Dyskusja o okładce „Newsweeka” dotyka istoty problemu, z którym mierzą się dziś demokracje na całym świecie.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Powstała na zlecenie big pharmy, jest zemstą za wywiad z Donaldem Tuskiem, który Bogdan Rymanowski przeprowadził na finiszu kampanii prezydenckiej, wynika z przerażenia z powodu utraty monopolu na „jedynie słuszne” poglądy, jest próbą cenzury i ograniczeniem wolności słowa. To maleńka (ta, która nadaje się do zacytowania) część zarzutów z dyskusji w mediach społecznościowych, jaką wywołała okładka poprzedniego numeru „Newsweeka” zatytułowana „Brednie u Rymanowskiego”. Z analizy Res Futury wynika, że tylko w dniu publikacji temat miał 2 mln zasięgu.
Udała nam się ta okładka, bo zaczęła rozmowę o szerszym zjawisku.
Napisaliśmy tekst i zrobiliśmy wywiad wokół bardzo znanego pracownika mediów, zapraszającego do kanału na YouTubie osoby głoszące antynaukowe poglądy. Nie przerywa im, nie weryfikuje, nie wykonuje dziennikarskiej pracy. Tezy sprzeczne z nauką niosą się później, zatruwając internet. Jak ten wywiad z prof. Cichosz, który obejrzało już 2,3 mln ludzi.
Awantura wybuchła, bo część komentariatu uznała, że problemem jest nie kłamanie, lecz nazwanie kłamstwa kłamstwem. Pisząc inaczej: można rozgłaszać antyszczepionkowe bzdury, nazwanie ich bzdurami to skandal.
Trump, Carlson, Rymanowski…
Co najmniej od dekady (a pewnie dłużej), od referendum w sprawie brexitu, obserwujemy, jaką siłę ma kłamstwo. Na kłamstwie ufundowane zostały kariery polityków, influencerów, biznesów medialnych. To nie przypadek, to metoda. Donald Trump pokazał, że można osiągnąć sukces w polityce, prawdę mówiąc przypadkiem. Na całym świecie znalazł naśladowców, także w Polsce.
Tucker Carlson, były gwiazdor telewizji Fox News, prawicowy radykał oskarżany o rozpowszechnianie rosyjskiej propagandy, zaprosił niedawno Nicka Fuentesa. Zdeklarowanego antysemitę, negacjonistę, fana Adolfa Hitlera i Józefa Stalina. I nie przerywał mu, dawał mówić. Fuentes naplótł takich bzdur, że nawet część republikanów zaczęła się dystansować od influencera. Ale przez kilka dni ten wywiad obejrzało na YouTubie ponad 5,4 mln ludzi. To czwarty najlepiej oglądany materiał w historii kanału Carlsona (pierwsza jest rozmowa z Putinem).
Ten sam mechanizm pokazała reakcja na naszą okładkę. Pełno tam kłamstw, manipulacji, dezinformacji, nielogiczności.
Mateusz Morawiecki piszący na X: „w czasach medialnych baniek warto doceniać tych, którzy zadają trudne i dociekliwe pytania każdemu, niezależnie jakie ma poglądy”.
Krzysztof Stanowski nazywający „Newsweek” „niszowym pisemkiem”, a potem poświęcający awanturze przez to pisemko wywołanej 20-minutowy komentarz.
Konstanty Pilawa z Klubu Jagiellońskiego twierdzący, że „liberałowie, którzy kiedyś bronili wolności słowa, dziś stają na głowie, by ją ograniczać”.
W tym świecie nic się nie musi zgadzać. Prawda nie istnieje, zjawisko udowodnione naukowo jest tylko opinią jednej ze stron i każdy może bezkarnie pleść, co chce.
Rymanowski, czyli żadne tam „nowe media”
Fałszywa jest próba stworzenia dychotomii stare media — nowe media. Rymanowskiego nie da się uznać za przedstawiciela „nowych mediów”, a jego programy są miażdżone na YouTubie, TikToku, Instagramie. Nie dajmy sobie wmówić, że internet to Kanał Zero i jemu podobne kanały. W sieci jest mnóstwo miejsc, w których powstają rzetelne, wiarygodne, wartościowe materiały. Popatrzcie na Demagoga, na Karolinę Głowacką i jej Radio Naukowe, na Dawida Myśliwca i jego Uwaga! Naukowy Bełkot. Internet to skarbnica wiedzy.
Nie są i nie będą to, rzecz jasna, media głośne i popularne. Kłamstwo jest prostsze i tańsze w produkcji niż prawda, kłamstwo się łatwiej — przepraszam za korpomowę — monetyzuje. Próba dojścia do prawdy to często miesiące żmudnej pracy. Setki przejechanych kilometrów, godziny spędzone nad dokumentami, niekończące się rozmowy. A kłamstwo? Uruchamiasz mikrofon, siadasz wygodnie i już. Przygotowywać się nie trzeba.
To nie było tylko o Rymanowskim
Naczytaliśmy się, że „Newsweek” poniósł porażkę. Ze wspomnianej analizy Res Futury wynika bowiem, że zdecydowana większość (58,3 proc.) komentujących w mediach społecznościowych wspierała Rymanowskiego, przeciwko było 29,7 proc. Dane są wiarygodne, pokazują pewne zjawisko, ale nic nie mówią o zwycięzcach i przegranych ani o tym, kto ma rację, a kto jej nie ma. Przecież jeśli 99 proc. ludzi uzna, że globalnego ocieplenia nie ma, nie zmieni to faktu, że klimat się ociepla.
Nasza ostatnia okładka nie była tylko o Bogdanie Rymanowskim i nie była tylko o dziennikarstwie. Ta okładka była o prawdzie i fałszu. Będziemy w „Newsweeku” tej prawdy bronić i się o nią upominać. Wierzymy, że właśnie tego oczekują od nas nasze czytelniczki i nasi czytelnicy.
