Bardzo długo się zastanawiałem, aż w końcu zrozumiałem, jaką rolę w polskiej polityce odgrywa Włodzimierz Czarzasty.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Najczęściej w ogóle na to miejsce nie patrzymy albo patrzymy z politowaniem, a przecież w okolicach wyborczego progu toczy się bój, który ma kapitalne znaczenie dla tego, co się wydarzy po najbliższych wyborach. W końcu, lekko licząc, leży tam z 15 proc. głosów.
Najsilniejszą wokółprogową formacją są oczywiście „niezdecydowani” (jest ich blisko 8 proc. — to sondażowa średnia), ale znajdziemy tam też pogrobowców Trzeciej Drogi, ze specjalnym uwzględnieniem kurczącej się Polski 2050. Doszła bowiem do momentu, w którym nie wygrałaby wyborów, nawet gdyby zorganizować je na imieninach Szymona Hołowni. Są tam też w końcu dwie partie lewicowe. Choć konkurencja jest spora, to w tych ostatnich dzieje się dużo, nawet bardzo dużo. I jest to krajobraz niezwykle barwny.
Liderem Nowej Lewicy, zajmującym najbardziej eksponowane stanowisko (formalnie to druga osoba w państwie), jest Włodzimierz Czarzasty, którego ważną częścią biografii jest zapisanie się do PZPR w czasie stanu wojennego. Prof. Tomasz Nałęcz — żaden prawak, człowiek lewicy — były szef komisji śledczej badającej aferę Rywina, mocno sugeruje, że za jednym z największych skandali III RP stał właśnie Czarzasty. Nawiasem mówiąc: nowy marszałek zaczął marszałkowanie od odzyskania dla polityki Marka Siwca (mianował go na szefa Kancelarii Sejmu), dzięki czemu wszyscy mogliśmy zobaczyć obrazek wcześniej zarezerwowany dla uczestników zjazdów byłych członków Związku Młodzieży Socjalistycznej, czyli Czarzastego ściskającego prawicę Siwca.
Druga część parlamentarnej lewicy jest w opozycji do rządu współtworzonego przez tę pierwszą. Razem właśnie zagłosowało przeciwko kandydaturze Czarzastego na marszałka, choć dwa lata temu dostało się do Sejmu z list zawierających Czarzastego i tworzonych przez Czarzastego. Jednocześnie opowiedziało się za wyborem Szymona Hołowni na wicemarszałka. Nie pytajcie mnie, czym Hołownia podbił lewicowe serduszka, czasami zachowania tej formacji nie da się zrozumieć — kilka dni wcześniej Razem nie wzięło udziału w głosowaniu w sprawie wyrażenia zgody na zatrzymanie i ewentualne tymczasowe aresztowanie Zbigniewa Ziobry.
Można tak długo, przecież nie było nawet słowa o zafascynowanej PiS i Nawrockim posłance Poli Matysiak (dopiero od kilku tygodni bezpartyjnej, wcześniej przez lata w Razem). Koniec końców będzie to opowieść o zmarnowanych szansach i poczuciu beznadziei. Jest mnóstwo powodów, by uważać, że osiągane przez partie lewicowe 10 proc. poparcia w sondażach to wynik zdecydowanie poniżej możliwości. Wszystko wskazuje na to, że lewica jest potrzebna, lewicowe wartości nie znikają, to nie jest tak, że cały świat nam zbrunatniał. Przecież częścią opowieści o sukcesie PiS jest także przejęcie lewicowych postulatów, nie wspominając już o tym, że podczas ostatniej kampanii hasło „mieszkanie prawem, nie towarem” wznosił Donald Tusk.
Goszcząca także na naszych łamach socjolożka Elżbieta Korolczuk podczas niedawnej premiery nowego numeru miesięcznika „Pismo” opowiadała, jaki nowy burmistrz Nowego Jorku Zohran Mamdani wzbudza entuzjazm, ile niesie ze sobą pozytywnej energii. W Zandbergu badaczka widzi natomiast opowiadającego słuszności „antypatycznego jajogłowego”.
Powiecie, że nie na sympatyczności liderów zaczynają i kończą się problemy polskiej lewicy, lecz nie bagatelizowałbym tej uwagi. Jeśli po dekadzie od pierwszego startu poparcie twojej formacji nie daje szans na przeskoczenie wyborczego progu (Razem zbiera ok. 3,5 proc.), a ty nawet wśród potencjalnego elektoratu (dr Korolczuk sama się tak definiuje) masz wizerunek niesympatycznego mądrali, to coś poszło zdecydowanie nie tak. Ma też Zandberg niezwykłe modus operandi — podczas kampanii wyborczych widać go i słychać, świetnie wypada w debatach, wydaje się materiałem na polityka, od którego naprawdę może coś zależeć. Ale gdy wybory się kończą, właściwie znika. Raz na kilka miesięcy wygłosi udane przemówienie w Sejmie, ale zasadniczo trzeba sobie przypominać, że ktoś taki jak Zandberg w ogóle istnieje.
Przez dekadę reportersko relacjonowałem codzienność piłkarskiej reprezentacji Polski. Stałym element krajobrazu tej drużyny były poszukiwania lewego obrońcy. Pewnego razu najczęściej występujący na tej pozycji Jakub Wawrzyniak (dziś ekspert TVP) powiedział mi, że „zastępuje piłkarza, którego nie ma”. W tym porządku Czarzasty zastępuje lidera Lewicy, którego nie ma. Tylko kogo w takim razie zastępuje Zandberg?
