Prezydent Karol Nawrocki marzy o tym, by być jak Donald Trump. Oczywiście przy zachowaniu wszelkich proporcji. Nie wiem, czy pamiętają Państwo, jak tuż po wyborach prezydenckich Nawrocki, niczym Trump, zaczął nosić czerwony krawat. Ma też czapkę z daszkiem, co prawda bez hasła „Make Poland great again”, ale za to z biało-czerwoną flagą na przodzie.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Podobnie jak Trump i jego administracja Nawrocki z lubością atakuje Unię Europejską. Nie potrafił się powstrzymać nawet na spotkaniu z korpusem dyplomatycznym i wypalił, że Polska powinna stanąć na czele reformy UE, a Unię porównał do gasnącej gwiazdy. Nie powinno więc dziwić, że polski prezydent, podobnie jak jego amerykański wzór, chce mieć swoich rednecków, którzy pójdą za nim w ogień. Spotkanie z kibolami na Jasnej Górze i wylewne przywitanie z szefem kiboli Jagiellonii Białystok „Dragonem”, skazanym na sześć lat więzienia za kierowanie gangiem, pobicia i propagowanie nazizmu, było — jak by powiedział prezes Kaczyński — oczywistą oczywistością. Z kim miał się wyściskać Nawrocki? Przecież nie z warszawskimi elitami, które wygwizdały go w teatrze.
„Jestem jednym z was!” — deklarował prezydent podczas spotkania z kibolami w sali rycerskiej jasnogórskiego sanktuarium. Zamiast się oburzać, warto przeanalizować sytuację od strony politycznej. Już samo powitanie, zaczerpnięte z wojskowego ceremoniału: „Czołem, panie prezydencie”, podchwycone przez Nawrockiego, który odkrzyknął: „Czołem, kibice!”, pokazuje, że środowisko kibolskie będzie armią głowy polskiego państwa. Nawrocki, podobnie jak Trump, nie chce być przedstawicielem elit. On elity kontestuje, wszak to nie one decydują dziś o tym, kto wygrywa wybory. Czasy, gdy elity dyktowały ludowi, co ma robić, a lud w swoich aspiracjach próbował doskoczyć do elit, minęły bezpowrotnie. Dziś to lud dyktuje polityczne trendy, a politycy stają na głowie, by się ludowi przypodobać. Stąd zwykła sportowa czapka i przydługi czerwony krawat u Trumpa tudzież komplementowanie kiboli przez Nawrockiego. Premier Donald Tusk też robi wiele, by nie drażnić ludu. Zarzeka się np., że polskich żołnierzy nie wyślemy ani do Ukrainy, ani na Grenlandię.
To oczywiste, że wychowany wśród zamożnych nowojorskich elit Trump nie jest taki jak głosujący na niego słabo wykształceni mężczyźni z prowincji ani Nawrocki nie jest taki jak kibole. Fakt, polski prezydent kiedyś był kibolem, miał nawet brać udział w ustawkach. Jednak od tego czasu upłynęło sporo wody w Wiśle. Nawrocki zrobił doktorat, został dyrektorem Muzeum II Wojny Światowej, a później prezesem IPN. Dziś sam jest elitą elit, a od słabo wykształconych mężczyzn, którzy nie potrafią się odnaleźć w skomplikowanej, zglobalizowanej rzeczywistości, dzieli go wszystko. Bez nich jednak nie byłby prezydentem i nie zostanie nim na kolejną kadencję. Dlatego będzie grał rolę kibola, grając przy okazji na nosie elitom. Im więcej świętego oburzenia elit, tym bardziej w to graj prezydentowi.
Nawrocki i jego spece od wizerunku spod znaku Szefernakera odrobili lekcję z politycznych trendów. Owocem zmieniającej się rzeczywistości był już wybór Andrzeja Dudy na prezydenta. Duda, skądinąd syn profesorów z krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej, dwukrotnie wygrywał wybory nie z powodu swoich intelektualnych przymiotów. Wygrywał, bo w Polsce prowincjonalnej, która decyduje o tym, kto zostanie prezydentem, miał wizerunek wymarzonego zięcia. Także Aleksander Kwaśniewski był dwukrotnie wybrany na prezydenta, bo potrafił w kampanii zejść na poziom ludu — zatańczyć na festynie do muzyki disco polo.
Mam tylko nadzieję, że Karol Nawrocki nie zapatrzył się tak bardzo w Trumpa, że postanowi kopiować jego styl jeden do jednego. Ostatnio amerykański prezydent, odwiedzając zakłady Forda w Detroit, został nazwany przez jednego z pracowników „obrońcą pedofilów”. Co na to Trump, dobry znajomy Jeffreya Epsteina? Otóż pokazał obywatelowi środkowy palec. Strach się bać, co zrobi teraz nasz prezydent.
