Karol Nawrocki poszedł w Marszu Niepodległości. Miał nawet na tę okazję specjalnie przygotowane ubranie marszowe, lżejsze stylistycznie od tego, w którym chwilę wcześniej jako prezydent (tak mówi: „ja jako prezydent Polski”) występował na placu Piłsudskiego podczas oficjalnych uroczystości o charakterze podniosłym i państwowym.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Strój do przemawiania charakteryzował się klasyczną elegancją, okraszoną krawatem i lekkim wełnianym płaszczem do pół łydki, odzienie marszowe zaś składało się z czarnej koszuli i w tym samym kolorze utrzymanej krótkiej kurtki typu bomberka. Zarówno do płaszcza, jak i później do kurtki Karol Nawrocki jako prezydent Polski miał przypięte okrągłe kotyliony w barwach narodowych.
Na marginesie warto zaznaczyć, że tego dnia wszyscy nosili takie właśnie patriotyczne ozdoby. O ile się nie mylę, tę tradycję zapoczątkował prezydent Bronisław Komorowski, któremu bardzo zależało na odzyskaniu pozytywnego i wspólnotowego charakteru Święta Niepodległości. Miał zresztą prezydent Komorowski w sobie wiele determinacji w kwestii łączenia Polaków, bo oprócz powtarzania, że „zgoda buduje, a niezgoda rujnuje”, przecież jeszcze 2 maja 2013 r. próbował nas zjednoczyć za pomocą ustawionego przed pałacem prezydenckim orła z czekolady, ale się ten koncept z jakiegoś powodu nie przyjął, może dlatego, że czekolada zbyt łatwo ulega w maju roztopieniu, nasz patriotyzm zaś ma być jak stal, jak marmur, jak najtwardszy kryształ, a poza tym nie ma czekolady o smaku polskiego znoju. Głupio by zresztą było do niej dodawać rodzynki.
Wracając do Karola Nawrockiego jako prezydenta Polski, to szedł on w marszu krokiem rzecz jasna marszowym, niosąc na ramieniu flagę Polski, którą co jakiś czas powiewał. Obok szedł pan Paweł Szefernaker, szef prezydenckiego gabinetu, i on nie miał specjalnego stroju stosownie do okazji dobranego, tylko powiewał w płaszczu, co nie dawało temu takiej mocy i nie wtapiał się w otoczenie, wręcz odwrotnie — jakby od niego odstawał i wydawał się nie do końca na miejscu. A tłum był wielki, ponadstutysięczny. Przemieścił się z warszawskiego ronda Praw Kobiet na błonia Stadionu Narodowego. Wiele było tam flag, patriotyzmu i dymu z rac, bo choć ich odpalania zakazał wojewoda mazowiecki, to i tak przecież ich używano, a przemawiający politycy Konfederacji mrugali okiem, że to wszak marszowa tradycja, święta rzecz, niezbędna dla godnego uczczenia tego ważnego dnia. Policja nie interweniowała, ponieważ chciano uniknąć prowokowania pokojowo nastawionych osób uczestniczących w wydarzeniu. Minister spraw wewnętrznych i administracji mówił później, że wszystko ponagrywali i post factum kary zostaną wymierzone, bo podczas marszu licznie zgromadzone służby starały się nie rzucać za bardzo w oczy, choć w bocznych uliczkach było ich bardzo, ale to bardzo dużo.
Ubrany na czarno, z kotylionem i flagą, szedł jako prezydent Polski Karol Nawrocki w marszu, jak gdyby nigdy nic, jak każdy inny, z uśmiechem łamanym na powagę chwili. A ludzie przepychali się do niego, bo selfie z prezydentem leczy skrofuły, jak dotyk rąk królewskich, jak relikwiarz z kosteczką wiecznie wygłodzonej świętej. I ani ludziom, zwykłym, dobrym ludziom, ani Karolowi Nawrockiemu jako prezydentowi nie przeszkadzało, że wszędzie, za nimi, przed nimi, wokół nich, były transparenty z nienawiścią na tle rasowym i narodowościowym, z ksenofobią. Nie kłuły ich w oczy hasła antyimigranckie, antyukraińskie, w sumie po prostu antychrześcijańskie, bo mi się wydawało, że w tej religii chodzi o miłość bliźniego, ale co ja wiem. Wymieszało się to wszystko w nie najlepszym w smaku koktajlu, jak z tą zupą, którą Stanisław Tym podobno poczęstował kiedyś Wojciecha Młynarskiego i go zapytał: „Jak zupa?”, a Młynarski na to: „Stasiu! Pyszna!”. „A w smaku?” — dopytywał Tym. „W smaku słabsza” — odpowiedział Młynarski.
Zanim Karol Nawrocki jako prezydent Polski zmienił strój i wyruszył, to wcześniej jeszcze bardzo głośno, dobitnie przemówił przed Grobem Nieznanego Żołnierza. Wykrzyczał, że sobie nie da, nie pozwoli, nie dopuści, że Unia, suwerenność, papuga, że taniej za prąd płacić, że zamknąć, nie otwierać. Na całe szczęście po nim mówił wicepremier Kosiniak-Kamysz, który przypomniał o polskiej racji stanu, o Ukrainie, o tym, że w dniu Święta Niepodległości trzeba pamiętać, że są tacy, którzy o nią walczą niejako również dla nas. A płaszcz miał przy tym podobny do tego, co go Witos 107 lat temu nosił.
