Sejm ogłosił 11 listopada świętem państwowym dopiero 23 kwietnia 1937 r. Data budziła ogromne emocje

Jak zatem 11 listopada stał się symbolem niepodległości? Zdecydowała polityka. Pierwsze obchody z prawdziwego zdarzenia odbyły się w 1920 r., ale rozciągnęły się na kilka dni. Najważniejszy był bez wątpienia 14 listopada, kiedy Piłsudski odebrał buławę i tytuł Marszałka Polski. W następnych latach uroczystości miały przede wszystkim charakter wojskowy. Ale w 1923 r. Piłsudski odszedł z armii i czynnej polityki. Tymczasem władzę sprawowali przedstawiciele formacji bardzo mu niechętnych. Budowanie legendy Marszałka było ostatnią rzeczą, jakiej sobie życzyli. Dotyczyło to zwłaszcza skrajnie antypiłsudczykowskiej i cieszącej się dużym poparciem społecznym endecji. Ta na lansowanie 11 listopada i Piłsudskiego reagowała alergicznie, uważając, że służy to odbieraniu zasług jej liderowi, Romanowi Dmowskiemu.

Pomijanie 11 listopada okazało się taktyką całkiem skuteczną, bo w kolejnych latach obchody powoli wygasały. Wszystko wskazywało na to, że dzień ten pozostanie jedynie okazją dla piłsudczyków do wspominania kombatanckiej przeszłości. Ale wtedy Marszałek powrócił na scenę. Po zamachu majowym przejął pełnię władzy. Natychmiast porzucił akademickie rozważania o właściwej dacie odzyskania niepodległości. W 1926 r., w sześć miesięcy po zamachu majowym, 11 listopada świętowano z wielką pompą.

Od tego czasu z roku na rok świętowano coraz bardziej hucznie. Cel był jeden – ku coraz większej wściekłości i frustracji prawicy – budowanie kultu Piłsudskiego, na którym mogłyby się oprzeć sanacyjne rządy. Śmierć Marszałka niczego nie zmieniła.