Zbombardowanie irańskich instalacji nuklearnych wyciszyło konflikty w politycznym zapleczu Donalda Trumpa. Wcześniej konserwatyści parli do interwencji, populiści byli jej przeciwni. Teraz mówią jednym głosem.
Jeszcze ćwierć wieku temu, gdy wódz naczelny wydał rozkaz ataku, milkły partyjne spory. Trump podzielił Amerykanów tak skutecznie, że nawet w obliczu zagrożenia wojną, nie może liczyć na poparcie opozycji. „Prezydent oszukał naród co do swych intencji, łamiąc konstytucję, użył sił zbrojnych bez zgody Kongresu i naraził kraj na kolejny katastrofalny konflikt.” – oświadczył szef demokratycznej mniejszości w Izbie Reprezentantów Hakeem Jeffries. Jego koleżanka Alexandria Ocasio-Cortez uznała, że zaistniały prawne przesłanki do usunięcia Trumpa ze stanowiska (impeachmentu). Tymczasem po prawej stronie sceny politycznej słychać jedynie wiwaty i oklaski.
Trąby wojny
Nim Trump uznał argumenty premiera Netanjahu, że warto zaimponować narodowi i światu siłą woli tudzież rażenia, w łonie MAGA trwała nie tyle nawet debata, co zażarta kłótnia, czy powinien angażować się militarnie. Czołowy – jeśli można użyć tak nobilitującego słowa – przedstawiciel izolacjonistów Tucker Carlson zmieszał publicznie z błotem czołowego interwencjonistę senatora Teda Cruza.
Podczas wywiadu wpuścił rozmówcę w maliny, pytając najpierw o liczbę ludności Iranu, następnie o jej skład etniczny. Senator nie znał odpowiedzi, więc Carlson – głośno i urągliwie – go wyśmiał. A następnie ośmieszył argument, że bogobojni chrześcijanie muszą stanąć po stronie Izraela, bo „Pan dał mu tę ziemię we władanie po wieczne czasy”. „Doprawdy? – wypytywał eksprezenter Fox News. – Państwu izraelskiemu dał? Rządzonemu przez Bibiego Netanjahu?”
Tyle że Carlson dawno wyleciał z kanału za kłamstwa o sfałszowaniu poprzednich wyborów, a jego byli koledzy co sił dmą w wojenne trąby od kiedy kwestia irańskiego programu jądrowego wróciła na czołówki mediów. Brzmi to jak ponury żart, lecz wszystko wskazuje, że Trump pozazdrościł Izraelczykom zdjęć pocisków z precyzją szwajcarskiego zegarka niszczących wybrane cele. Zwłaszcza że komentatorzy Fox News suto krasili imponujące obrazki wojennym podżegactwem.
Prezydent uderzył wbrew zaleceniom swojej własnej dyrektorki wywiadu narodowego Tulsi Gabbard, która przekonywała, że Iran nie ma możliwości wyprodukowania w najbliższym czasie bomby, nie wspominając o głowicach jądrowych i przenoszących je rakietach.
George’owi W. Bushowi zausznicy podsunęli podretuszowane raporty CIA na temat rzekomych zapasów niekonwencjonalnej broni w Iraku, co pozwoliło ignorować pozostałe, odzwierciedlające stan faktyczny. Trump po prostu stwierdził, że wywiad USA się myli i już. Rację ma Fox News. Wiedział, że cokolwiek zrobi, jego decyzja stanie się artykułem wiary MAGA, bo dla wyznawców pozostaje wszak nieomylny.
W rezultacie interwencjoniści triumfują, izolacjoniści zaś błyskawicznie zmienili zdanie, nie dbając o zachowanie twarzy. Zwolennicy Trumpa naprawdę osiągnęli zdolność dwójmyślenia, którą jeszcze niedawno, czytając Orwella, uznawaliśmy za metaforę. Na szczęście wciąż ma ona wymiar bardziej komiczny niż mrożący krew w żyłach.
Zawrót głowy od sukcesów
Jeszcze w sobotę rano sławetny aktywista alt-rigt Jack Posobiec ubliżał jastrzębiom z MAGA od „neoconów” (bushowskich neokonserwatystów) i ostrzegał, że „bezpośredni atak USA na Iran straszliwie podzieli protrumpowską koalicję”. Po bombardowaniach ocenił je jako „realizację obietnicy wstrzymania irańskiego programu jądrowego, którą prezydent złożył przecież na początku kadencji”.
Nie ośmielił się wychylić nawet Steve Bannon, twórca ideologii „Najpierw Ameryka” („Ameryka First’). Z rozbrajającą szczerością przyznał, że ultraprawicowi influencerzy polityczni więcej mają do stracenia, stawiając się Trumpowi, niż ten bombardując Iran.
Ową prawidłowość niewątpliwie rozumie Charlie Kirk, współzałożyciel Turning Point USA – udzielającego się głównie na uniwersyteckich kampusach stowarzyszenia młodych konserwatystów, którzy popierają Trumpa. Dotychczas zagorzały wróg jakichkolwiek militarnych interwencji na Bliskim Wschodzie, gdy spadły bomby, zadeklarował: „Ameryka stoi u boku prezydenta”.
Rozmowy w metrze
Rozmawiałem o ataku z kilkunastoma nowojorczykami i wszyscy są – jeśli nie wściekli, to zaniepokojeni. Od jadącego ze mną metrem pana usłyszałem nawet zatrącającą o teorie spiskowe tezę, jakoby Trump wkalkulował w bombardowania ryzyko odwetowego ataku terrorystycznego na metropolię, bo to „mściwy palant”, który „nas nienawidzi”.
Jestem lepszej myśli i pozwolę sobie powtórzyć to, co powiedziałem rozmówcy z wagonu linii Q. Jeśli Iran nie odpowie kontratakiem na amerykańskich żołnierzy stacjonujących w regionie, Trump nie będzie eskalował konfliktu. Ostrzał izraelskich miast pokazał, że irańska armia nie bardzo ma czym walczyć. Dlatego mało realna zdaje się również blokada cieśniny Ormuz. Amerykanie przełamaliby ją, nie wstając od pulpitów wyrzutni rakietowych.
Eksdeweloper nie jest może „stabilnym geniuszem”, ale trudno go uznać za szaleńca. Skoro dał zielone światło, musiał mieć pewność, że robi to w miarę bezkarnie. Należy do osób, które biją wyłącznie słabszych. Jeszcze nie zdarzyło się, by podniósł rękę na prawdziwie groźnego przeciwnika. Niewykluczone nawet, że ajatollahowie wrócą do stołu obrad, by zapewnić sobie spokój przynajmniej od strony USA. Przy czym na dalszy rozwój wypadków duży wpływ będzie miał Netanjahu, który ewidentnie doświadcza ostrego – jak ujął to niegdyś Stalin – „zawrotu głowy od sukcesów”.
