Coraz częściej czytamy, że słabnie, że jego władza nad prawicą rozpada się w drobiazgi na rzecz Karola Nawrockiego i Grzegorza Brauna. Gdyby wierzyć analitykom i publicystom, trzeba by ze smutkiem uznać, że zachodzi słońce Żoliborza, a nad Nowogrodzką gromadzą się czarne chmury i słychać szczęk żelaza walczących ze sobą o schedę po Naczelniku „maślarzy” i „harcerzy”.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Może właśnie z tego powodu dostaliśmy do rąk dzieło zbiorowe wyznawców boskości Naczelnika, zatytułowane „Jarosław Kaczyński. Realista i wizjoner”. No, nie dostaliśmy, musieliśmy zdobyć, i to za niemałe pieniądze. Tej księgi czołobitnych hołdów, wydanej z okazji 75. urodzin Zbawcy Polski, nie ma w szerokiej dystrybucji, była rozprowadzana w trakcie pisowskich parteitagów, a tak naprawdę została stworzona dla jednego tylko czytelnika. Może on czytać deklaracje miłości i lojalności swych pretorianów, ale też podziwiać zestaw zdjęć, współczesnych i archiwalnych: siebie jako rozkosznego bąbelka i dostojnego patriarchy, fotografii ze światowymi politykami, ale i z kotkami, ma się rozumieć. Zdjęć, na których nieodmiennie jest piękny, z łagodnym uśmiechem, ale i z troską o Polskę wypisaną na zamyślonej twarzy.
Z tym, że w pisowskiej mitologii Kaczyński występuje jako Zbawca Ojczyzny, już się pogodziliśmy, ale teraz dowiadujemy się, że to wręcz Salvator Mundi, Zbawiciel Świata, czego dowodzić mają zamieszczone tu ewangelie spisane przez Viktora Orbána, Georgię Meloni, Václava Klausa i byłego premiera Słowenii Janeza Janšę. Na tym tle wybija się zdecydowanie Orbán, a na pewno ktoś, kto mu napisał list do Jarosława. Zaczyna się od zachwytów „Lalką” Prusa, gdzie jak pamiętamy, jest wątek wspomnień Rzeckiego z walk o wolność Węgier, a później jest o odwiecznej przyjaźni naszych narodów, wspólnej walce z brukselską przemocą oraz o tym, że Polacy i Węgrzy są jak splątane korzenie dwóch wielkich dębów. O tym ostatnim to ja akurat co nieco wiem.
Oczywiście są też, a nawet przede wszystkim, wyznania miłości takich gigantów jak Mariusz Błaszczak, Beata Szydło, Ryszard Terlecki czy Joachim Brudziński. Kontakt z pisarską maestrią i charyzmą Błaszczaka czy Szydło jest dla czytelnika powalający. Trudno nawet te ody do Naczelnika streszczać, bo ograniczają się do powtarzania, że Jarosław Kaczyński jest wielkim mężem stanu i największym Polakiem od czasów Piłsudskiego. Nieopisanym szczęściem dla każdego z mozolnie tworzących te panegiryki jest to, że kiedyś mieli okazję przejść z Jarosławem na „ty”. Dla wielu z nich to największe osiągnięcie w życiu. Trener drugiej klasy Jarząbek z „Misia” to przy autorach tych pieśni człowiek wyjątkowo oszczędny w pochwałach, a nawet krytyczny wobec prezesa Ochódzkiego.
O Piłsudskim wspominam nie bez powodu. W pojawiającej się tu trójcy najwybitniejszych Polaków – Kościuszko, Piłsudski, Kaczyński – Jarosław jest na równi z Piłsudskim, a może raczej Piłsudski dosięga niemal Jarosława. Kościuszko w tym towarzystwie jest najmniejszy. Znamienne, że nie porównuje się Kaczyńskiego do Jana Pawła II, ale po chwili namysłu dociera do nas świadomość, że to oczywiste: trudno porównywać Boga do Jego ziemskiego zastępcy. A mimo to Kaczyńskie jest „skromny, całkowicie pozbawiony narcyzmu, egzaltacji i kabotyństwa”.
Jan Rokita, dziś zapomniany, a kiedyś bardzo znany jako Jan Maria Rokita, przyznając się, że nie pamięta wielu szczegółów i nie przypomni ich sobie, bo nie prowadził nigdy dziennika, zarazem sprzedaje nam plotkę, że od lat dziennik prowadzi Kaczyński. Czy taki dziennik istnieje naprawdę? Czyż wydanie go nie byłoby lepszym pomysłem niż ów ociekający lukrem „Realista i wizjoner”?
Śmialiście się, że Kaczyński nocami ogląda w telewizji rodeo? Śmiech wam uwięźnie w gardle, gdy dowiecie się z tekstu Ryszarda Terleckiego, że Jarosław zna się też doskonale na boksie, lekkiej atletyce, a nawet posiada dogłębną wiedzę o wynikach walk sumo, w którym to japońskim sporcie Polska jest prawdziwą potęgą. I co, lamusy? Wasz Tusk może i potrafi haratać w gałę i chodził na Lechię Gdańsk, ale o sumo nie ma pojęcia, a podejrzewam, że z boksu i lekkiej atletyki też jest cienki jak szczypiorek.
O legendarnym poczuciu humoru Jarosława nie wspominam, choćby dlatego, że w żadnym z tekstów opisujących legendarne poczucie humoru Jarosława nie znalazłem przykładów na legendarne poczucie humoru Jarosława. Ale wierzę na słowo.
Na szczyty dialektyki wspiął się Mateusz Morawiecki: „75. urodziny. Piękny wiek, piękny życiorys, a jeśli chodzi o karierę polityczną — zgodnie z tym, co sam Jarosław Kaczyński często powtarza — dobry początek”. Nie wiem, czy do państwa to dotarło w całej swojej przejrzystości: Kaczyński w wieku 75 lat dopiero się rozkręca i na serio zaczyna karierę polityczną. Co może oznaczać — ni mniej, ni więcej — kolejne 75 lat z prezesem. My już tego nie dożyjemy, ale nasze wnuki będą wciąż czytać artykuły o genialnych posunięciach Kaczyńskiego, nadal oglądać jego porywające przemowy i podziwiać zaskakujące posunięcia na politycznej szachownicy. Miną pokolenia, wybuchną wojny, nastaną rozejmy, przeminą Trump i Putin, sztuczna inteligencja wybije resztki ludzkiej inteligencji, a Kaczyński będzie trwał. Jakże wspaniale podsumował go Morawiecki: „Jarosław Kaczyński to człowiek pozbawiony wad tych wszystkich Polaków, którzy wiecznie oglądają się na innych, zamiast znaleźć siłę w samych sobie”.
Sławomir Siwek — któż pamięta tego urodziwego mężczyznę? — twardo stoi na stanowisku, że potęga partii Kaczyńskiego wzięła się stąd, że Jarosław wręcz szaleńczo uwielbiał jeździć w teren, ale nie miał ani samochodu, ani nawet prawa jazdy. Dramat ten — chcę jechać, ale nie mogę, bo nawet nie umiem prowadzić — sprawił, że wszyscy zaczęli organizować samochody i kierowców, żeby obwozić Jarosława po Polsce. Te jazdy Jarosława przez Polskę to osobna historia. Z rozczulających wspomnień Siwka wynika, że Kaczyński właśnie rzucał palenie — a jak każdy nałogowiec wie, głód trucizny bywa potworny — zatem palił cudzesy. Tego archaicznego słowa używa sam Siwek. Tak jest, drodzy rodacy, Jarosław sępił szlugi od swoich podwładnych, co z pewnością musiało być dla nich nie lada zaszczytem.
Najbardziej wzruszająca opowieść wyszła jednak spod pióra Marka Suskiego. Suski opowiada, jak kot Alik podrapał do krwi Jarosława, który chciał się z nim bawić, ale kot nie miał ochoty. To jednak wersja oficjalna. Otóż prawdziwy kot Jarosława uciekł z domu podczas jego nieobecności, korzystając z niedomkniętych przez sprzątaczkę drzwi. Sprowadzono strażaków z drabiną, bo kot wdrapał się na drzewo, a jak strażacy wdrapali się za nim, to skoczył na sąsiednie drzewo. Strażacy odpuścili, ale co zrobić, gdy prezes już się zbliża, już puka do swych drzwi, a kota nie ma w domu? Sprowadzono więc kota sobowtóra, który miał udawać ukochane zwierzę prezesa. Prezes rzucił się natychmiast do pieszczot z rzekomym Alikiem, ale ten przecież nie znał Kaczyńskiego, więc go podrapał. W nocy, gdy wycieńczony i krwawiący prezes spał, służby specjalne złapały uciekiniera i podmieniły koty, a rano Kaczyński obudził się już z prawdziwym Alikiem.
I tu pojawia się zasadnicze pytanie: jakim sposobem Kaczyński, człowiek tak bystry, nie zauważył, że podstawiono mu innego kota i starał się z fałszywym Alikiem miziać przed snem?