Nie wojna, nie Trump, nie imigranci. To Beckhamowie dali Brytyjczykom najgłośniejszą historię tygodnia. Kilka screenów z aplikacji Notes wystarczyło, by rodzinny dramat połączył ich ponad politycznymi podziałami.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Chociaż niesnaski w klanie Beckhamów przewijały się przez brytyjskie media od dawna, (zwłaszcza przez ich tabloidową i plotkarską część), w minionym tygodniu rodzina trafiła na główne strony portali najważniejszych dzienników. I na języki całego kraju.
Zainteresowanie medialne przerosło zwyczajową reakcję na podobne skandale. Sky News opublikowało pełne oświadczenie Brooklyna Beckhama z jego Instagrama. W „The Guardian” sprawą zajęła się Marina Hyde, jedna z czołowych felietonistek dziennika, zazwyczaj skupiająca się na ciętym komentowaniu spraw politycznych. Dziennikarka „The Independent” napisała felieton o swoim współczuciu wobec młodego mężczyzny, jej tekst trafił na stronę główną portalu. Jeszcze tego samego dnia temat poruszył były premier Zjednoczonego Królestwa Boris Johnson, obecnie piszący komentarze dla „Daily Mail”. „The Telegraph” opublikował na swoim kanale na YouTube satyryczną analizę oświadczenia młodego Beckhama. Najnowsze doniesienia o tym „co naprawdę wydarzyło się na ślubie” publikują nie tylko plotkarskie portale, ale nawet BBC News.
O co chodzi w tej aferze i dlatego budzi tak ogromne emocje, że porównuje się ją do odejścia Harry’ego z rodziny królewskiej?
O co chodzi w tej aferze?
W telegraficznym skrócie — młody Brooklyn Beckham ożenił się w 2022 r. z aktorką Nicolą Peltz, córką amerykańskiego miliardera. Od tego czasu jego relacja z matką Victorią (byłą piosenkarką Spice Girls, obecnie wziętą projektantką mody) oraz ojcem Davidem (jednym z najsłynniejszych piłkarzy świata), a nawet z trójką młodszego rodzeństwa zaczęła się psuć. W końcu doszło do zerwania kontaktów i, o zgrozo, zablokowania się nawzajem na Instagramie.
Przez długi czas żadna ze stron nie komentowała otwarcie sytuacji. O szczegółach konfliktu można było dowiedzieć się głównie z mediów plotkarskich, które w większości obwiniały Nicolę Peltz o skłócenie Beckhamów i manipulowanie mężem. Wieści pochodzić miały od zaufanych źródeł, co często oznacza po prostu kontrolowane przecieki od samych zainteresowanych, choć nikt się oczywiście do nich nie przyznaje.
W zeszłym tygodniu Brooklyn wydał sensacyjne oświadczenie pokazujące jego punkt widzenia. Sześć screenów ekranu, pokazujących tekst spisany w aplikacji Notes, w którym syn Beckhamów oskarża rodziców, a zwłaszcza Victorię, o złe traktowanie Nicoli, zniszczenie ich ślubu, zakłamanie i wiele, wiele więcej.
Chwila oddechu
Skandal trafił na bardzo dobre podłoże. Znajdujemy się w newralgicznym momencie geopolityki. Niemal codziennie media donoszą o coraz to nowych wymysłach Donalda Trumpa — od aresztowania prezydenta Wenezueli, po ekspansję Stanów Zjednoczonych na Grenlandię. Słuchamy, jak grozi kolejnym krajom podwyższeniem ceł i jak narzeka na stan Europy, a zwłaszcza Wielkiej Brytanii, gdzie rzekomo szaleje przestępczość na niespotykaną skalę. Tymczasem w USA agenci ICE zabijają w biały dzień niewinną kobietę.
Na Wyspach również jest niespokojnie. Co chwila kolejni politycy Partii Konserwatywnej przechodzą do Reform UK, a zwykli obywatele są podzieleni w sprawie imigrantów, być może najbardziej od lat.
W tym kontekście spór celebryckiej rodziny wydaje się momentem oddechu. Prawdziwość zarzutów Brooklyna Beckhama wobec jego rodziców jest niezweryfikowana, poparta dowodami mniej więcej w takim samym stopniu jak wynurzenia Trumpa. Stawka rozgrywki jest jednak inna. Nieporozumienia między najbliższymi są niezaprzeczalnie stresujące, ale ostateczny wynik konfliktu Beckhamów nie ma wpływu na losy świata. Czy Victoria naprawdę odmówiła uszycia sukienki Nicoli? Czy naprawdę tańczyła niestosownie z synem na jego ślubie i skradła pierwszy taniec nowożeńców? Czy spraszała do domu byłe dziewczyny Brooklyna? A może to Nicola jest toksyczną synową, która omotała męża? Może to ona powiedziała Victorii, że nie założy sukni jej projektu?
Wszyscy jesteśmy Beckhamami
Paradoksalnie ta pogłębiająca się rysa na wizerunku Beckhamów sprawia, że o wiele łatwiej jest nam się z nimi utożsamić. Każdy z nas na jakimś etapie swojego życia doświadcza niesnasek w relacjach rodzinnych. Nie trzeba być piękną i sławną jak Victoria, aby poczuć więź z celebrytką, która nie umie porozumieć się z synową i cierpi, gdy syn zwraca się przeciw matczynej (może zbyt zaborczej) miłości. Niewielu ojców może cieszyć się sukcesem na miarę Davida, ale całe ich zastępy wiedzą, jak to jest robić dobrą minę do złej gry i próbować trzymać w ryzach emocje swoje i bliskich. Niezliczone młode mężatki kibicują Nicoli, bo konflikt z teściami to historia stara jak świat. Nawet jeśli podobne problemy nie dotyczą nas, to na pewno dotyczą kogoś z naszego bliskiego otoczenia. Wszyscy jesteśmy Beckhamami.
Postać Brooklyna wydaje się w całej sytuacji najciekawsza. Ciężko nie zgodzić się z jego stwierdzeniem, że od dziecka wystawiony był na niespotykane w życiu przeciętnej osoby zainteresowanie medialne, które nie może być przyjemne dla małego dziecka, a potem dorastającego chłopca. Sama jako nastolatka oglądałam zdjęcia jego i jego rodzeństwa w takich pismach jak „Bravo” czy w tabloidach, które kupowała moja babcia. Wraz z rozwojem mediów społecznościowych, luksusowe życie dzieci znanych osób stało się jeszcze ciaśniejszą złotą klatką. To prawda, że Brooklyn Beckham nie zaprezentował do tej pory żadnego talentu, którym mógłby samodzielnie osiągnąć standard życia dany mu przez rodziców. Ciężko sobie wyobrazić, jak bez ich majątku mógłby poznać swoją bogatą żonę. Ale rozżalenie dorosłego dziecka wychowanego w świetle reflektorów, będącego częścią dochodowej marki, to temat, który będzie nam towarzyszył coraz częściej. Brooklyn jest zapowiedzią tego, co niebawem będziemy obserwować w wielu rodzinach influencerów, zwłaszcza parentingowych.
W czasach, gdy różnice ekonomiczne między najbogatszym 1 proc. światowej populacji a całą resztą ludzkości są największe w historii, miło obserwować, jak pieczołowicie kreowany idealny wizerunek się sypie. Niezależnie od tego, ile mają pieniędzy, w swoich codziennych sprawach Beckhamowie nie są lepsi od nas. Jednocześnie, choć celebryci są kosmicznie zamożni, wciąż im daleko do osób, które faktycznie mają wpływ na naszą codzienność, warunki pracy czy media — Trumpa, Bezosa, Zuckerberga, Muska czy Putina. Beckhamowie nie zamierzają najechać sąsiedniego kraju, nie wspierają militarnie okupantów, nie przyczyniają się do śmierci, nie sprawiają, że całe zastępy ludzi nie mają środków do życia, nie kreują światowej polityki. Obserwowanie ich dramatów nie wywołuje zatem nieprzyjemnego uczucia robienia żartów z pogrzebu.
Fascynację budzi również moc marki Beckhamów — i to, jak ta moc obróciła się przeciwko nim samym. Zbudowali medialne imperium, oparte na każdym z członków rodziny, by w finale zostać oskarżonym przez syna, że rodzinne ciepło i bliskość były wykreowanym obrazem. Filmy dokumentalne o Davidzie i Victorii, które stały się hitami Netflixa, powstały na zamówienie samych zainteresowanych. Tematy w nich poruszane (i nieporuszane, jak sugerowane w mediach romanse piłkarza) opierały się na precyzyjnych zabiegach PR-owych, nie na rzetelnym researchu. Napisane niedbale oświadczenie syna, który czuje się pokrzywdzony, to nowa jakość w tym medialnym uniwersum. Ciężko nie poczuć choć na sekundę Schadenfreude, tym bardziej usprawiedliwionego, że dotyczy stosunkowo błahego sporu bogaczy.
Nowi royalsi
Atmosferę podgrzewa również podobieństwo tej historii do odejścia księcia Harry’ego z rodziny królewskiej. Jest sporo wspólnych punktów — przebojowa, oskarżana o toksyczność i manipulacje amerykańska małżonka, nieco zagubiony życiowo bogaty brytyjski mężczyzna i jego rodzina, która rzekomo nie wita wybranki jego serca z otwartymi ramionami. W wielu tekstach o Beckhamach powraca zresztą cytat przypisywany zmarłej królowej Elżbiecie II w kontekście oskarżeń Harry’ego i Megan — „recollections may vary” („wspomnienia mogą się różnić”). Beckhamowie są w swojej ojczyźnie ikonami popkultury podobnymi royalsom. Od ponad ćwierćwiecza są stale na świeczniku. I właśnie odczuwają na własnej skórze ciemną stronę sławy.
Rodzinny spór przeniknął do codziennych dyskusji. Czekając, aż nasze córki skończą zajęcia baletu, rozmawiałyśmy ze znajomą kuratorką jednej ze znamienitych brytyjskich instytucji kultury o podcaście Mariny Hyde na temat Beckhamów. Zgodziłyśmy się, że to dla nas eskapizm, przyjemna przerwa o tygodniach doomscrollingu.
W ostatnich latach na żywo obserwowaliśmy (i wciąż obserwujemy) w internecie wojnę oraz ludobójstwo, więc czytanie o ślubnych skandalach przypomina wyjazd na upragnione wakacje. Beckhamowie dali nam moment oddechu w ciężkich czasach — przyznają to zarówno Boris Johnson, jak i Marina Hyde, którzy zasadniczo nie zgadzają się co do większości spraw.
Powstają setki memów i śmiesznych filmików nawiązujących do „niestosownego” tańca Victorii na ślubie syna. Nikt poza gośćmi go nie widział, więc cały internet zastanawia się, czy był to twerk czy może taniec na rurze? Życzliwi Victorii fani wywindowali jej solową piosenkę z 2001 r. na pierwsze miejsce hitów w iTunes. Wszystkie portale piszą o sprawie w podobnym tonie, ze zrozumieniem dla wychowanego w świetle fleszy Brooklyna, który jednak jest już dorosłym mężczyzną i mógłby wziąć się w garść. Po raz pierwszy od dawna internet zamiast dzielić i polaryzować, łączy nas w tej zabawie.
To skandal, którego w obecnych czasach potrzebowaliśmy.
*Autorka tekstu od 2006 r. mieszka w Wielkiej Brytanii. Prowadzi podcast Korespondencja z Londynu.
