Na naszych oczach kapituluje polityka przez PiS uprawiana od dekady, a ostatnio twórczo rozwijana przez Karola Nawrockiego.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
„Donald Trump w głębi serca nie podziela wartości wyznawanych przez wszystkich innych prezydentów amerykańskich od czasów II wojny światowej, jeśli chodzi o to, jaka powinna być i musi być rola Ameryki w świecie” — pisze w rok od rozpoczęcia drugiej kadencji Trumpa publicysta „New York Timesa”. W edytorialu amerykański dziennik zauważa, że Trump nie myśli w kategoriach: „co ja mogę zrobić dla mojego kraju”, tylko „co kraj może zrobić dla mnie”. I wylicza, że Trump w czasie drugiej kadencji zarobił co najmniej 1,4 mld dol.
Od dekady czytamy, że Trump przesunął granice tego, co w polityce wolno, a czego nie wolno. Że wszelkie reguły wyrzucił do kosza, że nie da się z nim uprawiać polityki w ten sam sposób, co z innymi politykami. Słyszymy o świecie postprawdy i postpolityki. Ale dopiero ostatnie tygodnie dobitnie pokazały, co jest jego celem i jakie przyświecają mu wartości.
Kto ma kontakty w Białym Domu?
Trumpowi nie zależy ani na pokoju, ani na globalnym porządku, nie zależy mu nawet na tym, by uczynić Amerykę wielką. Donald Trump ma własną agendę i w centrum tej agendy jest Donald Trump. Można się było uśmiechać,gdy pół roku temu członek francuskiej delegacji na zjazd ONZ mówił anonimowo Politico, że „Trump w czasie drugiej kadencji pragnie tylko zdobycia Pokojowej Nagrody Nobla. Płonie z zazdrości, bo Obama ją otrzymał”. Ale gdyby Trump faktycznie cztery miesiące temu tego Nobla dostał, to dziś prawdopodobnie nie oglądalibyśmy próby przejęcia Grenlandii.
Każdy inny prezydent, każdy inny polityk rozumiałby, że są liczne powody, dla których nie może zająć Grenlandii. Ale Trump nie rozumuje w ten sposób. Pracuje nad swoją spuścizną, chce być tym, który dołączył do USA nowe terytorium. Nie mają znaczenia prawo międzynarodowe, umowy, stabilność NATO, czy zwyczajna przyzwoitość. Liczy się tylko to, że Trump coś chce. Cena nie gra roli.
Właśnie dlatego trwające od dekady pisowskie umizgi w stosunku do Trumpa są tak bezsensowne. To naprawdę nie ma znaczenia, czy Andrzej Duda, Karol Nawrocki albo ktokolwiek inny ma kontakty w amerykańskiej administracji. Być może kancelaria Nawrockiego powtarzająca, że Pałac ma lepsze dojścia do Białego Domu niż Donald Tusk, ma rację. Tylko co z tego? Doszliśmy do momentu, w którym prezydent USA w interesie Polski może zadziałać tylko przypadkiem albo jeśli ten interes będzie zbieżny z jego interesem. Ktoś jeszcze wierzy, że Trump czułby się zobligowany i w razie potrzeby uruchomił art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego?
„Stary porządek nie wróci”
Karol Nawrocki jest w europejskiej awangardzie, stwierdzając w Davos, że „NATO jest stabilne”. Tak naprawdę NATO nigdy nie było tak bliskie rozpadu. Mówimy przecież o sytuacji, w której jeden z krajów należących do sojuszu chce przejąć terytorium innego kraju. Ojcowie założyciele NATO by na to nie wpadli.
Jednocześnie klęskę ponosi cały pisowski pomysł na politykę zagraniczną. Wojowanie z Europą i zbliżanie się do USA to w trzeciej dekadzie XXI w. to droga do katastrofy. Sama Polska ani od Trumpa nic nie dostanie, ani z nim nie wygra. Polska jako część Unii Europejskiej może już mu się postawić, a także coś wygrać. Tymczasem przez dekadę PiS osłabiało pozycję Polskę w Unii, sprawiało, że nasz głos był niesłyszalny albo nie był brany poważne.
„Wiemy, że stary porządek nie wróci. Nie powinniśmy go opłakiwać. Nostalgia nie jest strategią. Wierzymy natomiast, że z tego pęknięcia możemy zbudować coś większego, lepszego, silniejszego i sprawiedliwszego. (…) Potężni mają swoją potęgę. My mamy coś innego: zdolność, by przestać udawać, nazwać rzeczywistość, zbudować siłę u siebie i działać razem. To droga Kanady. Wybieramy ją otwarcie i z przekonaniem. I jest to droga otwarta dla każdego kraju, który zechce pójść nią razem z nami — mówił premier Kanady Mark Carney w przemówieniu, które odbiło się w Davos szerokim echem. Stary porządek nie wróci, nie wiadomo, jeszcze, co go zastąpi. Pewne jest tylko to, że z polskiej perspektywy serwilizm w stosunku do USA jest drogą donikąd. Czas z niej zawrócić.
