Reforma budżetowa Donalda Trumpa zabije ponad 50 tys. Amerykanów. Ubezpieczenie medyczne straci 17 mln osób i tym samym liczba obywateli pozbawionych opieki lekarskiej wzrośnie do 42 mln.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Aby obniżyć podatki najbogatszym, czyli również sobie, Trump zabrał bilion dolarów z funduszu Medicaid, który umożliwia leczenie ludziom o dochodach mniejszych niż 138 proc. kwoty wyznaczającej próg ubóstwa. Budżetowa roszada uderzy głównie w elektorat prezydenta, ten jednak nie jest mu już potrzebny. Za trzy lata Trump odejdzie na polityczną emeryturę. I dalej będzie robił – kiepskie, bo kiepskie – ale interesy, dlatego szykuje pod nie grunt. Chyba że zechciałby porządzić trzecią kadencję, ale wówczas musiałby dokonać puczu, więc poparcie większości i tak nie grałoby roli.
Wciąż amputujemy stopy
Według Kongresowego Biura Budżetu (CBO) cięcia Medicaid pozbawią opieki lekarskiej 11,8 mln ubogich, niepełnosprawnych, zaawansowanych wiekiem mieszkańców USA. Na tym nie koniec. Wielka Piękna Ustawa (Big Beautiful Bill, BBB) zniesie subsydia do ubezpieczeń komercyjnych wykupywanych indywidualnie pod auspicjami Obamacare (oficjalnie Affordable Care Act, ACA). Miesięczne opłaty za polisę dla wielu osób korzystających z tej opcji wzrosną dwukrotnie, co uniemożliwi ich uiszczanie 4 mln Amerykanów. W rezultacie splajtuje co najmniej 338 prowincjonalnych szpitali i klinik, które już teraz cienko przędą, lecząc pacjentów korzystających właśnie z Medicaid.
Weźmy Karolinę Północną, gdzie Trump wygrał z Kamalą Harris o 3 pkt proc., zdobywając głównie wsie i małe miasteczka na zachodzie oraz południu. Do niedawna republikanie kontrolujący tamtejszą legislaturę wzbraniali się przed objęciem wyborców Medicaid, bo wymagałoby to brania od rządu 32 mld dol. rocznie na mocy znienawidzonej Obamacare. Ulegli presji pod koniec 2023 r. Przez 19 miesięcy liczba ubezpieczonych wzrosła o 650 tys. To jedna dziesiąta dorosłych w wieku przedemerytalnym. Przepisy nie pozwalają dokładać na ich leczenie ani centa z kasy stanowej, zatem po wejściu w życie BBB wszyscy znajdą się na lodzie.
Senator z Karoliny Północnej Thom Tillis zagłosował przeciw projektowi prezydenta, co w normalnych czasach nie budziłoby wielkiego zdziwienia. Ale czasy nie są normalne. Poza Tillisem zaledwie dwoje republikanów (Rand Paul – Kentucky, Susan Collins – Maine) nie bało się przedłożyć interesów własnego elektoratu nad widzimisię Trumpa. „Cięcia Medicaid zabiją wielu ludzi – powiedziała „Guardianowi” pielęgniarka Molly Zenkler ze szpitala Mission Health w Asheville. – Wciąż amputujemy stopy pacjentom, którzy przez brak ubezpieczenia nie mogli leczyć cukrzycy. Wkrótce wróci stare”.
Podobnego zdania są eksperci od zdrowia publicznego. Według wspólnego studium naukowców Yale i Uniwersytetu Pensylwanii niższe podatki kolegów prezydenta okupi życiem 51 tys. Amerykanów, których dałoby się uratować czy wręcz wyleczyć. W Kentucky Trump rozgromił demokratkę 64,5 do 34 pkt proc. Medicaid obejmuje tam jedną trzecią dorosłych. Tyle że większość nie rozumie związku między chodzeniem do lekarza a wstrętną, komunistyczną Obamacare, bo ulubiona partia skutecznie zrobiła im wodę z mózgu. Wykorzystują wszak ubezpieczenie Kynect.
Pensylwania nazwała swoją mutację Medicaid – Healthy PA. Dzięki rozszerzeniu programu przez Obamę możliwość darmowego bądź przystępnego leczenia zyskało 3 mln nowych pacjentów. Połowa to mieszkańcy wsi stojący murem za obecnym prezydentem. Np. w powiecie Fayette demokratka zdobyła 30 proc. głosów, republikanin – 69 proc. Co dziesiąty lokalny zwolennik Trumpa ma cukrzycę, ponad 30 proc. cierpi na otyłość zwiększającą ryzyko wielu groźnych chorób. Wśród 67 powiatów Pensylwanii pod względem zdrowia Fayette zajmuje 66. miejsce. Bije też rekordy, jeśli chodzi o liczbę nieletnich matek i wskaźnik narkomanii.
Trudno orzec, ilu beneficjentów Healthy PA straci wszystkie lub część świadczeń, bo legislatura – w przeciwieństwie do Karoliny Północnej i ośmiu innych stanów – nie przyjęła tzw. prawa cynglowego automatycznie likwidującego program po ograniczeniu dotacji federalnych. Ale będzie ich sporo. Nawet w znacznie bogatszym Nowym Jorku za sprawą BBB liczba osób pozbawionych opieki lekarskiej wzrośnie o 1,5 mln, a ponadto zniknie 65 tys. etatów medycznych.
Moją zbrodnią był zawał
Wskutek braku ubezpieczenia, wedle różnych źródeł, umiera co roku 35,3-44,8 tys. obywateli najpotężniejszego kraju świata. Boją się iść do lekarza, gdyż ceny usług przekroczyły granice absurdu. Dzień w szpitalu bez świadczeń medycznych kosztuje 4,5 tys. dol., doba – nawet 14 tys., wizyta na SOR – 2,2 tys. Znaczy tyle płacimy za rejestrację, opłata triażowa to przeciętnie 1000 dol., miejsce na kozetce – 1118 dol., konsultacja – różnie. Chemioterapia pochłania 100 tys. dol., wymiana zastawki serca – 170 tys., bajpasy – 123 tys., usztywnienie kręgosłupa (spondylodeza) – 110 tys., rezonans magnetyczny (MRI) – 7 tys., podstawowe badania krwi – 1000. Obywatele USA wydają rocznie na leczenie 5 bln dol., czyli 17,6 proc. PKB. Prawie dwa razy więcej, niż wynosi średnia europejska.
Zawrotne sumy nie przekładają się na jakość. Wskaźnik zgonów niemowląt wynosi 0,61 proc., matek w połogu – 0,19 proc. (59. miejsce na świecie m.in. za Białorusią, Kazachstanem, Turkmenistanem). Amerykanie prowadzą za to w statystykach otyłości, cukrzycy, chorób serca i płuc, HIV/AIDS. Państwo zasila zdrowie publiczne kwotą 275 dol. rocznie na mieszkańca. Dlatego podczas pandemii świat patrzył w osłupieniu na dane z USA. COVID-19 zaraziło się 112 mln Amerykanów, zmarło 1,22 mln (globalnie to jedna szósta wszystkich zdiagnozowanych przypadków przy populacji stanowiącej 0,04 proc. mieszkańców planety).
Cięcia w Medicaid zbierają śmiertelne żniwa w USA
Foto: Joe Raedle / Getty Images
Według studium University of Chicago 44 proc. obywateli nie decyduje się leczyć mimo poważnych dolegliwości, by wydatki nie naruszyły funduszy na czynsz i żywność. Dotyczy to m.in. jednej czwartej kobiet z rakiem piersi, bo zaporowe są dla nich nawet ceny badań. 65 proc. wszystkich bankructw ogłaszanych w USA powodują rachunki medyczne. Ofiary nowotworów bankrutują 2,5 razy częściej niż inni Amerykanie.
20-letnia Sarah Broughton z San Jose (Kalifornia) dostała silnego kataru zatokowego. Pół roku wcześniej wystąpiła o przyznanie Medicaid (Medi-Cal), ale wskutek biurokratycznych komplikacji papiery wróciły. Składała podanie jeszcze dwukrotnie, na wizytę lekarską nie miała pieniędzy, ból jakoś znosiła. Po kilku tygodniach straciła przytomność i wylądowała na SOR. Okazało się, że infekcja objęła mózg, było za późno na leczenie, kobieta zmarła wskutek ropnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Dzień później przyszło pismo, że urzędnicy zaakceptowali wniosek o wsparcie ze środków publicznych.
Mieszkankę Valparaiso (Indiana) Melissę Welch-Latronica zatrzymał policjant, bo miała nieaktualną naklejkę ubezpieczenia. Zajrzał do komputera, po czym aresztował ją na podstawie nakazu sądowego sprzed pięciu lat. Nieubezpieczona Melissa w ósmym miesiącu ciąży dostała mianowicie zawału serca i wezwała karetkę. Rachunku na 3 tys. dol. nie zapłaciła, nie miała z czego. Tymczasem przepisy jednej trzeciej stanów – najczęściej egzekwowane przez organy ścigania Ohio, Missouri, Minnesoty, Illinois, Pensylwanii i właśnie Indiany – pozwalają wsadzać dłużników do więzienia. Oczywiście najpierw komornik zabiera wszystko, co posiadasz, zaczynając od domu i samochodu. Aresztowana spędziła za kratami trzy doby, nim sędzia odroczył spłatę należności. „Moją zbrodnią był zawał – powiedziała Welch-Latronica dziennikowi »Post-Tribune«. – Tylko w Ameryce!”.
Zapłać nam za sepsę
28-letnia doktorantka Uniwersytetu Arizony Aimee Snyder nie przedłużyła na czas indywidualnej polisy Obamacare. Sam się w to kiedyś bawiłem – listopadowe okienko powszechnego przedłużania ma 30 dni, przez które człowiek drży ze strachu, czy poczta nie zgubi dokumentów, urzędnicy zdążą przetworzyć dane, a nowa polisa „zaskoczy” przed unieważnieniem starej. Aimee zaczął dokuczać ból nogi. Kończyna spuchła jak bania, nabrała barwy fioletowej, lecz doktorantka odwlekała wizytę u lekarza ze względu na koszty. Gdy sprawdziła, że może dostać zniżkę na SOR, pojechała tam i dlatego żyje. Miała rozległy zakrzep, a grudki krwi już wędrowały do płuc i kilka godzin później spowodowałyby zator tętnicy. Zniżki nie dostała. Rachunek w wysokości 15 tys. dol. pomogli spłacić rodzice.
Andrew Dasenbrock, lat 32, z Salt Lake City pracował dorywczo w branży IT i nie wystarczało mu na ubezpieczenie. Pewnej nocy poczuł silny ból żołądka, „jakby połknął tłuczone szkło”. Wezwał karetkę pogotowia, testy nie wykazały przyczyny, dostał skierowanie do szpitala w tej samej organizacji zintegrowanych świadczeń zdrowotnych (Health Maintenance Organization, HMO). Za pacjentem nie poszły jednak papiery. Przeprowadzono te same badania, znów bez rezultatu. Ból przeszedł, przyszły rachunki. Dwa identyczne na kilkanaście tysięcy każdy. W tym przypadku dług miał zbawienne skutki. Dasenbrock rzucił komputery, zajął się warzeniem piwa i dziś jest zamożnym właścicielem browaru Kiitos.
35-letnia, ciężarna, nieubezpieczona Tina Bachtel zamieszkała w Pomeroy (Ohio) zgłosiła się z bólem do miejscowej kliniki. Nie przyjęto jej, bo była winna pieniądze za poprzednią wizytę. Recepcjonistka żądała 100 dol. z góry, Tina nie miała tej sumy. Wróciła do domu, następnego dnia załatwiła sobie podwózkę do odległego o 50 km szpitala w Athens. Niestety za późno. Płód nie żył, kobieta zmarła dwa tygodnie później wskutek zakażenia.
Równie makabryczne historie mogłyby opowiedzieć miliony osób objętych całkiem przyzwoitymi na oko polisami. Akcjonariusze nie rozliczają wszak ubezpieczycieli z sukcesów medycznych, tylko z zysków. A im ubezpieczenie tańsze, tym więcej trzeba bulić samemu. Miałem kiedyś najlepsze z najlepszych platynowe Empire BlueCross BlueShield. Płaciłem 1329 dol. miesięcznie, więc odpadał udział własny sięgający nierzadko 7 tys. dol. rocznie, po wydaniu których koszty zaczyna pokrywać ubezpieczyciel. Pozostawały natomiast opłaty nadzwyczajne – 4 tys. dol. oraz dopłaty (10 proc. ceny niektórych usług i leków).
Co gorsza, każdą niestandardową terapię bądź receptę firma ubezpieczeniowa zatwierdza osobno. A częściej nie zatwierdza i wtedy – np. lecząc raka – tracimy dorobek życia. Najwyższy rachunek medyczny, jaki widziałem, opiewał na blisko 500 tys. dol. (dzisiejszy 1 mln). Dostała go moja teściowa od szpitala Maimonides Medical Center na Brooklynie. Podczas zabiegu angioplastyki teścia zarazili sepsą. Leżał podłączony do płucoserca, wkrótce zapadł w śpiączkę i zmarł. Musieliśmy zapłacić tylko część, jednak oburzeni bezczelnością – infekcja nastąpiła przecież z winy personelu – wzięliśmy adwokata, który zagroził szpitalowi procesem o błąd w sztuce lekarskiej. Dali spokój pod warunkiem, że rodzina zrzeknie się wszelkich roszczeń. Mecenas skasował zaś działkę od wytargowanej sumy.