Gdyby nie było prezydenta Donalda Trumpa, należałoby go wymyślić. Bo kto inny umiałby z takim przytupem wprowadzić nas w 2026 rok?
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Nic tego nie zapowiadało, długa przerwa świąteczna sprawiła, że media mówiły głównie o szokującym i od lat niewidzianym nagłym ataku zimy w zimie. W efekcie już nie tylko odbiorcy, ale, szczerze mówiąc, same media były sobą znudzone. W kółko powtarzana opowieść zawierała przede wszystkim następujące słowa kluczowe: grudzień, styczeń, śnieg, dawno nie było, dobrze, że jest, dzieci się cieszą, pan Roman z Raciborza: „musiałem skrobać szyby”, zima znowu zaskoczyła drogowców, koalicja: „panujemy nad sytuacją”, opozycja: „rząd zawiódł i nie dał sobie rady”, premier Tusk: „trzeba odśnieżyć peron w Mławie”, poseł Czarnek: „nawet tuba propagandowa Tuska pokazuje śnieg na peronie w Mławie”, wszyscy razem, chórem: „hańba!”. Podsumowując: zima, zima, zima, będzie mroźno, zanotowano rekordowo niskie temperatury, przy gruncie spadnie, będziemy się przyglądać tej sprawie, a jak będzie dalej, czas pokaże.
Aż tu nagle dowiadujemy się, że podczas gdy my łamaliśmy sobie głowy, pod jakim jeszcze kątem opowiedzieć zajmująco o tym, że śnieg spadł, prezydent Trump wraz z gronem swoich najbliższych współpracowników bynajmniej nie próżnował.
On się w tym czasie zajął organizowaniem operacji mającej na celu zmianę władzy w kraju o nazwie Wenezuela, który, kiedy ostatnio sprawdzaliśmy, miał status suwerennego państwa, i chociaż bardzo źle się tam działo, to jednak nikt nie wpadł wcześniej na pomysł, żeby tam po prostu pojechać, ostrzelać bazy wojskowe, a prezydenta (uzurpatora, watażkę, zbrodniarza) wyciągnąć wraz z małżonką z łóżka i nad ranem uprowadzić do Stanów Zjednoczonych.
Świat został o tym wszystkim poinformowany niezwłocznie, ponieważ Donald Trump wraz z grupą najbliższych współpracowników wszystko nam opowiedział podczas ponadgodzinnej konferencji prasowej, w trakcie której zwracał uwagę na to, że świetna była ta specjalna operacja, oglądało się ją jak jakiś film sensacyjny. Nie wiem, czy tylko mi ścierpła skóra na karku, jak to powiedział, bo sobie pomyślałam, że jeśli pierwszy obywatel USA publicznie przyznaje się do tego, że w polityce ceni sobie osobiście walory rozrywkowe, to ja na przykład nie mam ochoty stać się częścią obsady tego filmu, nawet statystką z piętnastego planu, dziękuję.
Zaznaczył również, że od teraz to Stany Zjednoczone będą „run this country” i że będą mieć stamtąd piękną ropę naftową, której Wenezuela ma największe złoża szacowane na 18 proc. światowych zasobów. Prezydent opowiadał o swoich sukcesach, upozowany na tle żywego muru zbudowanego z najbliższych współpracowników, którzy mieli twarze poważne i skupione, chwilę później zresztą do mediów trafiły zdjęcia, jak z bardzo podobnym zaangażowaniem obserwowali rzeczoną akcję wojskową w najtajniejszej z tajnych baz w prezydenckiej prywatnej rezydencji w Mar-a-Lago. Zdjęcia były czarno-białe dla podkreślenia marsa na ich gładkich czołach oraz dla dodania powagi chwili, która i tak była poważna, ale spektakl rządzi się swoimi prawami, ile można mówić o zimie, zróbmy coś efektownego.
Miałam wrażenie, że obserwuję otoczonego bandą kolegów małego chłopca, który wrzuca do wody wielki kamień i patrzy, jak kręgi zaczynają się rozchodzić. Rosja, Chiny i Wenezuela zareagowały szybkim potępieniem. Trump powiedział, że jest głęboko rozczarowany wypowiedzią Putina. Unia Europejska starała się mówić jak najmniej. Państwa Ameryki Południowej były podzielone, w zależności od tego, jakie relacje łączą je z władzami USA. Dość szybko okazało się, że kolejnymi na liście oczekujących na zmianę władzy są Kuba oraz Meksyk, z którego, zdaniem Donalda Trumpa, płynie do Stanów wszystko, co najgorsze. Maduro został przewieziony wraz z żoną do Nowego Jorku, gdzie czeka ich proces, który może potrwać lata. W ciągu niewiele więcej niż 24 godzin wiceprezydentka Wenezueli Delcy Rodríguez oświadczyła, że jednak jest w stanie współpracować z USA.
Nie mam pojęcia, co się tam dalej wydarzy, ale nie jestem w tym z całą pewnością osamotniona. Niestety, trudno mi się na tym skupić, bo trzy dni po zaatakowaniu Wenezueli Trump powiedział, że bardzo potrzebuje Grenlandii, a jego rzeczniczka wspomniała o możliwości użycia siły w celu jej pozyskania. Więcej mamy się dowiedzieć 26 stycznia, w pierwszą rocznicę wyboru 47. prezydenta USA, a więc to be continued. Co będzie, czas pokaże, a my — chcąc tego czy nie — będziemy się przyglądać tej sprawie.
