Pewnego śnieżnego niedzielnego poranka, wchodząc do lobby hotelu Red Lion Inn w Stockbridge w stanie Massachusetts, poprosiłam recepcjonistkę o egzemplarz „New York Timesa”.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
— Przykro mi, ale ktoś właśnie wziął ostatni egzemplarz — powiedziała, wskazując na przystojnego mężczyznę stojącego nieopodal.
Mężczyzna uśmiechnął się do mnie.
— Przepraszam, że wziąłem ostatnią gazetę — powiedział, wręczając mi ją.
— Nie, nie — odparłam. — Kupuje ją tylko po to, by móc rozwiązywać niedzielne krzyżówki. Są o wiele łatwiejsze niż te sobotnie.
Zgodził się ze mną, po czym podał mi gazetę. Oboje zaczęliśmy się śmiać.
Był styczeń 2019 r. Miałam 54 lata, byłam szczęśliwa, po rozwodzie i z dwójką dzieci na studiach.
Do tego momentu unikałam miłości. Gdy spotykałam kogoś, kto mnie pociągał, szybko uciekałam. Jak mówiłam publicznościom w klubach komediowych:
— Kluczem do radzenia sobie ze strachem przed porzuceniem jest umawianie się z ludźmi, którzy ci się nie podobają, ponieważ jeśli cię zostawią, nie ma to dla ciebie znaczenia.
Byłam głosem niektórych z najwspanialszych historii miłosnych na świecie, w tym audiobooka The Complete Novels of Jane Austen, ale w pewnym sensie pogodziłam się z faktem, że prawdziwa miłość była czymś dla innych ludzi. Czymś, co mnie ominęło.
Potem spotkałam Bhimę, który zaprosił mnie na spacer.
Bhima powiedział mi, że przyjechał do Stanów Zjednoczonych z Indii 30 lat wcześniej, aby zrobić doktorat z inżynierii. Następnie porzucił korporacyjną Amerykę, dla pracy w branży energii odnawialnej. Ja powiedziałam mu, że jestem adoptowana i 30 lat temu przyjechałam do USA z Anglii, aby odnaleźć moją biologiczną matkę. To pozwoliło na narodziny mojej kariery jako komiczki, powieściopisarki i narratorki audiobooków.
— Miałem jedno krótkie amerykańskie małżeństwo i kilka amerykańskich dziewczyn — powiedział mi Bhima. — Ale Boże, amerykańskie kobiety są bardzo konfrontacyjne. To absolutnie wyczerpujące!
— Tak samo jest z amerykańskimi mężczyznami, którzy stają się szczególnie drażliwi podczas pakowania — odpowiedziałam.
Od tego momentu każdą wolną chwilę spędzaliśmy razem. Spacerowaliśmy, słuchaliśmy jazzu, podróżowaliśmy i poznawaliśmy swoje rodziny. Zakochaliśmy się w sobie.
— My nie możemy być w sobie zakochani — powiedziałam mu pewnego dnia.
— Dlaczego nie? — zapytał.
— Nie ma żadnych tarć. Nie musimy negocjować.
— Wiem — powiedział. — Czyż to nie wspaniałe?
To uczucie mogę porównać do zdjęcia zbyt ciasnych butów, które nosiło się przez całe życie. Oboje byliśmy po pięćdziesiątce i oboje po raz pierwszy czuliśmy się w pełni zakochani w kimś, kto nas rozumie. Wiedziałam, że spotkałam mężczyznę, któremu mogę powierzyć swoje życie.
Pod koniec lipca 2020 r., podczas spaceru nad rzeką, Bhima poprosił mnie o rękę. Byliśmy tacy szczęśliwi, gdy planowaliśmy nasze wspólne życie.
Pięć dni później, gdy z podziwem patrzyliśmy w niebo nad Vermont, Bhima powiedział cicho:
— Wszyscy jesteśmy stworzeni z gwiazd, Alison. Każda żywa istota pochodzi z gwiezdnego pyłu.
Następnego ranka źle się poczuł. Zadzwoniliśmy do lekarza, który kazał mu udać się do centrum medycznego w celu wykonania testu na COVID. Nie pozwolono mi wejść z nim do środka.
Niecałą godzinę później, gdy wciąż czekałam na parkingu, podszedł do mnie ochroniarz. Powiedział, że zostawili Bhimę samego w pokoju, a gdy wrócili, znaleźli go na podłodze z zatrzymaniem akcji serca. Chwilę potem uznano go za zmarłego.
Na pozór dobrze sobie z tym radziłam, jednak w rzeczywistości byłam całkowicie odrętwiała. To odrętwienie pomogło mi przetrwać pogrzeb i kilka następnych tygodni. Nie mogłam pracować ani jeść. Leżałam na kanapie zwinięta w kłębek i myślałam o Bhimie.
Około sześciu tygodni po jego śmierci usłyszałam w głowie jego głos. Powiedział: — Alison, nie trać czasu. Życie jest krótkie. Czas na to, abyś uzyskała najlepszą formę fizyczną w swoim życiu. Potem przyjdzie czas na to, byś znowu zaczęła pisać.
Kiedy chciał, Bhima potrafił być dość dyktatorski.
Zaczęłam więc biegać obok rzek i po górach, po których kiedyś chodziliśmy razem. Pewnego dnia odrętwienie ustąpiło. Zamiast rozpaczy poczułam jednak przypływ energii i niezrozumiałej dla mnie radości. Jedyna rzecz, którą mogę do tego porównać to to, co dzieje się po porodzie — ból jest rozdzierający, ale bez niego nie miałabyś dzieci.
Skontaktowałam się z arcybiskupem Desmondem Tutu, który mnie znał. Zapytałam go, czy mógłby wyjaśnić radość, którą czuję. To on zachęcił mnie do podzielenia się moją historią, ponieważ, jak stwierdził, „przyniesie ona nadzieję innym”.
Usłyszałam wtedy głos Bhimy: — Alison, nie możesz ignorować Desmonda Tutu. Po prostu zrób to, do cholery!
Napisałam więc scenariusz do solowego spektaklu zatytułowanego „Grief… A Comedy”, który w 2024 r. stał się hitem w Edynburgu i Londynie. Następnie napisałam książkę o tym samym tytule. Jej akcja zaczyna się sześć tygodni po śmierci Bhimy, kiedy to „pojawił się” przy moim kuchennym stole. Czarujący jak zawsze i zdeterminowany do tego, by pomóc mi ponownie znaleźć miłość. Fabuła jest oczywiście kwestią wyobraźni. A może i nie?
Nikt z nas nie wie, co będzie dalej. Jestem jednak pewna, że kiedy umiera ktoś, kogo głęboko kochamy, część tego, kim była ta osoba, staje się elementem tego, kim będziemy później.
Tekst opublikowany w amerykańskim „Newsweeku”. Tytuł, lead i śródtytuły od redakcji „Newsweek Polska”.