Ambasador USA w Polsce Tom Rose, który wywołał burzę, zrywając kontakty z marszałkiem Sejmu Włodzimierzem Czarzastym, jest postrzegany jako sympatyczny, ale bez dostępu do ucha prezydenta Donalda Trumpa.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Tom Rose jest traktowany jako „pas transmisyjny” od administracji Donalda Trumpa. Ale wcale nie najważniejszy. I jednostronny. Rose może przekazać coś w nieoficjalny sposób od prezydenta Donalda Trumpa, sekretarza stanu Marco Rubio (pełni on jednocześnie funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, a więc jest bardzo blisko prezydenta), Petera Hegsetha czy innych ważnych postaci z Waszyngtonu.
Trudno coś z nim załatwić
Nie jest jednak postacią, która by była łącznikiem między obozem prezydenta Karola Nawrockiego, Prawa i Sprawiedliwości a Białym Domem. Nasi rozmówcy z obozu prezydenckiego mówią, że z — sympatycznym skądinąd — ambasadorem trudno coś załatwić w Waszyngtonie. Łatwiej własnymi kanałami.
— Wśród Amerykanów bliskich Donaldowi Trumpowi jest z 50 ważniejszych od ambasadora Rose’a osób, z którymi mamy dobry kontakt — mówi jeden z polityków z tego obozu.
Dyplomata: — Nie przywiązujemy dużej wagi do ambasadora Toma Rose’a, choć jest bardzo sympatyczny. On nie jest Georgette Mosbacher i nie ma dostępu do ucha Trumpa. Rose i Trump nie mają bezpośredniej relacji.
Trump: Kim jest Rose?
Od jednego z rozmówców spoza pałacu i spoza PiS, ale szerokiego polityczno-medialnego obozu prawicy, słyszymy taką opowieść zasłyszaną w pałacu: — Raz, kiedy Karol Nawrocki powołał się na Rose’a, to Trump zapytał: „A kto to jest?”.
Tom Rose nie ma takiej pozycji jak Georgette Mosbacher. A i jej pozycja w Waszyngtonie była — tak z kolei słyszymy w otoczeniu byłego prezydenta Andrzeja Dudy — przerysowywana. Owszem, znała się osobiście z Trumpem i była politycznym ambasadorem, a nie zawodowym, profesjonalnym. Mosbacher bezceremonialnie broniła interesów kapitału z USA. Znaczenie tych politycznych jest większe niż profesjonalnych, bo oni mają tę przewagę, że znają się lepiej bądź gorzej osobiście z głową państwa.
Inny nasz rozmówca — z dobrymi kontaktami za Oceanem, ale nienależący do PiS — podkreśla jednak, że Tom Rose jako ambasador jest ważny, bo finalnie, jeśli państwa mają współpracować, realizować wspólne projekty, to potrzebna jest machina państwowa, oficjalna, która będzie realizować na bieżąco decyzje polityczne.
Sikorski buduje kontakty z Rubio
— Zawsze wymiarem relacji będzie konkret. Amerykanie, zwłaszcza ta administracja nastawiona biznesowo, transakcyjnie, doskonale zdają sobie sprawę z tego, co mówi konstytucja w Polsce — słyszymy od naszego rozmówcy. A zatem to, że pieniądze ma i wydaje rząd, umowy międzynarodowe ratyfikuje Sejm i potrzebna jest też decyzja rządu.
Jednak z ambasadorem Rosem nie bardzo po drodze jest wicepremierowi, szefowi MSZ Radosławowi Sikorskiemu. Rose to bowiem trumpista i chce, aby PiS wróciło do władzy.
Człowiek znający pałac: — Radosław Sikorski sobie radzi, jak może. Staje na głowie i nagłaśnia swoje kontakty nawet z najmniej znaczącymi Republikanami. Jest w tym sprytny. Z Marco Rubio ma kontakt, a to jest teraz top w Waszyngtonie. Jest w pierwszej trójce najważniejszych ludzi wokół Trumpa.
Rubio, sekretarz stanu USA, nie jest twardym trumpistą, ale politykiem establishmentowym Republikanów, a nie wyznawcą MAGA.
Tom Rose działa dziś — tak jak ma przykazane zza Oceanu — w interesie Pałacu Prezydenckiego i PiS. To totalna zmiana w porównaniu do poprzedniego ambasadora — Marka Brzezinskiego, którego sympatia była po stronie obozu liberalnego w Polsce.
Brzezinski irytował Dudę
Mark Brzezinski był potwornie irytujący dla ówczesnego prezydenta Andrzeja Dudy. Doszło do tego, że — jak to jest opisane w książce „Duduś. Prezydent we mgle. Kulisy pałacu Andrzeja Dudy” — prezydencki minister ds. międzynarodowych Jakub Kumoch powiedział Brzezinskiemu: — Jesteś ambasadorem, a nie gubernatorem.
Brzezinski — wspominali ludzie prezydenta — starał się wywierać presję na Dudę choćby w sprawach aborcji. O interesy — tak jak je rozumie prezydent USA — tak Rose, Mosbacher i Brzezinski zabiegali czasami brutalnie.
