Atrakcyjność jest subiektywna, a kanony piękna się zmieniają. Mimo to wiele par doświadcza przykrości, bo otoczenie uważa je za niedobrane pod względem wyglądu i atrakcyjności. Takie związki stoją przed całą gamą problemów: takich jak uczucie niepewności i niedocenienia czy poczucie winy.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Doradczyni zawodowa Katrina Gelazius oraz terapeuta małżeński i rodzinny Daniel Moultrie w rozmowie z „Newsweekiem” powiedzieli, że brak poczucia równowagi w kontekście konwencjonalnej atrakcyjności może znacząco wpływać na to, jak partnerzy odnoszą się nie tylko do siebie nawzajem, ale także do świata zewnętrznego. To może być kolejnym obciążeniem dla związków, pomijając inne kłopoty, z którymi borykają się pary.
Kanony piękna — jak wpływają na nasze relacje?
Atrakcyjność sama w sobie jest czymś subiektywnym, jednak wpływ i konsekwencje istniejących standardów i kanonów piękna, zdaniem ekspertów, mogą być głębokie. Przezwyciężyć te wyzwania mogą jednak pary, które priorytetowo traktują wzajemny szacunek i komunikację.
— Bycie w związku, w którym jeden z partnerów jest znacznie bardziej lub mniej konwencjonalnie atrakcyjny niż drugi, może stanowić wyzwanie — powiedziała Gelazius. — Chociaż atrakcyjność jest czymś subiektywnym i wykracza daleko poza wygląd fizyczny, społeczne postrzeganie piękna może nadal wpływać na nasz związek w znaczący sposób.
Gelazius dodała, że często presja wynika z kontroli zewnętrznej. Różnice w wyglądzie partnerów mogą być komentowane przez przyjaciół, rodzinę, a nawet nieznajomych, którzy mogą określać takie związki jako „niedopasowane”. Tego typu niechciane komentarze mogą powodować zwątpienie i zaburzyć poczucie pewności siebie.
— To może podsycać niepewność u mniej konwencjonalnie atrakcyjnego partnera, który może zacząć zastanawiać się nad tym, dlaczego jego partner wybrał właśnie jego, a partner bardziej atrakcyjny może poczuć się, jakby miał być ceniony tylko ze względu na swój wygląd — powiedziała Gelazius.
Dodała, że takie sytuacje mogą w sposób subtelny wprowadzać dynamikę władzy do związku, zwłaszcza gdy jeden z partnerów z powodu swojego wyglądu doświadcza większych przywilejów społecznych.
Nierównowaga w poziomach atrakcyjności — do czego może prowadzić?
Moultrie powiedział „Newsweekowi”, że taka nierównowaga może wyzwalać głęboko zakorzenione wzorce psychologiczne, szczególnie u osób z historią niepewnego przywiązania lub odrzucenia w przeszłości.
— W przypadku mniej konwencjonalnie atrakcyjnego partnera zinternalizowane kanony piękna mogą powodować niską samoocenę lub poczucie niepokoju o bycie „wystarczająco dobrym” — powiedział Moultrie. — To może prowadzić do obaw przed porzuceniem.
Moultrie dodał, że bardziej konwencjonalnie atrakcyjny partner może być narażony na inny rodzaj presji — zakorzeniony w poczuciu winy, frustracji lub oczekiwaniu ciągłego zapewniania swojej drugiej połówki.
— Jeżeli ich wygląd zacznie wywoływać napięcie, takie osoby mogą czuć się winne lub sfrustrowane — powiedział.
Taka dynamika często prowadzi do sytuacji, w których partnerzy nadinterpretują wzajemne zachowania przez pryzmat swojej niepewności. Mniej atrakcyjny partner może wylewać osobiste poczucie niepewności na swoją drugą połówkę, interpretując wiele neutralnych zachowań jako formę odrzucenia. Tymczasem bardziej atrakcyjny partner może być zmuszony do walki z idealizacją i podejrzliwością.
Co zrobić kiedy jeden z partnerów jest bardziej atrakcyjny?
Dla obu ekspertów kluczową kwestią nie jest jednak obiektywna różnica w atrakcyjności, ale raczej to, jak każda osoba postrzega siebie i swojego partnera.
— Dynamika ta jest zazwyczaj w większości kształtowana nie przez rzeczywiste różnice w atrakcyjności, lecz przez to, jak każdy z partnerów postrzega siebie i siebie nawzajem — powiedział Moultrie.
Style przywiązania i poczucie własnej wartości, często zakorzenione we wczesnych doświadczeniach życiowych, wpływają na całokształt związku, ale mogą także motywować do rozwoju.
— Podczas terapii dla par często okazuje się, że te postrzegane nierówności mogą albo naruszać więź, albo służyć jako okazja do pogłębienia intymności — mówi Moultrie.
Gelazius powiedziała, że otwarta komunikacja może złagodzić negatywne skutki osądów społecznych i pomóc parom odnaleźć stabilność.
— Silna więź emocjonalna, wzajemny szacunek i wspólne wartości mogą przyćmić społeczne osądy — powiedziała. — Mniej konwencjonalnie atrakcyjny partner może znaleźć ukojenie w byciu kochanym za swoją osobowość, podczas gdy bardziej atrakcyjny partner może szanować związek, w którym jest ceniony nie tylko ze względu na swój wygląd.
Kobieta podkreśliła znaczenie otwartych rozmów o niepewności, stawiania granic i regularnego podkreślania wzajemnej wartości. Zgodził się z tym Moultrie, który podkreślił, że poczucie emocjonalnego bezpieczeństwa i wzajemna walidacja są dla związku ważniejsze niż kwestie związane z wyglądem fizycznym.
— Emocjonalne zrozumienie, szacunek i bezpieczne style przywiązania są silniejszymi predyktorami zdrowej relacji niż sama atrakcyjność fizyczna — powiedział.
Jak walczyć z wpływem standardów piękna na związek?
Niedawno użytkownik Instagrama pod pseudonimem @notwildlin opublikował zabawny filmik, dotyczący jego doświadczeń z tym zjawiskiem. Przywołał wspomnienie wspólnego wyjścia na miasto, podczas którego nieznajome osoby w klubie zasugerowały mu, że jego partnerka jest bardziej atrakcyjna od niego. Poza aspektem humorystycznym post pozwolił internautom na rozpoczęcie szerszej dyskusji dotyczącej obrazu samego siebie w ich związkach.
To pokazuje nam, jak standardy piękna mogą kształtować relacje. I chociaż dla niektórych humor może być naturalnym sposobem radzenia sobie z takimi problemami, eksperci, z którymi rozmawiał „Newsweek”, stwierdzili, że w takiej sytuacji powinniśmy poświęcić szczególną uwagę naszym emocjom.
— Kiedy oboje partnerzy czują się docenieni i bezpieczni, różnice w konwencjonalnej atrakcyjności tracą swoją moc — powiedział Moultrie.
Tekst opublikowany w amerykańskim „Newsweeku”. Tytuł, lead i śródtytuły od redakcji „Newsweek Polska”.