Najpierw wystawne kreacje i atrakcje jak na weselu, a potem ostry rap — jak się zmieniają polskie studniówki.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Karolina wpada w grupę chłopaków. Wrzeszczą: pogo, pogo. Boi się o sprzęt, ale kładzie się na ziemi i robi zdjęcia z dołu, jedno po drugim. Reportaż będzie kompletny — zgodnie z umową: 2,5 tysiąca zdjęć z jednego wieczoru.
Walc w oparach dymu
W pierwszej parze idzie Ewka — długa, granatowa suknia z cekinami: gorset, obniżone ramiona, rozkloszowany dół. Plecy prosto, oczy spuszczone, dygnięcie prawidłowo — na pierwszą nutę. Za nią Anka — czerwona, ołówkowa kiecka, proste włosy. Kilka par dalej Julka przytrzymuje rozporek do biodra. Następne ujęcie — idą już czwórkami. Z dyrektorką w skromnej czarnej kiecce, z upiętym kokiem na naturalnej siwiźnie. Na rolce napis po angielsku: „Tak wygląda prom w polskim liceum”. Opis głosi, że to „najbardziej kultowa tradycja” — niepowtarzalna noc i legendarny polonez, który „łączy pokolenia”.
Ten studniówkowy viral z Kielc ma półtora miliona wyświetleń. Jednak jest już oldschoolowy — w internecie obrywa się licealistom za sztywniacką postawę, marsowe miny i niezdarny krok. Tysiące innych studniówkowych produkcji, które zalewają właśnie media społecznościowe, różnią się od tej zdecydowanie. To już profesjonalne, wystudiowane produkcje: walc w oparach dymu, polonez w jednakowych, teatralnych sukniach. Precyzyjne i wyćwiczone choreografie.
Jak na weselach — dziś para młodych nie drepcze już nieporadnie walczyka „na trzy”, tylko wyskakuje z układem wyreżyserowanym pod kamerę i rekwizytami. Na studniówce też nie wyłapiesz już błędu w krokach ani przytupu na złą nutę. Już się nawet młodzież nie kiwa jak kaczka przy polonezie — ich treningiem zajęli się profesjonalni nauczyciele tańca.
Studniówki stały się dziś zbiorowym projektem — zbieraniem materiału na pokazowy film.
— Staję na rzęsach, żeby każdemu zrobić zdjęcie, bo rodzice zamówili. Ale młodzież chowa się po kątach i unika mojego aparatu — opowiada Karolina, fotografka z Warszawy. — Wtedy mówię: „Rodzice dużo zapłacili, słabo będzie, jak was nie będzie na zdjęciach”. No i wychodzą na chwilę na parkiet albo godzą się na jedno pozowane zdjęcie.
Szyk, loki i duża kasa
— Szyk, klasa, elegancja — zachwyca się Piotr, fotograf obsługujący studniówki w Bydgoszczy.
Po jednej imprezie na 300 osób oddał rodzicom maturzystów ponad 1300 zdjęć do wyboru. Grupowe i w parach. Na ściance i na parkiecie. Koledzy w grupie, psiapsiółki razem, przytulone pary, single na wydaniu.
— Kreacje niewyobrażalnie wystawne, oprawa na bogato, DJ i atrakcje jak na weselu, tort z racami — wylicza fotograf.
Dla szkół to bezcenny materiał promocyjny pod hasłem: „Zobaczcie, jak się u nas bawi młodzież”. Ale nauczyciele są dziś gośćmi. Imprezę organizuje rodzicielski komitet studniówkowy — biorą się do pracy najpóźniej rok przed imprezą. Jak zawodowa ekipa eventowa, tylko że bez przygotowania.
— Szkoda, że jak się już wyspecjalizuję w tym imprezowym biznesie, to nigdzie potem tego nie wykorzystam — mówi Gośka, mama przyszłorocznego maturzysty. Właśnie przebiera w ofertach: ścianek, didżejów i oświetlenia imprezowego. A są ich tysiące.
Za ten trening rodzice słono płacą. W tym roku przeciętnie 700 zł tylko za salę z cateringiem i bez osoby towarzyszącej. Do tego dochodzą: obsługa foto i wideo, didżej, wypożyczenie ścianki, fotobudki, selfie 360°. W trendzie jest magik albo pokaz fajerwerków. Modne są też mobilne bezalkoholowe bary albo kasyno na fejkowe pieniądze, zdarza się samba show. A wreszcie: garnitur lub suknia i to nie byle jakie, tylko balowe — za kolejne 700 zł. I fryzjer. Make up. W sumie 4 tys. zł na rodzinę.
— To jest być może jedyny bal w życiu mojej córki. Musimy go zapamiętać na całe życie — tłumaczy mi Anna, mama maturzystki z Warszawy.
Studniówki przestały być szkolną imprezą, prowadzoną pod czujnym okiem pedagogicznego grona. Wyszły też ze szkolnych świetlic i sal gimnastycznych do hoteli i sal eventowych. Dzisiaj studniówka jest jakąś krzyżówką: balu debiutantek z amerykańskim „promem”. Wokół dzieciaków biegają matki i kręcą rolki oraz lajwy.
— Pod salę, nawet w gminnej świetlicy, licealistki podjeżdżają limuzyną. Trzeba wyglądać jak na konkursie Miss Universe. Bez fal czy loków i kompletnego make upu, który się nigdy nie rozpłynie, nie ma co się na imprezie pokazywać — mówi Justyna, matka przyszłorocznej maturzystki z Warszawy. Ogląda filmy z tegorocznych studniówek i jest przerażona. — Nie będzie mnie stać na dobre przygotowanie córki do studniówki, żeby wyglądała jak inne — jak księżniczka. Myślę, żeby wypożyczyć sukienkę, ale córka boi się porównań z koleżankami.
Słowa naszej generacji
— Polonez musi być wypasiony i dobrze zatańczony, bo jest „na pokaz” i do filmów na szkolny TikTok — mówi Julka, tegoroczna maturzystka Gdańska. Nie weźmie udziału w swoim studniówkowym pokazie. Zatańczą tylko wybrane pary, przygotowane przez trenerkę tańca spoza szkoły. — Po oficjalnym polonezie jest chwila, że wszyscy razem tańczymy. To może być byle jak, więc pójdę — mówi.
Laura, tegoroczna maturzystka z Piły, na studniówce też nie zatańczyła poloneza. Par było tak dużo, że wuefistka nie ogarnęłaby układu, a na choreografa z zewnątrz nie było ich stać. Zatańczyli więc tylko wybrani uczniowie.
— Koleżanki ze starszego rocznika myliły się w polonezie i to poszło z błędami na szkolny TikTok. Wszyscy mieli do nich pretensje — mówi.
Impreza rozluźnia się zwykle wraz z wyjściem rodziców — czasem zaraz po polonezie, czasem dopiero po północy, kiedy wycofują się z imprezy w większości nauczyciele. — „Dancing queen” zespołu ABBA to ostatni kawałek dla nauczycieli. Potem już muszę czytać parkiet — mówi Michał, DJ z Warszawy.
A parkiet krzyczy: Żabson, OKI, Malik Montana, KIZO i Bambi!
— Wszystkie rapowe zdobycze, oparte głównie na wulgaryzmach — przyznaje Michał. Ale rozumie. — Każde pokolenie ma swoje niegrzeczne piosenki, ja się bawiłem przy Liroyu — mówi.
Jakie teksty dzisiaj sprawiają, że na studniówce balowe kiecki idą w górę i zaczyna się prawdziwa zabawa?
— „Grzeczne dupy nie chcą ze mną chodzić/ Niegrzeczne dupy chcą się p…ć” — recytuje mi Laura bez zastanowienia. — Trochę głupie te słowa. Ale każdy z naszej generacji to zna i się przy tym pobawi. No i bit jest niezły — mówi.
— Czasem rodzice, którzy zostaną dłużej na imprezie, usłyszą skandowaną „du…” albo refren „jed… PiS” , przychodzą i każą wyłączać — opowiada Michał. Broni się ustaloną wcześniej playlistą. — Jak podpisali, że gram Sexoholika, to nie mogą mi wypominać, że tam jest o „dupach”. A jeśli zgłosili tytuł „Cała Polska wali w noska”, nie mogą się dziwić, że w zwrotce jest tekst: „Każdy powiat, każda gmina sypie się amfetamina”.
Buzi to za mało
„Na studniówkę zaprosiłby Bungee z hitami: ’Fiku Miku’ i ’Tak to lata’, bo kiedy te dwa utwory wlecą, to będzie czysty rozpier…” — krzyczy ze swojej promocyjnej rolki wodzirej DeJV Party. Dalej proponuje „Shut up and Dance” — żeby dziewczyny „piszczały” oraz „Grill u Gawrona”.
A „Gawron to maczo, dupy wokół niego skaczą”, dlatego „grill u Gawrona, psy kręcą z drona” — i wyrecytuje to pewnie każdy maturzysta w Polsce. Niezależnie od tego, czy mieszka w metropolii, czy w małym mieście.
— Te piosenki to jest dramat i patologia — mówi Piotr, DJ z Nowego Targu. Prowadził półmetki, studniówki i komersy. — Stoi przed tobą kolejka 20 osób z telefonami w ręku i nic, tylko „zagraj mi to”. Nie potrafią podać tytułu, nie wymówią wykonawcy. A w piosenkach głównie lecą „dupy” i „ku…” — mówi. — Teraz wolałbym grać dla kuracjuszy w Ciechocinku, bo tam większa wiedza muzyczna i kultura pewnie. Rap i hip-hop są na drugim miejscu wśród gatunków muzyki, jakiej słuchają i chcą słuchać dzisiaj polskie nastolatki, niewiele poniżej szerokiego popu. Sprawdziła to dwukrotnie w ostatniej pięciolatce firma badawcza Kantar Polska na zlecenie Narodowego Centrum Kultury. Studniówkowe trendy tylko to potwierdzają.
Jednego tylko nie potwierdzają — popularności disco polo. W badaniach ten rodzimy gatunek jest na szóstej pozycji. Studniówkowa brać podryguje jednak przy tekstach Extazy, np. „Buzi to za mało, ja dziś pragnę więcej/…/Powiedz skarbie, czemu się hamujesz?”.
A na studniówkowej rolce na pytanie, czy disco polo na studniówce to klasa, czy obciach, maturzyści z Kielc odpowiadają: „Klaaaaasaaa” .
Kiedy o drugiej w nocy fotograf Piotr opuszcza imprezę studniówkową, wszyscy się jeszcze dobrze bawią. Dopiero gdy zniknie jego obiektyw, spadają krawaty i zaczyna się zwykła, luźna domówka. A w niej pogo — wcale jednak nie w wersji punk, ale do raperskiego bitu i słów KIZY i OKI: „Wszyscy skaczą i drą pi…/ W moim mieście się kręci biznes”.
— Wolałabym od początku do końca luźną domówkę z moją klasą, tak żebyśmy sobie tańczyli w kółku i śpiewali głupie piosenki — mówi Laura. Chociaż wie, że studniówka i tak kończy się razem z baterią w telefonie, to znaczy wtedy, gdy nie ma już komu robić zdjęć.
