Hugo Tarres w roli Hamleta w reż. Jana Englerta w jeden wieczór stał się gwiazdą. Englert, żegnając się po 28 latach szefowania narodowej scenie, przechodzi do historii teatru w wielkim stylu. Zrobił spektakl, w który wpisał opowieść o pokoleniowej zmianie. Odchodząc, wprowadza na scenę swojego ucznia, nie naśladowcę, nie następcę, ale aktorski brylant.
21-letni student Akademii Teatralnej zagarnął scenę od pierwszej chwili i nie odpuścił do końca. Była to chyba najbardziej wyczekiwana premiera sezonu, a na pewno najgłośniejsza. Jan Englert obsadził w swoim spektaklu żonę (Beata Ścibakówna od lat jest w zespole Narodowego) i córkę. Nepotyzm? Internet rozgrzał się do czerwoności. Sama zastanawiałam się, po co Englert robi to sobie i rodzinie. Mówił, że żegnając się ze sceną, chce mieć wokół siebie najbliższych. Obronił się. Helena Englert w roli Ofelii, w pierwszej części mało widoczna, w drugiej dzielnie broni siebie i ojca. Nie ma tego spektaklu bez Hugona Tarresa. Jego Hamlet jest chłopakiem z gitarą. Lubi zabawę, dziewczyny i kolegów. Ot, nieskomplikowany młodzieniec, którym łatwo można zawładnąć, i wykorzystują to agenci obcego wywiadu. Tak jak jego rówieśnicy wystawiony jest na manipulację i dezinformację. Łatwe życie łatwo zmienia się w tragedię.
Hamlet, owładnięty wizją morderstwa ojca, pragnie ukarać ojczyma. Wiadomo, do czego zmierza ta historia. Na końcu wrota pałacu otwierają się z hukiem i wkracza Fortynbras vel Putin. Finał może zbyt oczywisty, ale widownia lubi polityczny ornament.