Czy zauważyli Państwo, jak paradoksalne są nazwy polskich partii politycznych? Paradoksalne, a przy tym zabawne, bo przecież Prawo i Sprawiedliwość trzymało się jak najdalej od prawa i sprawiedliwości, Polska 2050 kona w paroksyzmach już w roku 2025, partia Razem powinna nazywać się Osobno, zaś Koalicja Obywatelska stara się być zawsze przeciw obywatelom.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Tak było w przypadku zakazu nocnej sprzedaży alkoholu w Warszawie — im bardziej obywatele stolicy domagali się zamknięcia całodobowych sklepów z gorzałą, tym silniejszy opór obywatelom stawiali radni KO. Teraz na wszelki wypadek nikt nie zapytał obywateli, czy chcą igrzysk olimpijskich w Warszawie, bo ci mogliby powiedzieć, że jest tyle ważniejszych wydatków niż halucynacje partii rządzącej o wielkiej imprezie.
Otóż minister sportu Jakub Rutnicki przy entuzjastycznym wsparciu niezłomnego Rafała Trzaskowskiego ogłosili, że będą starać się o przyznanie Warszawie organizacji igrzysk w 2040 r. lub cztery lata później. Nie jest to pierwsze podejście do tej poronionej inwestycji, już przed wojną fantazjowano o igrzyskach w stolicy II Rzeczpospolitej, najwyraźniej III RP też musi mieć swój wielki sportowy projekt. W końcu PiS zrobiło przekop Mierzei Wiślanej, napompowało ideę CPK, które ówczesna opozycja wyśmiewała, a teraz grzecznie kontynuuje pisowskie pomysły.
Oczywiście, żeby przebić PiS, można zaproponować przekop Mierzei Helskiej, gdzieś między Kuźnicą a Jastarnią, ale nie dałoby to efektu wow. Zatem zdecydowano się na igrzyska, kierując się przekonaniem, że od czasów rzymskich, gdy lud domagał się chleba i igrzysk, nic się nie zmieniło. Tyle że to już nie jest rzymskie pospólstwo, żądne walk gladiatorów i dzikich zwierząt na arenie, lecz obywatele mający świadomość, że politycy najbardziej kochają przepalać pieniądze ich, obywateli, na symboliczne powiększanie swoich penisów.
Jak zwykle wszystkich w retorycznej brawurze pokonał Rafał Trzaskowski, który ogłosił z dezynwolturą, że igrzyska w roku 2044 byłyby doskonałym uświęceniem stulecia powstania warszawskiego. Ujął to, jak przystało na wytrawnego inteligenta, pięknymi słowami: „Sto lat po łunach pożarów nad zniszczonym miastem zapalilibyśmy znicz w bezpiecznej i silnej Europie”. Nie wiem, skąd Trzaskowski wie, że w 2044 r. Europa będzie bezpieczna i silna, nie wiem, gdzie zamierza być i co robić za dwadzieścia lat Trzaskowski, wówczas mężczyzna ledwo po siedemdziesiątce. Ale wiem, że rozmowy z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim zaczną się już w nadchodzącym roku, co oficjalnie zapowiedziano. Ileż będzie obowiązków! Ileż wyjazdów w delegacje! Ileż spotkań, lunchów, bankietów! Ileż rolek na Instagramie! Ileż paneli, dyskusji, hoteli!
Nie pierwsi wyskoczyli z igrzyskami Rutnicki z Trzaskowskim. Dwa lata temu nieodżałowany Andrzej Duda (już za nim tęsknicie, prawda?) postulował organizację tej imprezy. Wówczas była to pisowska tromtadracja, ale rok później podpiął się pod to Donald Tusk ze wsparciem ówczesnego ministra sportu Sławomira Nitrasa, bo partia mająca w nazwie słowo „obywatelska” nie ogląda się na obywateli, ale na to, co robi PiS. Odklejenie się partii obywatelskiej od potrzeb i postulatów obywateli nie jest zaskoczeniem, ludzie tej formacji już od dawna napawają się wyłącznie własną zajebistością. Ale deklaracja o tym, że będą się starać o przyznanie Warszawie organizacji igrzysk, świadczy o tym, że obywatele przestali być partii obywatelskiej do czegokolwiek potrzebni, szczególnie gdy mają własne zdanie.
Rok temu z okładem wiceprezydentka Renata Kaznowska obliczała koszty igrzysk na 100 mld zł: — To 160 tys. mieszkań, 10 linii metra, łącznie z taborem. Gdybym miała do zainwestowania [100 mld] w Warszawie, zapytałabym warszawiaków, na co chcieliby je wydać — mówiła trzeźwo. Dziś Kaznowska pisze: „Cieszę się z powołania mnie do Zespołu Roboczego ds. Przygotowania Kandydatury Polski do organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2040 roku. Strategia Rozwoju Polskiego Sportu 2040 oraz projekt ubiegania się o organizację igrzysk olimpijskich i paraolimpijskich to wielka szansa na umocnienie pozycji Warszawy i Polski na sportowej mapie Europy i świata”.
Już 160 tys. mieszkań nieważne? Dziesięć linii metra niepotrzebne? Rok temu pomysł igrzysk był niedobry, a dzisiaj jest wspaniały? Nie trzeba już pytać warszawiaków, na co należy wydać 100 mld zł? Na szpitale i na tanie mieszkania? Na obronę cywilną i schrony, których miasto nie ma? Podobno „żyjemy w czasach przedwojennych”, jak ostrzegał Tusk, ale po co rodakom zapewniać bezpieczeństwo, skoro można im obiecać igrzyska?
Wzruszony tym rozmachem sięgnąłem po książkę Jarosława Trybusia „Warszawa niezaistniała”, pełne rysunków, projektów i makiet kompendium wiedzy o tym, co Polska sanacyjna w swej delirycznej mocarstwowości zamierzała urządzić i zbudować w stolicy.
W 1944 r. miała się w okolicach Saskiej Kępy odbyć Powszechna Wystawa Krajowa, na którą — jak planowano — przyjadą miliony ludzi z całego świata, a wielu przyleci na nowe lotnisko na Gocławiu. Jesienią 1943 r. miano obchodzić 25-lecie niepodległości, ale że jesienią nie należy urządzać wystaw plenerowych, to przeniesiono termin na wiosnę 1944 r. Na Polu Mokotowskim zaś planowano zbudować Świątynię Opatrzności Bożej. Obecna wyciskarka do cytrusów w Miasteczku Wilanów to nic: wtedy miało stanąć monstrualne połączenie dzisiejszego Pałacu Kultury z paryską Notre Dame. Szczęśliwie ten potwór większy niż gotyckie katedry nie stanął, tak jak nie powstała na Polu Mokotowskim tzw. Dzielnica Józefa Piłsudskiego. Miały tam dumnie piąć się urzędy imperialnej II Rzeczpospolitej, odbywać defilady przepotężnej armii polskiej, podziwiane przez władców narodu z imponujących trybun godnych cesarstwa rzymskiego. To wszystko nie powstało nie tylko dlatego, że przyszła prawdziwa potężna armia, zwana Wehrmachtem, ale dlatego, że nie było na to kasy w Polsce, gdzie wciąż szalały analfabetyzm, skrajna bieda i choroby, a mało kto miał szanse na własne mieszkanie.
Ale plany mocarstwowe aż furczały. Przyjeżdżających na nowy Dworzec Centralny w Alejach Jerozolimskich miał witać napis: „Przybywacie do nowoczesnego kraju o mocarstwowych ambicjach”. Resztki nieukończonego dworca spalili Niemcy po upadku powstania.
Nasz „Paryż północy” był zacofaną, zabiedzoną i schorowaną dziurą. Tak jak dzisiaj jest dziurą pełną ruder i pustostanów, zaśmieconą i pobazgraną, ale przykrytą pozłotkiem biurowców i okadzaną propagandą ratusza.
O Dzielnicy Józefa Piłsudskiego myślę często, bo mieszkam w jej widmowym sąsiedztwie. Jestem pewien, że dzisiejsi władcy znają te projekty i budzą się nocami w wilgotnych spodniach od pidżamy, krzycząc: „Odbudować pałac Saski, to tylko głupie 2,5 mld zł! Zorganizować igrzyska olimpijskie, to tylko 100 mld! Postawić CPK, stać nas!”.
„Powstaliśmy z wojennych gruzów jak feniks z popiołów. Dziś jesteśmy dynamiczną, nowoczesną metropolią. I nie zamierzamy się zatrzymywać” — pisał Trzaskowski w swoich soszialach. Niestety, tego że nie zamierzają się zatrzymywać, obawiam się najbardziej.
