Jerzy Zięba zszedł ze sceny pokonany. A za nim w cień zaczęli się odsuwać inni znachorzy, obiecujący cudowne leki na raka i zrzucający winę za wszystko, co złe na szczepionki. Na moich oczach rozegrał się początek końca pewnej ery.
Ekscytacja sięgnęła zenitu, gdy podczas kongresu „Czego ci lekarz nie powie” wszedł na scenę. Wielu przyjechało tu przecież z nadzieją, że go spotka. Z każdą minutą występu, emocje jednak opadały. By w końcu zmienić się w rozczarowanie, smutek, a nawet złość. Do mikrofonu nie mówił bowiem ten Jerzy Zięba, którego znali jego zwolennicy. Mówił człowiek zrezygnowany, czujący się ofiarą, obwiniający za swoje krzywdy wszystkich dookoła. Do tego – jak zapowiedział – ta przemowa to jednocześnie ostatnie jego publiczne wystąpienie.
Zięba zyskał sobie tysiące fanów, gdy zaczął proponować alternatywne metody leczenia nowotworów, sepsy i „pozbywania się metali ciężkich z organizmu”. Mnóstwo ludzi zaczytywało się też w jego książkach z serii „Ukryte terapie”, które były wydawniczym bestsellerem. Dużą popularnością cieszą się też suplementy jego autorskiej marki Visanto. Jednocześnie Zięba zniechęca do korzystania z profesjonalnej pomocy lekarskiej.
Odpowiedzią na większość problemów natury zdrowotnej jest według niego podawanie „lewoskrętnej witaminy C”. Ma już prawomocny wyrok za znieważenie i zniesławienie lekarzy. Wkrótce być może dostanie kolejny, gdyż w opublikowanym na Facebooku nagraniu stwierdził, że „umierają malutkie dzieci, odważę się to powiedzieć, zabijane przez lekarzy”. Do sądu trafił w związku z tym pozew cywilny.
Gwiazda blaknie
Z powodu niewątpliwej popularności na poprzednich edycjach konferencji „Czego ci lekarz nie powie” – a było ich szesnaście – Zięba był niczym gwiazda rocka. Rozmawiał z ludźmi, pojawiał się co chwila na scenie, roztaczał nimb osoby wiedzącej więcej, która w swej dobroci przekazuje tajemnice zdrowia zwykłym szaraczkom. W tym roku dało się jednak odczuć, że jego gwiazda blaknie. Nie został nawet oficjalnie wymieniony na liście prelegentów. Ukryto go pod hasłem „gość z zagranicy” i wpisano jako ostatni wykład tego dnia.
Jak później tłumaczył – sam doradził to organizatorom. Nie chciał im robić kłopotu, a wiedział, że jego nazwisko może uruchomić chór krytyków i postawić uczestników w niebezpieczeństwie, zanim jeszcze konferencja się rozpocznie. A do tego przyjechał z czeskiej Ostrawy, więc stwierdzenie o „gościu z zagranicy” nie było nawet kłamstwem.
W swojej przemowie nie odwoływał się już – jak zazwyczaj – do tego, jak leczyć i jak sobie pomóc. Skupił się na tym, że wszyscy dookoła są źli: media, lekarze, system sprawiedliwości. I w ogóle Polacy to głupi naród. Podkreślał, że on tylko chciał z czystego serca – jako jeden z niewielu sprawiedliwych – chronić ludzkie życia, ratować przed cierpieniem. A co za to dostał? Plucie w mediach i, jak to nazwał, „nielegalny wyrok” prac społecznych. Opowiadał, jak ciężko pracował w schronisku dla zwierząt i składał budy dla psów.
Żalił się, że rocznie kilkadziesiąt tysięcy ludzi w Polsce ginie z powodu sepsy, czego dałoby się uniknąć. Pisał w tej sprawie do polityków, prezydenta. Ba, w swojej wspaniałomyślności, chciał się nawet dogadać z tymi okropnymi lekarzami. Ale nikt się nie przejmował jego słowami. Apelował też o wprowadzenie demokracji bezpośredniej, żeby to ludzie w referendach decydowali, jakie metody leczenia akceptują.
Po co to wszystko?
Zięba niczym mantrę powtarzał pytanie: „Po co ja robię to wszystko?”. Gdy padło pierwsze trzy, cztery razy widziałam, że w oczach zgromadzonych pojawia się ożywienie, jakby czekali, że Zięba zaraz dopowie: „Dla was to robię”. Nic z tego. Niektórzy zaczęli opuszczać salę, inni ciężko wzdychali. Czuć było, że napięcie rośnie. Gdy pod koniec przekazał, że wycofuje się z działalności publicznej, zabrzmiało to, jak wyrzut w stosunku do ludzi, którzy go podziwiali (i finansowali, kupując jego produkty). Jakby chciał im dać znak, że za mało się starali.
Wśród ludzi, którzy zdecydowali się zostać do końca tego monologu, oczywiście byli i tacy, którzy ze łzami w oczach bili brawo i dziękowali za to, co Zięba zrobił dla nich do tej pory. Wielu opuszczało jednak salę, nie kryjąc oburzenia. Jedna z kobiet mówiła koleżance: – Danusiu, on nam napluł w twarz. Myśmy tu wszyscy z całej Polski się zjechali, nie bez powodu, bo rozum mamy, a on nas jak głupków potraktował.
Z kolei jakiś mężczyzna, czekając na taksówkę, wyznał partnerce, że on to dochodzi do wniosku, że chyba są naciągani na kasę. Bo, że lekarze, ochrona zdrowia naciągają ich na pieniądze, to wiadomo, ale od jakiegoś czasu miał wątpliwości, czy ci wszyscy „naturopaci” nie robią tego samego. I po tym przemówieniu utwierdził się w przekonaniu, że tak jest.
Woda utleniona na raka
Zięba nie był jedynym, który ogłosił, że żegna się z dotychczasową formą działalności. Podobny komunikat popłynął od prof. Andrzeja Frydrychowskiego. Człowieka, który z pogardą wypowiada się o takich metodach leczenia nowotworów złośliwych, jak chemioterapia czy radioterapia. I twierdzi, że wyleczenie raka jest możliwe, jeśli tylko usunie się zakwaszenie organizmu, zwiększy ilość tlenu i zabierze glukozę.
Do tego poleca stosować m.in. wodę utlenioną czy fenbendazol (lek przeciwpasożytniczy dla zwierząt). W jego opinii istotne jest też przekonanie swojej podświadomości, że nowotworu już nie ma, co ma zapobiegać nawrotom. Winy za wzrost liczby nowotworów profesor upatruje w „śmieciowym jedzeniu”, nadmiarze glukozy w diecie, ale też w szczepionkach na COVID–19.
Frydrychowski – w odróżnieniu od Zięby – ma wykształcenie medyczne, ale zostało mu odebrane prawo do wykonywania zawodu za głoszenie szkodliwych teorii. Też widzi się w roli ofiary – głównie lekarzy i przemysłu farmaceutycznego, ale jego oświadczenie o rezygnacji z wystąpień zostało przyjęte dość dobrze.
Powiedział wprost, że jest zmęczony walką o swoje dobre imię i dla własnego komfortu psychicznego oraz dla swojej rodziny, wybiera spokój. Nie zostawia jednak swoich wiernych odbiorców i fanów z niczym – napisze dla nich kolejne książki. I będzie zgłębiał tajniki fizyki kwantowej, by pomagać na poziomie umysłu.
Koniec ery
Jeden z paneli był poświęcony zmarłemu niedawno dr. Jerzemu Jaśkowskiemu. Człowiekowi tworzącymi z dwoma już wymienionymi, główną trójcę głosicieli przewagi „medycyny naturalnej” nad klasyczną. Smutną atmosferę, budowała nie tylko żałoba po zmarłym. Cała konferencja tchnęła nastrojem schyłku i upadku. Usuwania się dawnych znachorów w cień.
Nawet sama jej organizacja ten nastój potęgowała: ogłoszenie programu na ostatni moment, wykonana byle jak strona internetowa, na której nie było nawet biogramów prelegentów, niepojawienie się części z nich na wydarzeniu, sprzedawanie biletów VIP (za blisko 700 zł) i nieoferowanie w zamian niczego dodatkowo poza książką i rzekomo lepszymi miejscami, a i tak każdy siadał, jak chciał. Tak, jakby organizatorzy czuli, że ta formuła się wyczerpuje, więc nie ma się po co starać.
Prawdopodobnie byłam więc świadkinią symbolicznego zejścia z podium „starej gwardii” znachorów. W ich miejsce na pewno przyjdą nowi, młodsi, lepiej zorientowani we współczesnych trendach i technologii. Pewna era dobiega jednak końca.
