Wzlot i upadek Polski 2050 można sprowadzić do anegdoty. Ale wbrew pozorom ta historia wiele mówi o polskiej scenie politycznej, a partia Szymona Hołowni mogła bardzo nam się wszystkim przysłużyć.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Spóźniłem się, przepadło. Przed napisaniem tego tekstu chciałem wypróbować szumnie prezentowaną blisko pięć lat temu aplikację Jaśmina. Sprawdziłbym, czy faktycznie zmieniła ona oblicza polskiej polityki, jak zapowiadał lider Polski 2050, w najgorszym wypadku miałem nadzieję, że można dzięki niej zamówić pizzę. Szukałem i klikałem, okazało się, że nie da się jej już pobrać. Przepadła w otchłani internetu, podobno leży w tym samym miejscu, co szanse Szymona Hołowni na stanowisko wysokiego komisarza ONZ ds. uchodźców.
Stop. Nie mam zamiaru znęcać się nad Polską 2050. To zbyt łatwe, choć samo wyliczenie megalomańskich wypowiedzi Hołowni zapewne byłoby zabawne.
Cokolwiek byśmy o tym projekcie powiedzieli, w pewnym momencie na jego twórcę głos w wyborach prezydenckich oddało blisko 2,7 mln osób. W sondażowym szczycie Polska 2050 zbierała 21 proc. poparcia, w ostatnich wyborach parlamentarnych — w koalicji z PSL — zajęła trzecie miejsce (dostała 14,4 proc. głosów), a jej lider został marszałkiem Sejmu. W zależności od punktu widzenia można w tym wszystkim zobaczyć zmęczenie polaryzacją PO-PiS, zaciekawienie nowym pomysłem politycznym, wiarę w postać, która zapracowała na zaufanie w telewizji i organizacjach pozarządowych.
Kiedyś pisałem już w tym miejscu, że za trwanie duopolu PO-PiS w olbrzymim stopniu odpowiadają ci, którzy obiecują go obalić. Bo składają obietnicę, mamią „nową jakością”, a potem okazuje się, że niewiele się różnią od molochów rządzących Polską od dwóch dekad. Polska 2050 doskonale ilustruje to zjawisko — lider „studiujący” w Collegium Humanum, partyjni działacze rzucający się na państwowe posady, nieprawidłowości w finansowaniu kampanii wyborczej. Naprawdę, Polska 2050 świetnie przysłużyła się polaryzacji.
Jednocześnie jej początkowy sukces pokazał, że wyborcy i wyborczynie są bardzo otwarci i czekają na coś nowego. Dają mocny sygnał: walczcie o nas, zaproponujcie nam coś. Mamy na kogo głosować, lecz jeśli przedstawicie lepszą ofertę, to nie będziemy się długo zastanawiać.
W ostatnich kilkunastu latach szansę od elektoratu dostawały: Wiosna Roberta Biedronia, Kukiz’15, jeszcze wcześniej Nowoczesna Ryszarda Petru i Ruch Palikota. Koniec końców wszystkie te projekty okazywały się jednak puste w środku. Nie wiadomo, kogo reprezentowały i jakie właściwie sprawy miały załatwić. Po co w ogóle powstała Polska 2050? Jaka idea stała za założycielami? Co było dla nich najważniejsze? Przecież wszystko wskazuje na to, że zostaną po niej: karkołomny wniosek przeprowadzenia referendum aborcyjnego, godny lepszej sprawy upór przy obniżeniu składki zdrowotnej i przeprowadzona pod osłoną nocy kolacja Hołowni z Jarosławem Kaczyńskim u Adama Bielana.
Polskę 2050 spotkał taki sam los, co poprzedniczki, z tych samych powodów. Przypomnijcie sobie zarzuty w stosunku do Hołowni, gdy zadeklarował start w wyborach prezydenckich. Brak politycznego doświadczenia, wielkie ego, koncentracja na stanowiskach (tu, trzeba przyznać, Hołownia sukces odniósł). Dziś, gdy jego partyjka zbiera w sondażach poparcie w granicach błędu statystycznego, widać, że rację wówczas mieli ci, którzy nie traktowali Hołowni poważnie.
Być może największym osiągnięciem Polski 2050 i zarazem dużym jej wkładem w naszą demokrację będzie to, co wydarzało się, gdy była już w stanie terminalnym. Po głosowaniu internetowym, które doprowadziło do unieważnienia wyników wyborów przewodniczącej partii, zapowiedzi zawiadamiania ABW i ostatecznej zamianie tej formacji w mem nikt — przynajmniej przez jakiś czas — nie powinien podnosić pomysłu, by dopuścić do głosowania online w wyborach powszechnych. Zazwyczaj w dyskusji o wyborach przez internet pada argument o zagrożeniu zewnętrzną ingerencją. Polska 2050 pokazała, że zagrożenie jest zdecydowanie bliżej. Jeszcze zanim do roboty wezmą się agenci Putina, my sobie tak te wybory zorganizujemy, że prezydentem zostanie przybysz z planety Melmac.
Dla jasności: jednym z postulatów Polski 2050 było wprowadzenie do Kodeksu wyborczego głosowania przez internet. Game over.
