Karol Nawrocki zachował się jak „miękiszon”. Co gorsze ponad interesami kraju postawił interesy swojej formacji. To fatalny początek prezydentury.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Zbigniew Ziobro mawiał, że „miękiszon to ten, który poddaje się wtedy, kiedy można walczyć”. Prezydent RP usunął się w cień w kluczowym momencie nie tyle ze strachu, ale w wyniku cynicznej kalkulacji. Wiele wskazuje na to, że od bardzo wymagającej i obciążonej ryzykiem wizyty u boku liderów Zachodu, woli pokazać się samotnie u boku Trumpa na początku września i odtrąbić tę wizytę jako „wielki sukces”. Taką partyjną logiką nie kierował się w kwestiach bezpieczeństwa Polski poprzednik Nawrockiego, Andrzej Duda. Nie należałem nigdy do wielbicieli byłego prezydenta, ale uważam, że gdyby wciąż sprawował ten urząd, nie zabrakłoby go w poniedziałek w Waszyngtonie.
Nawrocki mógł pokazać ile jest wart
Nawrocki, który ma usta pełne frazesów o patriotyzmie i wielkości Polski, miał szansę pokazać, ile tak naprawdę jest wart i to w sytuacji kryzysowej. Co więcej, skoro tak obnosi się dobrymi relacjami z Donaldem Trumpem, powinien znaleźć się w elitarnym gronie przywódców najważniejszych krajów Europy, którzy dziś mają wesprzeć Wołodymyra Zełenskiego po jego rozmowach z prezydentem USA. Jako najbardziej antyukraiński z grupy liderów zaproszonych do Waszyngtonu, zapewne nie wniósłby wiele do dyskusji. Mógłby jednak przynajmniej czegoś się nauczyć od Alexandra Stubba, Emmanuela Macrona czy Keira Starmera. Tym bardziej że sprawy międzynarodowe, delikatnie mówiąc, nie są jego najmocniejszą stroną.
W Waszyngtonie ważą się losy wojny, która toczy się za naszą granicą. Od tego, kiedy i na jakich warunkach skończy się ten konflikt, zależy bezpieczeństwo Polski. Nawrocki był jednym z tych liderów, którym Trump zdał relację po piątkowych rozmowach z Putinem. Wszyscy uczestnicy sobotniej telekonferencji są już w USA, zaś prezydent RP robi dobrą minę do złej gry, próbując cynicznie zwalić winę za nieobecność przedstawiciela Polski na rząd. — Dzisiaj spotyka się format koalicji chętnych, a w tej koalicji od dłuższego czasu, to rząd reprezentuje Polskę — mówił na poniedziałkowej uroczystości powołania członków swej kancelarii. — To pan prezydent Zełenski zapraszał tych liderów europejskich, którzy mają dzisiaj być w Waszyngtonie — dodał.
Wyjaśnienia, które po długim milczeniu przekazał prezydent, zupełnie mnie nie przekonują. Po pierwsze z wypowiedzi rzecznika MSZ wynika, iż w ocenie resortu prezydent Karol Nawrocki jest „bardziej predysponowany do kontaktów” z amerykańską administracją. Po drugie powszechnie wiadomo, że jeszcze przed wyborami prezydenckimi politycy PiS robili w Waszyngtonie czarny PR Donaldowi Tuskowi, sam Nawrocki stawał na głowie, by spotkać się z Trumpem w Waszyngtonie jeszcze przed pierwszą turą, co się udało. Po trzecie politykowi, który nie tylko identyfikuje się z ruchem MAGA, ale próbuje przeszczepić go do Polski, dużo łatwiej rozmawiać z prezydentem będącym tego uosobieniem.
Wiele wskazuje na to, że Nawrocki został w Warszawie bynajmniej nie dlatego, że altruistycznie chciał ustąpić pola Tuskowi. Z naszych informacji wynika, że po prostu obawiał się, iż gdyby pojechał do Waszyngtonu z liderami Zachodu, Biały Dom mógłby odwołać jego dwustronną wizytę 3 września. O tym świadczy choćby jedna z jego dzisiejszych wypowiedzi: — Prezydent Polski jest jedynym liderem dzisiaj w Europie, który na bliskim horyzoncie, już trzeciego września, ma spotkanie z prezydentem Donaldem Trumpem. W tym spotkaniu kwestie bezpieczeństwa i także pokoju w Ukrainie będą jednym z bardzo ważnych punktów.
Zabłysnąć u boku Trumpa
Z punktu widzenia krajowego PR, Nawrockiemu bardziej opłaca się „zabłysnąć” u boku Trumpa 3 września, niż zniknąć w cieniu Macrona, Merza czy Starmera. Co więcej, istnieje spore ryzyko, że spotkanie Zełenski-Trump-liderzy Zachodu może skończyć się awanturą. Gdyby tak się stało, Nawrocki chwilowo wypadłby z łask Trumpa. Politycznie bardziej mu się opłaca zostać w Warszawie i w razie czego zdystansować się od porażki. Nie wykluczam też, że obecności polskiego prezydenta nie życzył sobie sam Zełenski. W końcu jako kandydat na najwyższy urząd Nawrocki grał mocno antyukraińską kartą.
Znamienne było to, że wczoraj, kiedy przywódcy Niemiec, Francji, Finlandii, Włoch, Wielkiej Brytanii oraz szefowa KE i sekretarz generalny NATO przygotowywali się do wizyty w Waszyngtonie, prezydent RP odwiedził m.in. pomnik Ofiar Rzezi Wołyńskiej w Domostawie. „Naszym prawem i obowiązkiem jest pielęgnowanie pamięci o ofiarach ludobójstwa na Wołyniu” — napisał na X.
Polityka historyczna jest owszem bardzo ważna, umiejętnie ją stosując, można wygrać wybory. Opowiadając tylko o przeszłości, nie da się jednak zapewnić bezpieczeństwa Polsce. Na niedzielnym wiecu w Janowie Lubelskim prezydent przekonywał, że „Polska musi być wielka, silna i musimy być razem!”. O tym, czy kraj jest wielki, decyduje jego potencjał, ambicje i klasa przywódców. Karol Nawrocki zaczął od falstartu.
