo pani mówi »osoby« i ja czuję, że wreszcie ktoś mówi do mnie”.
