Tajemnicza kałamarnica sfilmowana w głębinach. Jest jak pająk

To rzadkie spotkanie z jednym z najbardziej tajemniczych zwierząt głębinowych, które zarazem opisane zostało jako „dość przerażające”. Mówimy bowiem o bezkręgowcu, który wygląda jak głębinowy pająk. Nie ma jednak z pajęczakami nic wspólnego. To kałamarnica.

Głowonogi tworzą w głębinach mórz rozmaite, niekiedy dziwaczne formy. Kałamarnice z rodzaju Magnapinna podobne są do pająków, więc spotkanie głęboko pod powierzchnią wody takiego zwierzęcia istotnie może wystraszyć. A spotkać taką kałamarnicę udało się ekipie z Monterey Bay Aquarium Research Institute. Naukowcy dotarli ponad 3 tys. metrów pod powierzchnię Oceanu Spokojnego, 130 kilometrów od brzegów Meksyku.

Niezwykle rzadkie nagranie rekordowej kałamarnicy

To pierwsze potwierdzone udokumentowanie tego trudnego do uchwycenia bezkręgowca w północno-wschodniej części Oceanu Spokojnego. „Na początku widziałam tylko końcówki czegoś, co wyglądało jak cienkie odnóża czy macki, więc pomyślałam, że to meduza, ale wkrótce okazało się, że to coś naprawdę wyjątkowego” – powiedziała Olivia Soares Pereira, ekolog głębin morskich z MBARI, w wywiadzie udzielonym po tym odkryciu ScienceAlert.

Kałamarnica została sfilmowana na głębokości 3277 metrów, gdzie unosiła się nad mulistym dnem morskim, a jej ramiona tego dna dotykały. Za pomocą laserowego systemu pomiarowego naukowcy oszacowali, że zwierzę mierzyło około 1,25 metra od górnej części ciała do końców ramion.

Nie jest to zatem głowonóg ogromny, ale wrażenie robi. I wiemy, że te zwierzęcia mogą być znacznie większe i osiągać nawet kilka metrów. Mechanizm jego polowania może opierać się właśnie na tych długich i bardzo cienkich ramionach, którymi sięga ona dna i zapewne szuka w mule pokarmu. Unosi się wtedy za pomocą bardzo okazałych, nieproporcjonalnie wielkich płetw wokół płaszcza. Dlatego te głowonogi nazywa się kałamarnicami wielkopłetwymi.

Podobna do pająka kałamarnica żyje głęboko

Niewiele o nich wiemy, opisane bowiem zostały na bazie larw. Dlatego zatem takie nagrania jak to z Pacyfiku są niezwykle cenne dla poznania sposobu życia i biologii głębinowych mięczaków. Ich bogactwo na 3 tysiącach i więcej metrów pod powierzchnią oceanów jest ogromne i aż zaskakujące w wypadku zwierząt o tak miękkich i na pozór delikatnych ciałach. Tak głęboko światło słoneczne nie dociera, a ciśnienie wody jest miażdżące.

Z dotychczasowych obserwacji wiemy, że są to najgłębiej żyjące kałamarnice, które pod tym względem mogą przebić nawet największe głowonogi świata – kałamarnice olbrzymie i kałamarnice kolosalne, na które polują kaszaloty. Jedną z nich widziano na zdumiewającej głębokości 6212 metrów. „Wciąż mamy wiele pytań dotyczących ich podstawowej biologii, na przykład tego, co jedzą, jak łapią ofiary, jak się rozmnażają i jak rzadkie są w rzeczywistości” – mówią naukowcy.

Pierwszy okaz należący do tej rodziny (Magnapinna talismani) został złowiony u wybrzeży Azorów 10 sierpnia 1883 r. Minęło zatem 150 lat i wciąż nasza wiedza o tych głębinowych mięczakach jest bardzo ograniczona. Pierwszy zapis wideo dorosłego osobnika kałamarnicy wielkopłetwej pochodzi z września 1988 r. Załoga okrętu podwodnego „Nautile” natknęła się na nią u wybrzeży północnej Brazylii na głębokości 4735 m. W lipcu 1992 r. ten sam okręt odnalazł zwierzę po drugiej stronie Atlantyku, u wybrzeży Ghany. Pływały na głębokości 3010 m. W listopadzie 1998 r. japońska łódź podwodna Shinkai 6500 sfilmowała kolejną kałamarnicę wielkopłetwą w Oceanie Indyjskim na południe od Mauritiusa.