Drzwi gabinetu Brauna się nie zamykają. Wśród gości przodują politycy PiS, w tym Obajtek i Dworczyk.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Jarosław Kaczyński jest wyznawcą słusznej tezy, że polityka jest nade wszystko dziedziną arytmetyki. Nie ma co do tego wątpliwości — jeśli tylko będzie taka arytmetyczna potrzeba, to po kolejnych wyborach zawiąże koalicję z partią Grzegorza Brauna. Dlatego też pisowscy emisariusze już szukają kontaktów z liderem Korony. Daniel Obajtek i Michał Dworczyk są widywani w biurze Brauna, nawet jeśli bardzo starają się być niewidzialni. Politycznym konszachtom służy to, że wszyscy trzej są europosłami, a kontakty w Brukseli i Strasburgu łatwiej zachować w dyskrecji.
Publicznie liderzy PiS brzydzą się Braunem. Ale to tylko gra. Kaczyński już nie raz deklarował obrzydzenie wobec wielu późniejszych sojuszników. Lidera Samoobrony Andrzeja Leppera uważał za ruską onucę — potem dał mu fotel wicepremiera. Lewicę z SLD wyzywał od postkomunistów, przypisując jej paletę rzeczy podłych, ale na przełomie 2009 i 2010 r. zawarł z tymi postkomunistami nieformalną koalicję, żeby przejąć kontrolę nad TVP. Byłego szefa Urzędu Rady Ministrów, a dziś publicystę Jana Rokitę obwiniał za inwigilowanie prawicy przez specłużby w latach 90. — dziś podpiera się jego atakami na Tuska. No i Radio Maryja — nie ma twardszego sojuszu między PiS a środowiskami kościelnymi, choć w latach 90. Kaczyński sugerował, że Rydzyk jest poukładany z rosyjskimi specsłużbami, które pozwalają mu nadawać z Rosji.
Tak, sojusze Kaczyńskiego wynikają z daleko idącego cynizmu.
Wewnętrzne badania PiS pokazują, że partia zaczyna tracić grunt pod nogami. Co ważne — wyborcy odpływają głównie w kierunku Brauna. Okazuje się, że istniała w elektoracie Kaczyńskiego grupa wyborców, którzy głosowali na PiS jako najdalej idącą partię narodową. Dziś jednak PiS nie zapewnia im wystarczającej dawki radykalizmu, bo są Konfederacja i Korona Brauna.
Konfederacja nie jest jednak dla nich atrakcyjną alternatywą. Przeszkadza im Mentzen ze swoimi wizjami prywatyzacji usług publicznych czy krytyką 800+. Wolą Brauna, także dlatego, że pozwala otwarcie wyrażać poglądy, które dotąd funkcjonowały w półcieniu: od skrajnego konserwatyzmu po antyukraińskie i antysemickie fobie. Braun pokazał, że nienawiści rasowej nie trzeba się wstydzić, ba — przekonał, że to najdoskonalsza forma patriotyzmu.
Kaczyński padł ofiarą własnej polityki, bo to on zaczął używać skrajnych nacjonalistycznych haseł do mobilizowania elektoratu. Liczył, że będzie decydował, gdzie postawić tamę i że nie wyrośnie mu na prawo nikt bardziej skrajny. W PiS już wiedzą, że się mylił. W dodatku Kaczyński nie jest się w stanie ścigać z Braunem w radykalizmie, bo zaryzykowałby utratę bardziej umiarkowanej części sympatyków. Braun nie musi robić niczego więcej. Już zmienia układ sił na prawicy, wpędzając PiS w tarapaty. Pewne jest jedno — jeśli Kaczyński kiedykolwiek wróci do władzy, to tylko w koalicji. Może marzyć o Kosiniaku, ale bardziej realni są Mentzen lub Braun.
Tacy politycy jak Dworczyk czy Obajtek mają w kontaktach z Braunem własny interes. Z jednej strony chcą pokazać swą skuteczność Kaczyńskiemu. A z drugiej odzyskać wpływy, jeśli PiS wróci do władzy pożeniony z Grzegorzem brunatnym.
Braun nie jest w ciemię bity i w razie wspólnej koalicji zamierza blokować tych pisowców, którzy zaleźli mu za skórę. Dlatego z marzeniami o powrocie na fotel marszałka Sejmu powinna się rozstać Elżbieta Witek — Braun pamięta jej każdą karę, jaką nałożyła na niego za brak maseczki w pandemii, gdy jeszcze był posłem.
Obajtek liczy, że nie jest na czarnej liście Brauna i że po wyborach wróci do koryta w państwowych spółkach. Dworczyk lobbuje za swym patronem — Mateuszem Morawieckim.
Trudno sobie wyobrazić ważną rolę dla Morawieckiego w koalicji z Braunem. Wszystko, co dziś podcina skrzydła PiS w starciu o radykalnego wyborcę, ma swoje korzenie właśnie w czasach rządów Morawieckiego. Najpierw przyszły pandemiczne ograniczenia — dla wielu prawicowych wyborców symbol państwowej kontroli. Potem bezkrytyczne wsparcie dla Ukrainy po wybuchu wojny — dziś kluczowe paliwo Brauna. Wreszcie polityka europejska, w tym Mercosur i Zielony Ład — to dla radykałów dowód, że PiS zbyt łatwo ulega Brukseli.
Ale Morawiecki się nie poddaje. Właśnie zadeklarował, że bliżej mu do Brauna niż do Tuska i że wyobraża sobie koalicję z Koroną.
Powyborcza arytmetyka może doprowadzić do tego, że większość w PiS — podobnie jak on — pragmatycznie zbrunatnieje. I cóż z tego, że Lech Kaczyński przewróci się wówczas w swym wawelskim grobie.
