Znaleźli ślady ogromnych pytonów tam, gdzie ich nigdy nie było

Największym obecnie wężem Tajwanu jest Elaphe carinata – niejadowity krewny naszego węża Eskulapa, który żyje w Chinach, Wietnamie, na japońskich wyspach Riukiu i właśnie Tajwanie. Osiąga niemal dwa i pół metra. Pod tym względem zatem Tajwan aż tak bardzo nie różni się od Polski. Nie ma tu ogromnych dusicieli jak w innych krajach Azji, zwłaszcza tej południowej i tropikalnej.

Wielkie pytony są mieszkańcami terenów od Indii i Cejlonu aż po Indochiny, Indonezję, Malaje. Tajwan to dla nich za daleko, zbyt na północ. Nie znajdziemy tutaj zatem ani pytona tygrysiego, który dorasta do ponad 4,5 metra długości, ani pytona ciemnoskórego, którego rekordowy osobnik mierzył 5,79 m. Te rozmiary pozwalają pytonom stawać w szranki z anakondami w walce o miano największych węży na świecie.

Jak czytamy, to nieoczekiwana skamieniałość węża, tzn. duży pojedynczy kręg zwierzęcia z rodzaju Python. Żaden z żyjących współcześnie pytonów nie zamieszkuje wyspy Tajwanu. Odkrycie węża z epoki plejstocenu, który zamieszkiwał tę wyspę wraz z niedawnymi odkryciami dużych drapieżników, w tym krokodyli i kota szablozębnego, podkreśla dawną bioróżnorodność ekosystemu tajwańskiego, większą niż obecnie. To znaczy, że kiedyś przyroda Tajwanu była znacznie obfitsza i coś się wydarzyło, że zaczęła zanikać. Dzisiejsze współczesne ekosystemy Tajwanu są pozbawione drapieżników szczytowych. Największymi są niedźwiedź himalajski i pantera mglista wśród ssaków, ale brakuje dużych gadów. Wówczas, w epoce plejstocenu istaniały duże drapieżniki szczytowe takie jak kot szablozęby Homotherium i wielki krokodyl Toyotamaphimeia. Ten wielki krokodyl mógł przekraczać 6 metrów długości, zatem był co najmniej rozmiarów największego obecnie krokodyla różańcowego. Zamieszkiwał Japonię i Tajwan.

Być może na Tajwanie tysiące lat temu dochodziło do konfrontacji między tym olbrzymem a wielkimi pytonami, które osiągały tu co najmniej 4 metry. Gady mogły rywalizować o pokarm i przestrzeń.

Badacze z Narodowego Uniwersytetu Tajwańskiego stawiają hipotezę, że współczesny ekosystem Tajwanu być może jeszcze się nie odbudował się po silnym wymieraniu plejstoceńskim. Przeżył wyraźne załamanie i dopiero się po nim podnosi. „Nisza drapieżników szczytowych pozostaje pusta od czasu wymierania plejstoceńskiego aż do dzisiaj” – czytamy w konkluzji, a że życie nie znosi pustki, takie drapieżniki mogą jeszcze na Tajwanie wyewoluować. Póki co się jednak nie pojawiły.