Wiele wskazuje, że Rosjanie rozpoczynają kolejną przerwę operacyjną. Intensywne walki z ostatniego miesiąca znacznie wyczerpały zasoby ludzkie i sprzętowe, mimo to tuż przed jej rozpoczęciem udało się im zająć Hulajpole.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Rosjanie od roku po mniej więcej miesiącu intensywnych działań zaczynają zmniejszać intensywność uderzeń na ok. dwa tygodnie, aby odbudować zdolności bojowe. Właśnie zaczyna się taki okres, gdzie intensywność walk powoli spada.
Powodem jest, jak w poprzednich przypadkach, zużycie siły żywej. Rosjanie nadal bowiem dostarczają posiłki falami, zgodnie z cyklem szkolenia zmobilizowanych. Jest to już na tyle regularne, że można być pewnym sekwencji z dokładnością do tygodnia. Na razie bardzo ograniczyli działania w okolicach Małej Tokmaczki na Zaporożu i na linii rzeki Wowczy, w Obwodzie Dniepropietrowskim. Na obu odcinkach frontu ograniczyli się do silnego ostrzału i bombardowań przy użyciu bomb latających.
Walki na Zaporożu
Stało się to, czego można było się spodziewać po ostatnich problemach Ukraińców z utrzymaniem linii pod Hulajpolem. Po rozbiciu dowodzenia 1. Batalionu z 106. Brygady Obrony Terytorialnej, Rosjanie bez większego problemu weszli do Hulajpola i pomimo licznych zapewnień Ukraińców, że nadal panują nad miastem, Hulajpole jest w pełni zajęte przez Rosjan, a ich czołówki prowadzą działania rozpoznawcze na zachód od miasta.
Walki toczą się na podejściach do wsi Staroukrainka i Światopetriwka. Ukraińska obrona, organizowana doraźnie wzdłuż rzeki Janczur, pozostaje coraz mniej stabilna, a utrata Hulajpola pozwoliła Rosjanom utworzyć silny przyczółek na zachodnim brzegu. Jednocześnie 127. Dywizja Strzelców Zmotoryzowanych utworzyła przyczółek w rejonie wsi Zelene, co zwiększa zagrożenie dla ukraińskich pozycji wzdłuż rzeki.
Jest to o tyle problematyczne, że odcinka bronią brygady Obrony Terytorialnej i Korpusu Rezerwowego, które są słabo wyszkolone i wyposażone, a obsadzenie ich w tym rejonie miało je dopiero przygotować do działań na trudniejszych odcinkach.
W rejonie Stepnohirska w minionym tygodniu Rosjanie odnotowali jedynie ograniczone sukcesy. Ich działania nie zmieniły znacząco sytuacji taktycznej, a linia frontu pozostaje w dużej mierze stabilna. Materiały filmowe opublikowane w mediach społecznościowych wskazują, że ukraiński kontratak na wschód od miejscowości Łukianiwskie zakończył się niepowodzeniem. Wieś pozostaje pod rosyjską kontrolą, a w jej rejonie toczą się intensywne walki.
Z kolei tuż nad Dnieprem, w rejonie Małej Tokmaczki pod Orichowem Rosjanie rozpoczęli przerwę operacyjną. Ten sektor od początku działań ma charakter pomocniczy, ponieważ główny wysiłek został skierowany na wykorzystanie sukcesu w Hulajpolu i przełamanie ukraińskiej obrony rozwiniętej wzdłuż rzeki Janczur. Przerzucono tam więc kolejne oddziały znad Dniepru. Co może oznaczać, że Ukraińcy pod Hulajpolem mogą mieć całkiem poważne problemy.
Walki pod Pokrowskiem i Myrnohradem
W tym momencie Rosjanie utrzymują częściową kontrolę nad oboma miastami, jednak wciąż nie są w stanie osiągnąć przełamania. W efekcie rejon aglomeracji nadal pozostaje areną walk niewielkich grup piechoty z rzadka wspieranych przez pododdziały pancerno-zmechanizowane w sile najwyżej plutonu. W ten sposób obie strony stopniowo zużywają dostępne zasoby, bez osiągania rozstrzygnięcia na poziomie operacyjnym, a na taktycznym sytuacja wciąż jest zmienna w zależności od odcinka, na którym dana strona osiągnęła chwilową przewagę.
W rejonie Pokrowska Rosjanie nadal próbują zamknąć okrążenie. Wciąż starają się wypchnąć Ukraińców z okolic Rodyńskiego. Rosyjskie oddziały próbowały tam odzyskać inicjatywę po wcześniejszych niepowodzeniach, koncentrując działania w centralnej części miasta oraz na pozycjach położonych na jego południowych obrzeżach.
Ukraińskie kontrataki doprowadziły jednak do wyparcia Rosjan ze wschodniej części Rodyńskiego oraz zmusiły ich do opuszczenia części pozycji na południe od miasta. Ukraińcy, mimo bardzo ograniczonych środków, nadal posiadają zdolności do prowadzenia działań manewrowych.
Po kolejnych porażkach przerzucili się na uderzenia na ukraińskie pozycje na północny zachód od Pokrowska, uderzając na Hryszczyne. Rosjanie wykorzystywali jako bazy wyjściowe zajmowane wcześniej miejscowości Udaczne i Kotłyne, a także tereny na obrzeżach samego Pokrowska, który mimo formalnego przesunięcia linii styczności wojsk nadal pozostaje obszarem intensywnych walk.
Ukraińskie pododdziały, działając w oparciu o przygotowane znacznie wcześniej pozycje polowe i improwizowane umocnienia, utrzymały spójność obrony. Ukraińcy odrzucali dziennie ok. 30 szturmów prowadzonych przez niewielkie grupki piechoty.
Rosjanom nie udało się dotychczas domknąć pełnego okrążenia nawet małego miasta, jednak konsekwentnie je izolują, kontrolując ogniowo drogi prowadzące na północ i zachód. Cały czas celem tych działań jest ograniczenie możliwości rotacji ukraińskich pododdziałów, utrudnienie ewakuacji rannych oraz przerwanie dostaw amunicji i zaopatrzenia do miasta.
Walki pod Kupiańskiem
W rejonie Kupiańska Rosjanie znów przeprowadzili kontratak z rejonu przyczółka pod Dworicznem, jednak Ukraińcy odrzucili uderzenie. Inicjatywa nadal pozostaje po stronie ukraińskiej. Również na południe od miasta Ukraińcy powoli posuwają się do przodu, wzdłuż rzeki, zmuszając Rosjan do rozciągania linii obrony. Doraźne przerzuty oddziałów z innych odcinków frontu i ściągnięcie niewielkich posiłków z zaplecza nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.
Na razie na froncie znalazły się pododdziały z 27. Brygady Strzelców Zmotoryzowanych i 352. Pułku Strzelców Zmotoryzowanych z 11. Korpusu Armijnego z Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Są to jednostki świeżo po odbudowie zdolności bojowych, przez co żołnierze nie mają doświadczenia frontowego. Skutek jest taki, że nie są w stanie przeprowadzić skutecznych uderzeń i są rozbijani często tuż po opuszczeniu pozycji wyjściowych.
Sam Kupiańsk nadal jest pod ukraińską kontrolą, chociaż w mieście toczą się walki z izolowanymi grupami szturmowymi wojsk rosyjskich. Rosjanie ponadto nie posiadają odpowiednich sił i środków, aby dostarczyć odciętym grupom zaopatrzenia. Nie są również w stanie ich ewakuować.
