Co roku cieszę się na finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Pamiętam, jak się to wszystko zaczynało, jak zaskoczyło i okazało się jakąś cudowną maszyną do robienia cudów. Tam, gdzie wzrok przyciągały bieda, choroba i smutek, Jurek Owsiak razem z ekipą rozpalili nawet nie lampkę, ale wielką latarnię nadziei. Zlatujemy się do tego światła, do ciepła i do coraz bardziej egzotycznej koncepcji, że być razem jest lepiej niż osobno. Dzięki Orkiestrze Jurka na jaw wychodzi, że potrafimy być zacnym społeczeństwem, otwartym na innych narodem.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Od kilku lat coś się jednak takiego z nami porobiło, że nawet to największe polskie święto nie wszystkich nas łączy pod czerwonym serduszkiem, że zamiast koić, jątrzy i niektórym rozdrapuje rany. Najpierw był opór części katolickich hierarchów, potem okropna medialna nagonka i niekończące się oszczerstwa za czasów rządów ZjeP. Wszystko to razem doprowadziło do zbrodni, śmierci, wielkiej żałoby. Najdziwniejsze, że zamiast jednoznacznego odcięcia się od zła, zostało po tym coś, jakby odłamek zatrutego lustra w oku, przez który już nie byliśmy w stanie zobaczyć prawdy.
Jest kilka słów po polsku, których nie cierpię. Jednym z nich jest czasownik „zohydzać”. Wygląda i brzmi nienajlepiej, a jego znaczenie mnie niemal fizycznie uwiera. No bo po co? W jakim celu człowiek by miał to robić? Jeśli coś ohydne nie jest, wręcz odwrotnie, jest piękne, to czemu w tym naszym trudnym świecie piękno odbierać? Dlaczego prawo do bycia czymś, co napawa nas dumą i jest wielkim źródłem radości, ma zostać odebrane?
Jestem głęboko przeciwna unifikacji i nieustępliwie wymuszonej jednolitości, ale Orkiestra to przestrzeń różnorodności, grają w niej najróżniejsze osoby, które łączy nie tyle upodobanie do konkretnej muzyki, ile wspólny cel, jakim jest wspieranie polskiej służby zdrowia. Wcześniaki uratowane dzięki inkubatorom z logo WOŚP dzisiaj są dorosłe i razem ze swoimi dziećmi zbierają pieniądze do puszek. Nie mogę zrozumieć, komu i dlaczego to przeszkadza. Więc mi ręce oraz nogi opadają, kiedy czytam komentarze „anonimowych” internautek i internautów i widzę nienawiść, złość, zawiść i bardzo dużo tej żółci, która nieprzypadkowo składa się wyłącznie z polskich znaków. Pocieszam się, że oni nie są prawdziwi, że to ruskie trolle, ale potem widzę jakiegoś realnego człowieka, co ma psa, dziecko, żonę i był na wakacjach pod palmą, a mimo to wymiotuje nienawiścią, tapla się w resentymencie.
W namiocie, będącym sztabem głównym Orkiestry, los postawił naszą ekipę z „Kwiatków polskich” ramię w ramię z dziewczynami z fundacji Stand with Ukraine. Przyniosły ze sobą przepiękny dar — ukraińską koszulę, na której oprócz tradycyjnych ozdób znajdowało się precyzyjnie wyszyte serce WOŚP. Specjalnie na aukcję koszulę haftowali ludzie w ciemnym, zimnym, wciąż atakowanym przez ruskich Kijowie. Ścisnęło mi to serce, bo to się chyba jakoś tysiąc razy bardziej liczy, jak ktoś w głębokim nieszczęściu ma w sobie taki pomysł, że może pomóc innym. Tym trudniej było mi zrozumieć komentarze pod filmem z naszego spotkania. Nie pojmuję, jak można zdjęcia ze skutego lodem Charkowa, z Kijowa, kwitować śmiechem, negacją, pogardą. Po co pisać o bogactwie, wakacjach nad ciepłym morzem, drogich autach, skoro to wszystko nie tak, nie tak prosto i naprawdę nie życzę nikomu, żeby został mu z całego życiowego dorobku tylko samochód, którym uciekł z kraju, bo nie można, nie było gdzie zostać. Nikomu nie życzę takiego wyboru, konfrontacji z taką codziennością.
A na dworze mróz. Zima ziębi i nie dowozi, pociągi doznają opóźnień z powodu oblodzenia trakcji, ludzie próbują zachować równowagę na śliskich chodnikach. Dobrze jest mieć ciepły dom, w którym człowiek się schowa, napije się gorącej herbaty. Fundacje działające na rzecz osób w kryzysie bezdomności mają pełne ręce roboty i apelują o pomoc. O pomoc poprosiły także organizacje i redakcje polsko-ukraińskie. Im dalej na wschód, tym mróz większy, a ruscy bezlitośnie niszczą infrastrukturę krytyczną po to, żeby odciąć ludziom prąd i nadzieję. W ciągu kilku dni Polki i Polacy zebrali 10 mln zł, dzięki którym do Ukrainy pojedzie bardzo wiele generatorów wraz z ważną myślą: nie jesteście sami. Ciepło z Polski ogrzeje zziębnięte dłonie, a może nawet serca.
Więc może Marzenka3572, Pan Kracy i kilkoro innych hejterów to jednak nie my, nie o nas? Może ludzie są mądrzejsi od trolli, a my to Orkiestra wielkich serc i świąteczna pomoc do końca świata i o jeden dzień dłużej?