– „Dom dobry” Smarzowskiego reklamowałbym jako horror. Nie jako dramat psychologiczny, ale jako kino grozy – mówi Łukasz Muszyński, redaktor naczelny Filmwebu, w premierowym odcinku podkastu „Awantura o kulturę”.
– „Dom dobry” dotyka poważnego problemu przemocy, takiej przemocy intymnej, właśnie w domu. Ale to jest przemoc już po latach. Mamy historię dziewczyny przez cały film manipulowanej przez mężczyznę, który jest jej oprawcą, przemocowcem, który wyrządza jej ogromną krzywdę. Jest to film przerażający, odwołujący się do rzeczywistości, w której funkcjonujemy, ale o której nie rozmawiamy. Porusza tematy tabu. Reżyser robił research, rozmawiając z kobietami, które są ofiarami przemocy – mówi Marcin Radomski dziennikarz, krytyk filmowy, doktor nauk humanistycznych.
„Dom dobry” Smarzowskiego wbija w fotel
Smarzowski w „Domu dobrym” odsłania mechanizm podwójnej tożsamości. Ludzie, którzy na zewnątrz uchodzą za czarujących, dowcipnych i otwartych, w zaciszu własnych czterech ścian przeobrażają się w despotów.
Goście podkastu zastanawiają się, czym ten film różni się od wcześniejszych filmów reżysera. – Wydawało mi się, że Smarzowski pod względem formy już nie zaskoczy. Ale pokazuje przy pomocy formy, jak bohaterka wychodzi trochę ze swojego ciała, staje obok swojej sytuacji i to jest świetnie nakręcone. Bez dwóch zdań dowodzi tego, że Smarzowski doskonale operuje kamerą, montażem. Na najwyższym poziomie. Aktorsko też można pochwalić. Tomasz Schuchardt jako oprawca rozsmakowuje się w tej roli. Jest potworem, nie próbuje nawet przez moment bronić swojego bohatera. Raczej chodzi o to, żebyśmy się go bali. Ja w ogóle bym ten film reklamował jako horror, nie jako dramat psychologiczny, ale jako kino grozy – mówi Łukasz Muszyński, redaktor naczelny Filmwebu.
Goście są zgodni, że film Smarzowskiego wbija widza w fotel i zostawia z bardzo silnymi emocjami.
Czy Smarzowski z tym nie przesadził? – pyta Katarzyna Janowska, prowadząca podkast.
Krytyczka filmowa Kaja Klimek uważa, że forma pasuje do zamysłu subiektywnej narracji: – Jesteśmy tak samo zagubieni, jak i ona. Tam jest bardzo dużo tzw. gaslightu, czyli tego, że no nie wiem, nawet szklanki w kredensie są w różnych miejscach za każdym razem, kiedy go otwierasz. I to jest tylko jeden z przykładów. Więc to, w jaki sposób forma nadąża za tym tematem, przede wszystkim pokazuje, jak dużą empatię wobec ofiar Wojciech Smarzowski jako reżyser w tym filmie osiąga. I to jest coś, co mnie bardzo poruszyło, bo widziałam wszystkie jego filmy. Część z nich na mnie działa fantastycznie jako kino rozrywkowe – np. „Drogówka”. To jest mocne, brudne, ale świetnie się to ogląda nawet po latach. Część jest taka łapiąc za gardło, a tutaj jest to film, z którego ja wyszłam, powiedziałabym schorowana. Bardzo się źle czułam po nim fizycznie – dodaje Kaja Klimek, krytyczka i edukatorka filmowa.
– Mam wrażenie, że spowodowała to właśnie ta petarda autentyzmu, którą on nam oferuje, że jesteśmy tak bardzo w Polsce, jaką znamy. To bardzo mocno działa na widza. Zastanawiam się tylko, czy jest to środek i narzędzie, który Polacy przytulą do swoich serduszek. Mam na myśli to, że wszystkie filmy Smarzowskiego biją w to, co jest istotne, a o czym często nie chcemy rozmawiać, nie chcemy słuchać. I nawet w kinie, kiedy był pokazywany trailer tego filmu, mój przyjaciel usłyszał, jak ludzie siebie pytają: „A kto będzie chciał na to pójść do kina?”.
W drugiej części podkastu Anna Kępińska i Kasper Bajon zdradzą kulisy realizacji serialu „Heweliusz” w reżyserii Jana Holoubka.
Nowy podcast Katarzyny Janowskiej – „Awantura o kulturę”
„Awantura o kulturę” to cotygodniowa rozmowa Katarzyny Janowskiej prowadzona w gronie krytyków i komentatorów, którzy analizują aktualne zjawiska w obszarach takich jak literatura, film, muzyka, teatr czy sztuki wizualne.
W każdym odcinku pojawi się dyskusja gości o kilku najważniejszych wydarzeniach tygodnia, podsumowanie z listą tytułów „must have” oraz rozmowa z zaproszoną gwiazdą o ważnym dla niej wydarzeniu, a także humorystyczny test z wiedzy o kulturze.
– W „Awanturze o kulturę” zderzamy wysokie z niskim, mainstream z niszą. Nie boimy się ostrych sądów, bo wierzymy, że kultura to przestrzeń żywej debaty. Chcemy promować to, co wartościowe, ale też ostrzegać przed tym, co wtórne i niepotrzebne – mówi Katarzyna Janowska, autorka podcastu „Awantura o kulturę”.
Podcast stawia na różnorodność pokoleniową i medialną. Wśród komentatorów znajdą się zarówno uznani krytycy, jak i twórcy o silnej obecności w mediach społecznościowych, szczególnie wśród millenialsów i młodszych odbiorców.